Daskaloua

Κοινωνικός αποκλεισμός και ίσες ευκαιρίες

2009-12-05T07:46:00.002+02:00

Υπήρξε δημοσίευση όπου κάποιος ίσως να καταλάβαινε ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές σχολές σκέψεις όσο αφορά αυτους που πρωτοσκεφτήκανε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Από τη μια εν ο Καζαμίας που βλέπει ότι τα πράματα δεν εφαρμόζονται έτσι όπως ο ίδιος τα εννοούσε και από την άλλη υπάρχει η εμμονή των αναλυτικών προγραμμάτων.

Μπορεί να αφέθηκε να νοηθεί ότι τα καινουρια αναλυτικά προγράμματα εν κάποιου είδους πανάκεια η οποία άμα τη ολοκλήρωσή της θα λύσει όλα τα προβλήματα της παιδείας και κατ' επεκταση και της κοινωνίας σε ένα βαθμό

ΝΟμίζω ότι τούτη η τοποθέτηση εν πρώτα από όλα μη διαλεκτική. Εν αναγνωρίζει πώς υπάρχει δηλαδή τούτη η σχέση ανάμεσα σε σχολείο και κοινωνία και μάλλον μου μοιάζει να υπερτιμά το ρόλο του σχχολείου.

Ακόμα υποτιμά όλα τα υπόλοιπα επιμένοντας πάνω στην ιδέα του νέου αναλυτικού. Ενα αναλυτικό που μπορεί να κλήθησαν εκπ/κοί κτλ για να μπει μπροστά, αλλά που τα λία που πληροφορούμε οι επιτροπές ευρείας κλίμακας συνεδριάζουν σπανίως και γενικά υπάρχουν ζητήματα υπολειτουργικότητας.

Κάποιος μαύρος ακαδημαΪκός στην Αγγλία του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτή την στιγμή έγραφε ότι η ιστορία της συμπερίληψης των μαύρων και της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης με "ποντάρισμα" πάνω στα αναλυτικά προγράμματα εν προβληματική. Εν επιβαλλόμενη που πάνω και όι με τη συμμετοχή της κοινότητας που την αφορά το ζήτημα, έλεγε, και μάλιστα το γεγονός ότι οι πολιτικοκοινωνικές ιδέες κάποιου/κάποιων συμπεριλαμβάνονται μέσα στο ιδεολογικά ουδέτερο (όπως παρουσιάζεται σε όλα τα εκπ/κα συστήματα) κείμενο του ΑΠ μπορεί να αποβεί και επικίνδυνο παρά θετικό βήμα για τους μαύρους.

Κάποτε κάποιος είπε ότι η προσπάθεια που γίνεται στην Κύπρο εν για να υπάρχει ισότητα στηνπρόσβαση προς την εκπ/ση και από τα παιθκιά της εργαθκιάς. Δηλ. να χωρούν μες στο σχολείο παιθκιά ούλλων των κοινωνικών τάξεων. Μετά κάποιος άλλος επέταξέ μου κάτι Φρειριανά. Οτι η εκπ/ση εννα επρεπε να ένι για τη συνειδητοποίηση (την κοινωνική) και την απελευθέρωση. Καλά ερώτησα τον, νομίζεις ότι εν μια εκπ/ση για την απελευθέρωση που προωθείται; Εχαμογέλασε πικρά.

Πρόσφατα επήα σε ένα συνεδριο για τον κοινωνικό αποκλεισμό. Νομίζω ότι το να κάνουμε τέτοια μέσα από το σχολείο είναι πώς να το θέσω, το λιγότερο μισές δουλειές. Ας το πάρουμε απλοϊκά το πράμα. Τι σκατά να τους μάθω όταν ο κάθε γάρος ας πούμε παρκάρει το αυτοκίνητό του πάνω σε ποδηλατόδρομους ή μες στα πάρκιγκ αναπηρων για να μεν λιώσει κανένα γραμμάριο λίπους με έξτρα περπατημα; Τι σκατά να τους μάθω όταν οι ίδιοι οι συνάδελφοι και διευθυντές και δεν συμμαζεύεται ενοχλούνται πολλά με την υπαρξη παιδιών από άλλες χω΄ρες, ειρωνεύονται τις γυναίκες τις μουσουλμάνες με τις μαντίλες κτλ; Τι σκατά να τους μάθω όταν ο καθηγητής μου, αριστερός και ακτιβιστής αντιρατσιστής λαλεί μου ότι ήταν στο μετρό και εφοάτουν που ήταν δίπλα του ένας μαύρος ζητιάνος, ενώ όταν σε μια άλλη φάση ήταν δίπλα του ένας μαύρος κουστουμάτος με γραβάτα και χαρτοφύλακα εν τον έκοφτε; Ούλλα συνδέονται με την κοινωνική τάξη τζιαι εν τζιήνη που θκιώχνουμε μακριά μας, εν θέλουμε πολλά πολλά με αμόρφωτους που εν βαστούν λεφτά να ανανεώνουν την γκαρνταρο΄μπα τους κα΄θε σεζόν.

Ανυπομονώ πάντως να μου πέσει ο πυρετός τζιαι να πάω τζιαι στην εκπ/κή ημερίδα του γραφείου παιδείας του ΑΚΕΛ που έχει ως θέμα τις ίσες ευκαιρίες: ΜΥΘΟΙ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ. Εκτός του ότι εννα μιλά ο Κάτσικας, που είμαι ολίγον φαν, σκέφτομαι πώς συνδέονται οι ίσες ευκαιρίες με τα νέα ΑΠ. Και γιατί ακόμα μιλάμε για ίσες ευκαιρίες, όταν αν θυμάμαι καλά ο ίδιος ο πρόεδρος είπε προεκλογικά τουλάχιστον, ότι εν ευσταθεί ως όρος για τους γνωστούς λόγους (Bowles & Gintis κτλ).

Πρόσφατα μια φίλη έπαθε ατύχημα στο πόδι της. Γυρίζουμε κατά καιρούς σε δια΄φορα με΄ρη τζιαι αν δεν παρέχει το μέρος καροτσούδιν, πάει με τες βασταρκές. Επαρατήρησα ότι μόνο το καροτσούι προκαλεί ένα δέος. Αφήνουν την να περάσει, αλλά το βλέμμα εν προφανές (μάνα μου την ρε, εν κρίμα άφηστην να περάσει κτλ). Αμα εν με τες βασταρκες εν παίζει τιποτε, πολλές φορές ίσως να σκέφτονται ότι εννεν προβλημα αν της την δώκουν σαν περνούν τζιόλας

Αυτά τα σκόρπια (πάλε) ενδεχομένως άσχετα ή τζιαι σχετικά μεταξύ τους.

On censorship

2009-10-27T19:05:00.002+02:00

Ηθελα να γραψω, για το μην μιλας, σωπα να περασουμε. Τζιαμε που νομιζεις οτι μονο εσενα παει σου στραβα ο γιαλος. Βλεπεις οτι παει τζιαι σε αλλους. Αλλα εν καμνουν τον κοπο να πουν τιποτε. Στο τελος φκαινεις εσυ ο αντιδραστικος της υποθεσης, το πνευμα της αντιλογιας που μου ελαλουσαν τζιαι οι καθηγητες στο λυκειο. Τζιαι κρυψε να περασουμεν. Αντι να πιαστω που το συγκεκριμενο συμβαν, ας το πιαω μεσω Παφου τζιαι πιο καλλιτεχνικα. Αφιερωμενο

Σώπα μη μιλάς ! (του Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα
μου λέγανε:"σώπα".

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς,
οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"

Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
Και μαζευτηκαμε πολλοι μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά,
μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς, χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.
Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς, θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις. Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου, γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!....

Άρθρο για το Ραδιομαραθώνιο

2009-10-21T19:15:00.001+02:00

Ενα ενδιαφέρον άρθρο που τον σημερινό Πολίτη για το Ραδιομαραθώνιο για τον οποίο είχε γραφτεί κάτι τζιαι δαμέ πιο παλιά.

Ραδιομαραθώνιος: μια οργανωμένη επαιτεία που πρέπει να τερματισθεί
Υποτίθεται ότι ζούμε σ' ένα κράτος πρόνοιας που φροντίζει όλους τους πολίτες που έχουν ανάγκη - από την κούνια μέχρι και την ταφή τους. Τέτοιο κράτος, όπως η Κύπρος, διαθέτει θεσμούς για την κοινωνική μέριμνα υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων, των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, των αναπήρων και, φυσικά, των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Η θεσμοποίηση, όμως, μιας οργανωμένης επαιτείας, όπως του ραδιομαραθώνιου, εμπεδώνει την εντύπωση ότι τα άτομα είναι πιο κατάλληλα από το κράτος να επιλύουν κοινωνικά προβλήματα και, μεταξύ άλλων, συμβάλλει και στη αποπολιτικοποίηση των Κυπρίων. Επιπλέον, η αρωγή του κράτους προς τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αναπόφευκτα χλωμιάζει, αφού οι ιδιώτες έχουν αναλάβει αυτή την ευθύνη. Αν οι οργανωτές του ραδιομαραθώνιου, ή οι ούτω καλούμενοι εθελοντές, πιστεύουν ότι η οργανωμένη επαιτεία υπερτερεί και σε συγκομιδή λεφτών και σε ζήλο των κρατικών προγραμμάτων, τότε οφείλουν να διοργανώνουν συχνότατα ραδιομαραθώνιους: έναν για τους τυφλούς, έναν για τους καρκινοπαθείς, έναν για τους παραπληγικούς και από έναν για τις άλλες κατηγορίες παθόντων, που πιθανόν να συμπεριλαμβάνουν αυτές οι κατηγορίες και πολίτες που είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι ή περιθωριοποιημένοι. Η υφιστάμενη τακτική να βοηθούνται μόνο τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι μια μορφή διάκρισης και δεν συνάδει με την κοινωνική δικαιοσύνη. Αποκαρδιωτική είναι η απάθεια της πολιτείας μπροστά στο φαινόμενο της επαιτείας που εκδηλώνεται με ποικίλες μορφές και ποικίλους τρόπους. Όλες οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για να μαζευτούν όσο το δυνατόν περισσότερα λεφτά διανθίζονται με το αίσθημα "αγάπης, ευαισθησίας και της ανθρωπιάς" και, κατά μιαν άποψη, αυτό αποκοιμίζει την πολιτεία.Ας επικεντρωθούμε, όμως, στον ραδιομαραθώνιο όπως διεξάγεται σήμερα. Όλοι γνωρίζουμε ότι στοχεύει τον οβολό των πολιτών, των εταιρειών και άλλων οργανισμών. Αυτό στην οικονομική ορολογία ονομάζεται προαιρετική φορολογία που δεν είναι καθόλου κοινωνικά δίκαιη, π.χ. ένας φουκαράς μεροκαματιάρης μπορεί να δώσει 10% του μηνιαίου μισθού του, που συνιστά τεράστια θυσία, ενώ ένας πολυεκατομμυριούχος μπορεί να μην προσφέρει ούτε ένα σεντ. Γι' αυτόν το λόγο δεν υπάρχει προαιρετική φορολογία σε καμιά χώρα του κόσμου. Είναι ευθύνη της κυβέρνησης να φορολογεί τους πολίτες βάσει της οικονομικής ικανότητας εκάστου. Οι οργανωτές του ραδιομαραθώνιου γαυριάζουν για τα εντυπωσιακά έσοδα της οργανωμένης επαιτείας τους. Αυτό, όμως, είναι η μία όψη του νομίσματος. Παραλείπουν να αναφέρουν πόσες χιλιάδες ώρες εργασίας χρειαστήκανε για να μαζευτεί το εντυπωσιακό ποσό που παραθέτουν. Το γεγονός ότι χιλιάδες υπάλληλοι αντί να εργάζονται ξεχύνονται στους δρόμους για να μαζέψουν χρήματα αποκρύπτεται. Το ότι στην προσπάθειά τους να μαζέψουν χρήματα συντείνουν στην κυκλοφοριακή συμφόρηση και προκαλούν καθυστέρηση στην έλευση στη δουλειά πολλών πολιτών παραλείπεται και αυτό επίσης. Επιπλέον, αποσιωπάται η αναφορά στις αμέτρητες ώρες που ξοδεύονται από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση του ΡΙΚ στο τριήμερο του ραδιομαραθώνιου. Αν λάβει, λοιπόν, υπόψη κάποιος το τεράστιο κόστος του ραδιομαραθώνιου, τα καθαρά έσοδα κάθε άλλο παρά εντυπωσιακά είναι.Εν κατακλείδι, ο ραδιομαραθώνιος έχει πολλά παράσιτα και δεν ταιριάζει σε μια σύγχρονη κοινωνία. Δεν είναι, όπως μερικοί αφελώς ισχυρίζονται, μια μεταρρύθμιση, αλλά μια απορρύθμιση. Γιώργος ΚουμουλλήςΚαθηγητής Οικονομικών
Κωδικός άρθρου: 903705
ΠΟΛΙΤΗΣ - 21/10/2009, Σελίδα: 14

Έμεινα άλαλη...

2009-10-16T20:13:00.003+02:00

... μόλις εθκιάβασα τούτο δαμέ. Quiz: Γιατί νομίζετε;

Τζιαι επειδή το λίνκι μπορεί να μεν σας φκάλει τζιαμέ που αφώνησα ορίστε με τη μέθοδο κλοπη πέιστ. Πρόκειται για ανακοίνωση που βρήκα στην σελίδα της Παδέδ (παράταξη του ΔΗΣΥ βασικά μες στην ΠΟΕΔ).

Αφιερωμένο στο Υπουργείο Παιδείας!!! Το Χατζ ... αναβάλλεται!

Με επιστολή της η ΠΟΕΔ ζήτησε από το ΥΠΠ να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του για τη χριστουγεννιάτικη εορτή. Η Οργάνωσή μας ζήτησε να αναβληθούν για φέτος οι γιορτές λόγω των προληπτικών μέτρων για τον ιό της γρίπης Α επισημαίνοντας τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης γιορτής (διεξάγεται καταμεσής του χειμώνα, συνωστίζονται εκατοντάδες άνθρωποι σε κλειστό χώρο και τα παιδιά στα παρασκήνια, υπάρχει ο κίνδυνος να ακυρωθούν την τελευταία στιγμή με αποτέλεσμα κόποι και έξοδα να πάνε χαμένα). Η ΠΟΕΔ εισηγήθηκε πως θα μπορούσε η γιορτή να γίνει ενδοτμηματικά μόνο μεταξύ των μαθητών και των δασκάλων. Σε κάθε περίπτωση η Οργάνωση ζητούσε από το ΥΠΠ τις γραπτές τοποθετήσεις του και τις σαφείς οδηγίες του προς τους συναδέλφους.

Πώς αντέδρασε το Υπουργείο;

Σε μια άνευ προηγουμένου πολιτική τακτικισμού φρόντισε να διαρρεύσει στα ΜΜΕ τις επιφυλάξεις της ΠΟΕΔ και άρχισαν διάφοροι λειτουργοί του Υπουργείου, μη εξαιρουμένου και του ίδιου του Υπουργού, να βάλλουν κατά της «απόφασης» (αν είναι δυνατό, τέτοια απόφαση δεν πάρθηκε, αφού υπερτονίστηκε πως αποφάσεις θα παρθούν στο Δ.Σ. στις 22 Οκτ), να μιλούν για βεβιασμένες κινήσεις και να ξεχνούν τις δικές τους εγκυκλίους που μιλούν για αποφυγή συγκεντρώσεων και άλλα σχετικά. Επίσης, δε δίστασαν να εκτοξεύουν και απειλές, ενώ πιστεύοντας ότι κάνουν επικοινωνιακή πολιτική άρχισαν να δίνουν συμβουλές από αέρος.

Γιατί δε δίνουν γραπτώς τις οδηγίες τους;
Γιατί δεν αναιρούν προηγούμενες γραπτές εντολές τους;
Γιατί δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι τις όποιες ευθύνες προκύψουν και τις μετακυλούν στους ώμους των δασκάλων;
Μήπως έχουν κάνει καμιά συμφωνία με τον ιό και δεν την γνωρίζουμε και βγαίνουν με τόση σιγουριά και μιλούν;

Η πιο κάτω είδηση είναι αφιερωμένη από την ΠΑΔΕΔ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ στον κ. Υπουργό Παιδείας που μας κάλεσε από τηλεοράσεως να «μη γρουσουζεύουμε», υιοθετώντας έτσι την πολιτική του «κτύπα ξύλο» στο θέμα της πρόληψης μετάδοσης του ιού της γρίπης Α. Φαίνεται ότι οι μουσουλμάνοι της Τυνησίας είναι πολύ πιο ευαίσθητοι από κάποιους άλλους...

Το Χατζ ...αναβάλλεται

Την αναβολή του Χατζ, του ετήσιου προσκυνήματος των μουσουλμάνων που γίνεται στη Μέκκα, λόγω του κινδύνου εξάπλωσης της νέας γρίπης και της αδυναμίας να εμβολιαστούν οι προσκυνητές μέχρι την έναρξη, ανακοίνωσε σήμερα η Τυνησία.Πρόκειται για μία χωρίς προηγούμενο απόφαση, η οποία επηρεάζει περίπου 10.000 κατοίκους της Τυνησίας, που κάθε χρόνο ταξιδεύουν για το Χατζ στη Σαουδική Αραβία. Ο υπουργός Θρησκευμάτων, Μπουμπακέρ Αχζούρι, δήλωσε ότι το προσκύνημα αναβάλλεται για τη διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής.

Οι παρτίδες των εμβολίων που έχουν παραγγελθεί δεν θα είναι διαθέσιμες μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, ενώ οι σαουδαραβικές Αρχές δεν εκδίδουν βίζα για το Χατζ, παρά μόνο δύο εβδομάδες μετά από τον εμβολιασμό των υποψήφιων πιστών προσκυνητών.

υπουργός Θρησκευμάτων ανέφερε ακόμη ότι, σύμφωνα με το Ισλάμ, η φυσική και υλική ικανότητα αποτελούν προϋπόθεση για την εκτέλεση της ιεροτελεστίας του Χατζ, προσθέτοντας ότι η διαφύλαξη της ζωής είναι βασική αρχή της μουσουλμανικής θρησκείας.

Oh, my God!

2009-10-12T22:47:00.002+02:00

Μόλις ανακάλυψα ότι έχουν με λινκ τα παιθκια που το alfavita.gr. Να καπαρτίσω;

Τουρλού σκέψεις για τη δουλειά

2009-10-10T12:05:00.002+02:00

Επήα εχτές τζιαι έπιασα πρίντερ. Εν μπορώ να εκτυπώνω στο σχολείο πράματα που επείγουν. Έτσι, για να προετοιμαστώ ως το τέλος του μήνα, για τζιήνα που βλέπω ως τωρά, σίουρα εννα προκύψουν τζιαι άλλα, σχεδόν έφα τα μελάνια που είσιε μέσα ο εκτυπωτής. Ρωτώντας στο σχολείο, εν μου λέει κανένας που στα ανάθεμα έσιει πινέζες. Ως τζιαι πινέζες επήα να αγοράσω, μπλου τακ, και πάει λέγοντας. Είμαστε 20 δάσκαλοι στο σχολείο τζιαι στέλνουν 5 συνδετήρες και 3 μποξ φάιλ. Εν λέω, επειδή κάποιοι μπορούν να το πουν, τα λεφτά του μισθού μας μια χαρά ένι. Αλλά προσωπικά εκτός που καύσιμα, εν ξέρω κ΄΄αποιον που να πληρώνει τζιαι πουπάνω για να γίνει η δουλειά του. Τζιαι εγώ επειδή θέλω να γίνεται η δουλειά μου, όι για το σιόου ή για τους επιθεωρητές, αλλά γιατί κάθε μέρα σκέφτουμε τα κοπελλούθκια για τα οποία έχω φέτος την ευθύνη για την εκπαίδευσή τους. Τι μου φταιν τα κοπελλούθκια για τα στραβά του κράτους; Εν συνδικαλιστικά λάθος. Ξέρω το. Χαλώ την πιάτσα. Τζιαι έχουν δίκιο όσοι το πουν τούτο. Το θέμα όμως εννεν να μεν ξοδεύκω για να γίνει η δουλειά μου. Το θέμα ένι για όσους θέλουν να με βλέπουν ως χαλάστρα της πιάτσας, πώς προωθούμε συλλογικά το να ένι τα σχολεία σε θέση να παρέχουν τα απαραίτητα για να γίνεται η δουλειά μας. Σαν εμένα, εν πολλοί που χαλούν την πιάτσα αδιαμαρτύρητα πάντως. Ειδικά τις συναδέλφισσες της πρώτης τάξης, πραγματικά είναι αξιοθαύμαστο πώς εν εκάμαν κόμμαν ακόμα, πώς εν απηυδύσαν (εν είμαι σίουρη αν το έγραψα σωστά τούτο το τελευταίο, μόλις ξαναμπώ στα σχολεία ξεχάννω την ορθογραφία μου, σόρρυ).
Π.χ. μες στην τάξη μου έχω 2 οθόνες, 1 σκάνερ, 2 πρίντερ (ένα εκ των οποίων εν ο γνωστός σουπερ ουάου λέιζερ κουλλές, που θέλει 2 θρανία να κάθεται πάνω) τζιαι 0 πύργους. Τζιαι εν που τες μεγάλες τάξεις του δημοτικού η τάξη μου. Μια άλλη συνάδελφος ελάλε ότι το πρίντερ το δικό της φκάλλει μόνο μαυρα, ενώ οι πινακίδες της εν σαχνιασμένες. Σε άλλου συνάδελφου την τάξη οι ανεμιστήρες εχαλάσασιν τζιαι οι μιτσιοί είπαν ότι εν θα τους τους σάσουν. Τούτο βέβαια εν λίο λεπτομέρεια αν σκεφτώ ότι εν η πρώτη φορά που πάω σε σχολείο που έσιει τζιαι ανεμιστήρες μες στες τάξεις.
Είχα μια συζήτηση εχτές για το θέμα των επισκέψεων Τ/κ και την απόφαση της ΠΟΕΔ. Τζιαι το επιχείρημα της συνομιλήτριάς μου ήταν το εξής: Εσάς ο εργοδότης σας εννεν το Υπουργείο; Αν εσύ πάεις να εφαρμόσεις απόφαση του μάστρου σου, πώς μπορεί μια απόφαση της ΠΟΕΔ να σε βάλει σε μπλεξίματα; Εν δικαιούσαι να το κάμεις; Τζιαι η απόφαση πώς φκαίνει; Εννα ήθελα πολλά αν τα θκιαβάσει τούτα κανένας που συνδικαλίζεται λίο παραπάνω που μένα να μου τα απαντήσει. Για ακόμα μια φορά, έρκεται το ζήτημα λήψης αποφάσεων στην επιφάνεια, που όποτε τους το λαλείς, λαλούν σου για το καταστατικό, τζιαι άμα λαλείς ε ας αλλάξει το καταστατικό καλό, λαλούν σου μα εν γίνεται. Μες στην διεκδικητικότητα, ή έτσι βολεύκει τους πάντες να εν η κατάσταση μες στην ΠΟΕΔ τελικά; Το μόνο σίουρο ενι οτι αν πω του παρέα μου/συναδέλφου μου Τ/κ δασκάλου να έρτει με τα μωρά του να επισκεφτούν την τάξη μου, όι μόνο εν θα με καλύφκει κανένας, αλλά ο πόλεμος που εννα φάεις που συναδέλφους, γονιούς τζιαι ποιος ξέρει ποιον άλλον, κάμνει με να σκέφτουμε αν αξίζει τον κόπο.
Μιλώντας για ΠΟΕΔ τζιαι λήψη αποφάσεων, αναρωτιέμαι σε τι ακριβώς εξυπηρετούν οι επισκέψεις των συνδικαλιστών στα 10λεπτα διαλείμματα (ελπίζω ξανά αν θκιαβάζει κανένας συνδικαλιστής να μας το πει τζιαι τούτο) στα σχολεία, όπου ούλλο το προσωπικό εν αναγκασμένο να κάθεται τζιαι να τους ακούει να μας ενημερώνουν. Νομίζω εννα ήταν πολλά πιο πρακτικό να στέλλουν στα σχολεία τα ζητήματα 1-2 μέρες πριν για να μπορούμε να τα θκιαβάζουμε, τι εννα έρτουν να μας πουν δηλαδή, να μας το λεν ότι εννα έρτουν τζιαι τι ω΄ρα το λοαρκάζουν. Έτσι κατά τη διάρκεια της ενημερωσης εν θα καθουμαστε να τους ακουμε, αλλα να γινεται συζητηση επι μιας ατζεντας. Μιας ατζεντας όμως που να αφορα το σχολειο, γιατι το να κοφκω το κοντο μου τζιαι το μακρύ μου για τες μοναδες μεταθεσης μου ή για τη μείωση ωραρίου ή οτιδήποτε, εννεν θέμα που πρέπει να γίνεται στο 10λεπτο διάλειμμα στο σχολείο που υπηρετώ αλλά σε επαρχιακές ή/και παγκύπριες συνελεύσεις της οργάνωσης, που δυστυχώς γίνονται στο μίνιμουμ, σε φάση εκλογοαπολογιστικές, επειδή μόνο τζιήνο εν υποχρεωμένοι βάσει καταστατικού να κάμουσιν. Τζιαι κατα τα αλλα, αν κάποιοι συνάδελφοι έχουν προσωπικά θέματα (τύπου ζητήματα με τη βαθμολογία τους κτλ) ας εκμεταλλευτουν την ευκαιρία να τους μιλησουν προσωπικά, εν λέω εν καλό να έρκουνται τζιαι να έχουν μια επαφή με τα σχολεια. Όι όμως έτσι. Εκαταντήσαμε τα 10λεπτα διαλειμματα που ο αλλος εχει εννοια να προλαβει να κατουρησει, να πιει νερο, να διορθωσει, να φκάλει κόπι, να τα προσφέρουμε ως αντικατασταση των συνελεύσεων.
Ακόμα τζιαι στις συνελεύσεις που επήα, περιττό να πω ότι ουδεμία φορά κληθήκαμε να ψηφίσουμε σε επίπεδο βάσης για το ποια θεση θα λάβει η οργανωση στο ένα ή στο άλλο ζήτημα, τζιαι η ψήφος τούτη να τους δεσμεύει στο πώς μας εκπροσωπούν τζιαι παρακατω. Εννεν τυχαίο που ακούω που πολλούς συναδέλφους που έχουν τα μάθκια τους τζιαι τα αυτιά τους ανοιχτά ότι θέλουν να φκουν που την οργάνωση. Εγώ διαφωνώ με τούτη την τακτική, με την έννοια ότι ακόμα διατηρώ μιαν ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει συλλογική δράση της προκοπής για εκδημοκρατικοποίηση των συνδικαλιστικών θεσμών γενικότερα. Παρόλα αυτά, εν μπορώ να πω ότι ως έναν βαθμό εν τους καταλαβαίνω. Ειδικά άμα νιώθω ότι για την ΠΟΕΔ είμαι η μηνιάτικη συνδρομή που εξασφαλίζει μούχτι γεύματα και μεταφορικά στους αντιπροσώπους, καρακυριλλάτα γραφεία στο καράκεντρο της πόλης, και ως αντάλλαγμα απλά μπορεί να επέμβουν για να μεν μετατεθώ ή για να μου σάσουν καμιά βαθμολογία. Τζιαι αν τους πεις για κανένα συλλογικό αίτημα, μπορεί να πεταχτούν τζιαι να σου πουν ότι ο υπουργός εν προκειται να δεχτεί έτσι πράμα. Παντές τζιαι μιλάς με τον μάστρο σου τζιαι όι με τον συνάδελφό σου.
Επίσης, αν τζιαι θεωρώ ότι έσιει τζια παιθκιά με τες καλύττερες τζιαι αγνότερες προθέσεις σε υψηλά πόστα της ΠΟΕΔ, το γεγονός ότι ως τωρά εν είχα επιθεωρητή που να μεν επέρασε που κάποιου είδους ΠΟΕΔοκαρέκλα, εν λίο fishy εννεν;
Αυτα τα ολίγα, είπα τα τζιαι εκτονώθηκα. Άτε τζιαι περιμένουν τα διαγωνίσματα για διόρθωμα, τζιαι θκιάβασμα ένα σωρό.

Φράση κλειδί - "Σύνδεσμος γονέων"

2009-09-20T11:55:00.002+03:00

Προσπαθώ να κάμω κλόπι-πέιστ το άρθρο του σημερινού φύλλου του Πολίτη για το Δημοτικό Σχολείο Αγ. Αναργύρων τζιαι εν μου περνά. Τελοσπάντων εν δαμέ, τζιαι μετά εννα μπορείτε να το βρείτε που το αρχείο του Πολίτη αν σας ενδιαφέρει.

Ή λέξη κλειδί εν ο "σύνδεσμος γονέων". Θα μπορούσε να είναι και τα διάφορα προγράμματα, τύπου προαγωγή υγείας τζιαι ξέρω γω τι αλλο λέει μες στο άρθρο. Υποτιθεται, οτι είμαστε που τες χώρες που έχουμε αυξημενες δαπάνες στον κρατικό προϋπολογισμό για την παιδεία. Παρόλα αυτά, προσπάθειες σαν τούτη που περιγράφεται στο άρθρο, ή σαν την επέκταση των Μουσικών Λυκείων και σε Μουσικά Γυμνάσια, κατά τα πρότυπα που ισχύουν στις χώρες από όπου πήραμε και την αρχική ιδέα, σκαλώνουν στη λίρα/ οκ, στα ευρώ τωρά. Εν μπορούν ούλλα τα σχολεία να μπαίνουν στα α ή β προγράμματα, είτε λόγω υποστελεχωσης είτε λόγω του ώσπου μπορούν να φτάσουν, να επεκταθούν τα συγκεκριμένα προγράμματα. Οϋτε έχουν ούλλα τα σχολεία εχούμενες ή/και μερακλήδες συνδέσμους γονέων. Τι κάμνει το κράτος για τούτα ούλλα; Πόθθεν προσπαθεί να γλιτώσει λεφτά;

Σε μια εκπαίδευση που ως τζιαι τα μολύφκια που διούμε των μωρών εν ιξύνουνται, τι να περιμένει κανείς; Θεωρώ ότι εν απαράδεκτο τζιαι οτι εννα εξακολουθεί να δημιουργεί σχολεία 2-3 ταχυτήτων τούτη η ιστορία με την εμπλοκή του συνδέσμου γονέων. Εν καταδικάζω, αλίμονο, τις προθέσεις ή το μεράκι των πλασμάτων που τους ενδιαφέρει πραγματικά σε τι χώρο περνούν τη μέρα τους τα μωρά τους στα πλαίσια της σχολικής τους ζωής. Όμως, τούτη η πρακτική, με την ανοχή των κυβερνητικών αρμοδιων καταλήγει σε ανισότητες μάλλον παρά σε παραδείγματα προς μίμηση. Αν το δικό μου σχολείο εν βαστά λεφτά, εν συμμετέχει σε προγραμματα, τζιαι εν έσιει πλούσιο σύνδεσμο, εννα φταίν οι γονιοί για οι δασκάλοι που εν εφαρμόζονται ή προσαρμόζονται στα δεδομένα του σχολείου μου κάποιες λαμπρές ιδ'εες σαν τούτες που περιγράφονται στο άρθρο;

Αυτά ως πρώτες σκόρπιες σκέψεις, πάω να συνεχίσω το εφημεριδοθκιάβασμαν.

Καλή χρονιά

2009-09-15T23:01:00.002+03:00

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στα σχολεία γίνεται ο αγιασμός. Μωρά τζιαι δάσκαλοι υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν μια τέθκοια κατάσταση στα σχολεία, και η γνωστή αμηχανία που ακολουθεί όταν υπάρχουν μη χριστιανά μωρά.

Εν έχω χρόνο να γράψω τζιαι πολύ κύριε ελέησον. Οπότε πάω σε τζιήνο που μου έκαμε εντύπωση. Ο παπάς σήμερα είπε μας να γίνουμε καλοί άνθρωποι αλλά πάνω από όλα καλά Ελληνόπουλα και καλοί χριστιανοί.

Ε, τζιαι καλή χρονιά.

Η Ποεδ τζιαι οι επισκεψεις Τ/κ στα σχολεία

2009-02-26T02:01:00.002+02:00

Διαβάστε προσεκτικά το άρθρο που ακολουθεί, από την εφημερίδα Πολίτης. Οι όποιες εμφάσεις δικές μου:

Δεν δέχεται επισκέψεις Τ/Κ μαθητών και εκπαιδευτικών σε δημοτικά
Δεν θέλει έλεγχο η ΠΟΕΔ για τη συμβίωση

Με εγκύκλιο η ΠΟΕΔ καλεί τους εκπαιδευτικούς να τηρήσουν σχολαστικά τη θέση της.
Η εγκύκλιος του Υπ. Παιδείας για τις δράσεις που μπορούν να εφαρμοστούν στα σχολεία για προώθηση του στόχου της σχολικής χρονιάς - για καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης και αμοιβαίου σεβασμού Ε/Κ και Τ/Κ - στάληκε σε όλες τις σχολικές μονάδες τον Ιανουάριο. Σε αυτήν περιέχονταν με λεπτομέρεια οι εκδηλώσεις που μπορούν να αναπτυχθούν στα σχολεία, ενώ καταγράφονταν και οι επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν από πλευράς εκπαιδευτικών οργανώσεων. Ένα μήνα μετά, η ΠΟΕΔ επαναφέρει το θέμα και με εγκύκλιο/ανακοίνωσή της προς τις Διευθύνσεις των Δημοτικών Σχολείων και νηπιαγωγείων γνωστοποιεί εκ νέου τις θέσεις της οργάνωσης. Ειδική αναφορά κάνει πάντως στο θέμα των επισκέψεων Τ/Κ μαθητών και εκπαιδευτικών στα σχολεία μας, αλλά και στο θέμα της άσκησης ελέγχου ως προς την εφαρμογή του στόχου.Σε ό,τι αφορά στο πρώτο, εξηγεί ότι η οργάνωση συμμετείχε στην επιτροπή που συστάθηκε για προώθηση του στόχου και συνέβαλε στη διαμόρφωση της τελικής εγκυκλίου του Υπ. Παιδείας. Επαναλαμβάνει, ωστόσο, ότι διαφώνησε με την πρόταση για επισκέψεις Τ/Κ μαθητών και εκπαιδευτικών στα σχολεία και επισημαίνει ότι θέση της οργάνωσης είναι πως «στο παρόν στάδιο δεν μπορεί να γίνονται τέτοιες επισκέψεις, ενώ παρόμοια είναι και η θέση των οργανωμένων γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης». Με βάση την εν λόγω απόφαση, η ΠΟΕΔ καλεί τους εκπαιδευτικούς να τηρήσουν σχολαστικά τη θέση της οργάνωσης, έτσι που να αποφευχθούν οποιαδήποτε προβλήματα και σημειώνει ότι αναμένει «ότι οι δάσκαλοι με υπευθυνότητα θα επιλέξουν δραστηριότητες που προτείνονται, έτσι ώστε να συμβάλουν στην επιτυχή υλοποίηση του στόχου».

Χωρίς έλεγχο

Για το δεύτερο θέμα, η ΠΟΕΔ ξεκαθαρίζει με την ανακοίνωσή της πως δε θα δεχθεί «να ζητηθεί από τα σχολεία μας οποιοσδήποτε γραφειοκρατικός σχολαστικός έλεγχος από πλευράς προϊστάμενης Αρχής (λογική αρχείων, τεκμηρίων, χρονοδιαγραμμάτων) και ως εκ τούτου κρίνουμε πως σε καμία περίπτωση θα πρέπει τα σχολεία μας να θέσουν την εφαρμογή του στόχου υπό άμεση ή έμμεση αξιολόγηση». Εξηγεί επίσης ότι θέση της ΠΟΕΔ είναι πως «οι Διευθυντές μας θα πρέπει να αποφεύγουν την αποστολή αναλυτικών σημειωμάτων για οποιοδήποτε στόχο ή δράση ζητηθεί, αφού κάτι τέτοιο απλώς επιβαρύνει το ήδη βαρυφορτωμένο έργο των σχολείων και δεν εξυπηρετεί κανένα ουσιαστικό σκοπό. Αναμένουμε από τους διευθυντές μας ότι οι ίδιοι, με την πλήρη κάλυψη της οργάνωσής τους, θα διαφυλάξουν την ομαλή λειτουργία των σχολείων και θα προστατεύσουν όλους στο σχολείο από αχρείαστη πίεση και άγχος έτσι που να μπορούν οι συνάδελφοι να επιτελούν το πραγματικό έργο του σχολείου αποτελεσματικά».
Καταλήγοντας, υπενθυμίζει πως «με βάση το υφιστάμενο αναλυτικό πρόγραμμα και τις πραγματικότητες που βιώνει η πατρίδα μας, ο στόχος «Γνωρίζω, Δεν ξεχνώ και Αγωνίζομαι» παραμένει μόνιμος στόχος υπό έμφαση για να τονίζει την αγωνιστική πτυχή της εκπαίδευσής μας, μέχρι την ποθητή απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας μας».

ΓΕΩΡΓΙΑ ΨΑΡΙΑ
Κωδικός άρθρου: 855657
ΠΟΛΙΤΗΣ - 25/02/2009, Σελίδα: 43

Και τωρά θα σας πω ότι μόλις εθκιάβασα ένα κεφάλαιο του Σπύρου Σπύρου. Στο οποίο ανάμεσα σε άλλα γράφει τα εξής (εννα σταθώ μόνο στο ζήτημα του αναλυτικού προγράμματος τζιαι τι λαλεί τζιαι πώς το πιάννει ο Σπύρου στο συγκεκριμένο κεφάλαιο):

As Bourdieu and Passeron (1977) and others have shown, schools are not neutral grounds for the objective transmission of knowledge, but rather institutions set up to reproduce the privileges of certain groups. School curricula are similarly selective constitutions of the world, the aim of which is also to legitimate the otherwise subjective knowledge and and interests of certain privileged groups and to objectify what is socially constructed. [...]
In her prologue to the curriculum guidelines (1994), which are still in use, the then Minister of Education, Claire Aggelidou, stressed the important role of education in "our half-occupied homeland which is struggling today to preserve its Greek and Christian roots, under such adverse conditions". She proceeded to emphasize the need to instil in children "the will for freedom and return to our occupied territories". In his introductory note to the volume, the General Director of Elementary Education stated that one of the main objectives of Greek Cypriot elementary education is to help in "the establishment of national and cultural identity and of the feeling of belonging, both to the state of the Republic of Cyprus as well as to the broader Hellenism, to preserve unquenched in memory of our occupied territories, and to prepare [students] for struggles of vindication". [...]
[...] to be Greek necessarily implies being Christian Orthodox and thus a main goal of Cypriot education is the preservation of the national, religious and cultural traditions of the island. [...] children learn about "our enslaved land" and to "preserve the memory of our occupied terittories" and what is more important, to realize their duty towards our "Turkish-held homeland" which basically means doing all they can for the application of human rights in Cyprus so that one day it is liberated from Turkish rule (Curriculum Guide 1994:19,20)
Και μετά συνεχίζει για το πώς οι εκπαιδευτικές πολιτικές απαιτούν τζιαι τζιήνους που εννα τες εφαρμόσουν, δηλαδή τους δασκάλους τζιαι λέει:
On countless occasions, I have heard teachers ask children questions that would confirm for everyonte in the class the very well-known and understood cultural assumptions about the inferiority of the Turks as a people, and, by implication, "our" superior nature. All questions that affirmed the existing nationalistic framework were rewarded by the teacher, and in fact many children played a key role in reproducing such understandings. Thus when children contributed to the class discussions with alternative understandings that challenged nationalist assumptions, the teachers dismissed such opinions as invalid.
Tα πιο πάνω εν αποσπάσματα που το όγδοο κεφάλαιο του βιβλίου European childhoods: Cultures, Politics and Childhoods in Europe, edited by Allison James and Andrian L. James, Hampshire: Palgrave Macmillan, γραμμένο είπαμε που τον Σπύρο Σπύρου (2008) και με τίτλο Education and Cultural Politics of Childhood in Cyprus.
E, γιατί νομίζω έβαλε μερικά καλά αποσπάσματα που το ισχύον αναλυτικό που επικαλούνται τζιήνοι της ΠΟΕΔ για να μεν δέχουνται το ένα τζιαι το άλλο. Βιβλία έσιει πολλά για το πώς τα αναλυτικά προγράμματα εν φύσει πολιτικά κείμενα, αλλά εν θα το κάμω δαμέ ακαδημία. Με τούτο το αναλυτικό πρόγραμμα πάντως ναι, σιγά μεν δεχτούν ποττέ Τ/κ να επισκέπτονται τα σχολεία.

Μποϋκοτάζ

2009-01-11T18:18:00.002+02:00

Εν εσκόπευκα να γράψω, τζιαι αν έγραφα ήταν να έγραφα για τίποτε εκπαιδευτικοακαδημαϊκό, πουτούτα που μελετώ τούτη την περίοδο ένεκα σπουδών δηλαδή. Παρόλο που έχω να παραδίδω 500 εργασίες τζιαι ο χρόνος πιέζει για να προλάβω τις προθεσμίες, ένιωσα την ανάγκη να γράψω 5 σκόρπιες σκέψεις για το θέμα του πολέμου στη Γάζα τζιαι πιο συγκεκριμένα για το ζήτημα του μποϋκοτάζ.

Χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, το ζήτημα του μποϋκοτάζ ακούεται μου λίο σαν επανάσταση του καναπέ ή τουλάχιστον ως αφέλεια, η οποία εν τζιαι επικίνδυνη πρακτική πλην του ότι εν αποτελεί ουσιαστικά έμπρακτη συμμετοχή στην εκδήλωση καταδίκης της Ισραηλινής επιδρομής στη Γάζα τζιαι της σφαγής επί της ουσίας εκατοντάδων Παλαιστινίων - άσχετα αν τούτοι οι Παλαιστίνιοι (γιατί εγράφτηκαν τζιαι τέθκοια) εν μέλη της Χαμάς ή όι.

Αθθυμούμαι που ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ, στες αρχές αρχές του, που είχαν εκστασιαστεί ούλλοι με το εμπάργκο στα αμερικανικά προϊόντα ως μορφή αντίστασης. Τούτο το πράμα ελάλουν ενός τύπου εκτός του ότι εν τους Αμερικάνους εργαζόμενους που εννα επηρεάσει αφού εν εφαρμοστεί σε ευρεία κλίμακα εννα κλείσουν οι δουλειές τους τζιαι εννα μείνουν άνεργοι, εν τζιαι ουτοπικό γιατί τζιαι να μεν αγοράζεις καθαρά αμερικανικα προϊόντα όπως το ττενεκκούι της κοκακόλας, παίζει πολλά μεγάλη πιθανότητα του να υποστηρίζεις προϊόντα τα οποία πάσιν προς στήριξη αμερικάνικων αλυσίδων έτσι τζιαι αλλιώς όπως το να ψουμνίζεις που το φούρνο που διά τα φραντζολούθκια στα Μακντόναλντς για να κάμνουσιν χάμπουργκερ για παράδειγμα,, ο οποίος φούρνος εν τζιαι κυπριακότατος. Ε, ο τύπος άρκεψε να φωνάζει τζιαι να μιλά ολίγον τι απότομα τζιαι προσβλητικά, όπως είθισται να εκφράζονται οι διαφωνίες στην Κύπρο. Στο τέλος, αφού εφάμεν, έγυρε να πιει τζιαι λίην πέψι κόλα τζιαι άψε τζιαι ένα μάρλμπορο να καπνίσει.

Το να μποϋκοτάρω τα ισραηλινά προϊόντα τι πάει να πει, όταν κάτι δις δολάρια δίνονται σε ετήσια βάση στο ισραηλινό κράτος που τα λεφτά των Αμερικάνων φορολογούμενων; Τζιαι τι σημαίνει τούτο για τους ισραηλινούς εργαζόμενους που έτσι τζιαι αλλιώς έχουν την άσιημα ούλλη τούτη την περίοδο, όι μόνο επειδή πιάννει τους τζιαι τζιήνους το κολάνι της παγκόσμιας οικονομικης κρίσης αλλά τζιαι επειδή δαμέ τζιαι 3-4 χρόνια,, διάφοροι επαγγελαμτικοί κλάδοι βρίσκονται σε συνεχείς απεργίες. Οι Ισραηλινοί εν κάθουνται στα αυκά τους, υπάρχουν στο Τελ Αβίβ πορείες καταδίκης για τα όσα διαδραματίζονται στη Γάζα τις τελευταίες μέρες. Πριν που καμιά εφτομάδα είχαν μαζευτεί 10,000 άνθρωποι. Το μποϋκοτάζ εν τούτους που εννα χτυπήσει, ειδικά μέσα που την διεθνή κατάσταση στην οικονομία, τζιαι μεν έσιει κανένας έννοια ότι εννα γίνει λιόττερο μαζικός τζιαι υπερσύγχρονος ο εξοπλισμός του ισραηλινού στρατού, ούτε ότι εννα γίνει πιο επιεικής η πρακτική του Ισραήλ στη Γάζα - ακατάχνωτα έρκουνται τζιαι εκλογές, σιγά να μεν κάτσουν να χάσουν την εξουσία που τον Νετανιάχου.

Τζιαι θκυο κουβέντες τζιαι για τη Χαμάς, επειδή εγράφτηκε τζιαι ότι οι αριστεροί με τα ταγάρια - ξέρετε η κλασική υποτιμητική φράση που παίζει κάθε φορά που κάποιος θέλει να μηδενίσει την άποψή σου, πιάς το ταγάρι σου τζιαι λάμνε ένα πράμα - υποστηρίζουν τη Χαμάς άκριτα τζιαι λοιπά. Λοιπόν μετά που επεράσαν τόσες μέρες στη Γάζα εν προφανές ότι τα θύματα του ισραηλινού στρατού εννεν μόνο η Χαμάς αλλά πολλοί πολλοί άμαχοι - δαμέ εχτυπήσαν σχολείο του ΟΗΕ, τι άλλο να πει κανείς; Τζιαι επίσης η Χαμάς, παρόλο που μερικοί ξεχάννουν ότι πριν 2-3 χρόνια εκέρδισε με δημοκρατικό τρόπο τις εκλογές στους Παλαιστίνιους (παρόλο που οι δυτικοί που κόπτονται για τη δημοκρατία σε σημείο εισβολών τζιαι γενοκτονιών, στη συγκεκριμένη εν τους εκάθετουν το αποτέλεσμα της κάλπης), εν προφανές ότι ακολουθεί πρακτικές που εν μπορούν να φέρουν τη λύση στο παλαιστινιακό ζήτημα. Με τες πόμπες τζιαι τες ρουκέττες εν ελύθηκε ποττέ τίποτε - ας μου πει κάποιος ένα παράδειγμα όπου οδήγησαν τέθκοιες μεθόδοι σε ουσιαστικές τζιαι βιώσιμες λύσεις, ή που ικανοποίησαν τα πρωταρχικά αιτήματα. Εν υπάρχει πολιτική διέξοδος, πολλοί Παλαιστίνιοι νιώθουν ότι η Φατάχ εν ξεπουλημένη χωρίς να τους αντιπροσωπεύει ειλικρινά τζιαι να είναι σε θέση να εκπροσωπήσει τα καλώς νοούμενα συμφέροντά τους, τζιαι ελλείψη άλλης εναλλακτικής πολιτικής λύσης συσπειρώνονται σε ένα θεοκρατικό σχήμα - όπως συμβαίνει τζιαι σε μερικές άλλες περιπτώσεις στον αραβικό κόσμο.

Αυτά ως σκόρπιες σκέψεις, ώρα να ξανασκύψω το κεφάλι τζιαι να πάω πίσω στη δουλειά. Θα τα ξαναπούμε, πού εννα πάει...

Γιατί εσταμάτησα να γράφω

2008-12-01T15:07:00.002+02:00

Νομίζω ότι το να κάθεσαι να γράφεις σε ένα μπλογκ εν πρώτα απ' όλα προσωπική υπόθεση. Θέλεις να τα γράψεις να τα πεις, να τα "φκάλεις που μέσα σου ένα πράμα". Το γεγονός ότι τα έβλεπα στην οθόνη τζιήνα που έβλεπα εκάμναν με να μπορώ να παρατηρώ τον εαυτό μου τζιαι τις απόψεις μου. Τζιαι μετά που λίο τζιαιρό να λαλώ "τι πελλάρες έγραφα" ή να συνεχίζω που τζιαμέ που τις άφηκα.

Ποττέ μου εν εθεώρησα ότι έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο στο γράψιμο. Εν νιώθω ότι μπορώ να χρησιμοποιήσω ατάκες τζιαι στίχους, ή να τζιήσω τον άλλο στο συναίσθημα. Εν είμαστεν ούλλοι ποιητές τζιαι εννεν για αυτό που γράφω. Που την άλλη όμως εν επήρα τζιαι το μπλόγκιγκ ποττέ στα σοβαρά, με την έννοια του να θωρώ τζιαι να ξαναθωρώ το κείμενο πριν να το ανεβάσω στο ίντερνετ. Όπως εσιώνονουνταν οι λέξεις πας στην οθόνη, σκόρπιες τζιαι ανοργάνωτες σαν αναρχικοί που διαλυμένη διαδήλωση (όπα, έκαμα παρομοίωση, λαλείς να είμαι λογοτέχνιδα τελικά;) έτσι τες άφηνα (τζιαι όποιον πάρει ο χάρος).

Πολλές φορές γράφουμε τζιαι μουρμουρούμε, μουρμουρούμε, μουρμουρούμε. Καμιά φορά νομίζουμε τζιόλας (είτε λόγω ειδικότητας, είτε λόγω προσωπικού ενδιαφέροντος) ότι είμαστεν τζιαι ανώττεροι που τζιήνους που μας θκιαβάζουν τζιαι που μπαίνουν τζιαι στον ευγενικό κόπο να γράψουν τζιαι θκυο κουβέντες σε έναν σχολιασμό. Όπως τζιαι να έσιει, δημοσιογράφους που να μουρμουρούν για πράματα όπως την αστυνομική βία ας πούμε τζιαι που μετά εν τους βλέπεις ούτε σε μια διαμαρτυρία (ας πούμε, εντελώς υποθετικά) εν γεμάτος ο τόπος.

Οπότε, παρόλο που έγιναν μες στο πρώτο τρίμηνο (σχεδόν ετέλειωσε) της φετινής σχολικής χρονιάς, επροτιμούσα να κάμνω πράματα παρά γράφω για αυτά εξαναγκαζόμενη πολλές φορές σε διαλόγους που εν ηξέρω κατά πόσο έχουν κάποιο νόημα, με όλο το σεβασμό στους συνμπλογκερς /σχολιαστές/επισκέπτες. Το "εν ηξέρω" της προηγούμενης πρότασης εννοώ το κυριολεκτικά. Νιώθω ότι μερικές φορές περιχαρακωνόμαστε έκαστος στη σχολή σκέψης του, άποψή του, ό,τιδήποτε, αλλά σπάνια συζητούμε με δημιουργικό τρόπο...

Εσταμάτησα να γράφω, για να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου τζιαι να καταφέρω να τις οργανώσω. Όμως κυρίως εσταμάτησα να γράφω γιατί ένιωσα ότι ήρτε η ώρα πιο πολλά να κάτσω να κάμω, παρά να κάτσω να γράφω.

Ήδη έχω κάποια πρώτα αποτελέσματα τούτης της απόφασης που μπορεί να τα βάλω τζιαι δαμέ. Για τον επίμαχο στόχο, για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση γενικά, για την εκπαίδευση τζιαι προς τα πού βαδίζει σε διεθνές επίπεδο κτλ. Ελπίζω να τα ξαναπούμε.

Αντίο and thanks for all the fish!

2008-07-13T22:24:00.001+03:00

Σε στυλ απονομής όσκαρ: "Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συνέβαλαν στο μπλογκ αυτό, είτε με δικά τους κείμενα είτε με τα σχόλιά τους".

Μπορεί να τα ξαναπούμε από Σεπτέμβριο - Οκτώβριο. Μπορεί και όχι.

Γεια χαρά σε όλους!

Πάτε Jumbo?

2008-07-05T16:53:00.000+03:00

Πάτε εδώ!

Parking και Ευρωπαϊκή Ένωση

2008-06-22T15:36:00.003+03:00

Πριν λίες μέρες εθκιάβασα σε ένα βιβλίο ότι τα ολοήμερα σχολεία προκύπτουν που την κοινωνική ανάγκη φύλαξης των μαθητών, επειδή τα ωράρια των εργαζόμενων γονιών τους επεκτείνονται τζιαι γίνονται ούλλο τζιαι πιο βάρβαρα.

Προσωπικά, από όσα έχω δει να γίνονται στα ολοήμερα, εν ξέρω αν έχουν όντως ιδιαίτερη παιδαγωγική αξία, ή αν πρόκειται για ένα θεσμό που απλά ποσκολιά τα κοπελούθκια. Παράλληλα με την αμφισβήτηση που υπάρχει (προφανώς όι μόνο που μένα, αλλά τζιαι που ανθρώπους που το εμελετήσαν το θέμα) για το ολοήμερο σχολείο (εθκιάβαζα τζιαι στον Πολίτη ότι στην Τζιυπερούντα οι γονιοί ξεσηκώνονται ενάντια στο υποχρεωτικό ολοήμερο που εφαρμόστηκε τζιαμέ), που παιδαγωγική άποψη, βλέπουμε ότι ανατίθενται υπηρεσίες σε ιδιώτες, τζιαι το εργασιακό καθεστώς εν ωρομισθιακό.

Μετά εθκιάβασα ένα άρθρο στον Φιλελεύθερο, που έλεγε ακριβώς για το άγχος των μανάδων τωρά που εκλείσαν για το καλοτζιαίρι τα δημοτικά τζιαι για το πού εννα τα αφήνουν όσο τζιήνες εννα δουλεύκουν.

Στις εφημερίδες επίσης τούτες τες μέρες έπαιζε τζιαι ότι οι χώρες της ΕΕ εκτός που μερικές, ανάμεσά τους τζιαι η Κύπρος, θέλουν να αυξηθούν οι ώρες εργασίας εβδομαδιαίως που 48 μέχρι και σε 60.

Αν τα μωρά, στερηθούν τον ελεύθερο χρόνο τους, τον οποίο τους συρρικνώνουμε εμείς οι μεγάλοι ούλλο τζιαι πιο πολλά (στην Ελλάδα για παράδειγμα υπάρχουν έρευνες που αποδεικνύουν ότι η πιο σκληρά εργαζόμενη κοινωνική ομάδα εν οι μαθητές), καταλαβαίνουμε τις συνέπειες. Φαντάζεται κάποιος να ένι 7-8 χρονών, να ξυπνά στις 6:30, να πααίνει σχολείο, να τελειώνει στις 1.05 με 40 λεπτά συνολικά διάλειμμα, τζιαι αμέσως μετά να πρέπει να τρώει (τζιαι το φαΐ, πληρώνει το, άσχετα αν η τιμή εν χαμηλή - μπορεί τα σχολεία να μεν τα αγοράσαν ιδιώτες, αλλά ο χαρακτηρισμός "δωρεάν" στην εκπαίδευσή μας, σαν να τζιαι πάει περίπατο), να θκιαβάζει τζιαι να ποσκολιέται, μέσα στους ίδιους τοίχους. Εν σαν το Wall των Pink Floyd, ένα εργοστάσια παραγωγής. Παράγεις ανθρώπους που συνηθίζουν να παραμένουν στον ίδιο τόπο με ωράρια παράλογα. Ύστερα αναρωθκιούμαστε γιατί τα μωρά εν αγαπούν τα σχολεία (το λίνκι δείχνει πώς θέλαμεν εμείς ως μαθητές τζιαι τα μωρά σήμερα να φεύκουμε που τα σχολεία μας). Γιατί εμείς εν σιαιρούμαστε άμα φεύκουμε που τη δουλειά; Εθκιάβαζα τζιαι ένα άρθρο ενός Εγγλέζου προφέσορα που ελάλε, ότι τζιήνο που θέλουν να κάμουν οι μάστροι στην εκπαίδευση ένι όι τόσο να έχουν άμεσα κέρδη τζιαι επενδύσεις που τον τομέα τούτο, όσο το να διαμορφώσουν την ποιότητα των μελλοντικών τους εργαζομένων. Εν συμφωνώ, απόλυτα με τούτη τη θέση, αλλά ότι το σχολείο ως θεσμός του κατεστημένου, επιβάλλει όσα το κατεστημένο θέλει να ορίζει, εν κάτι που λένε πολλοί κοινωνιολόγοι της εκπαίδευσης τζιαι όι μόνο.

Ο άλλος προβληματισμός ένι ότι φαίνεται οι γονιοί οι ίδιοι να αντιμετωπίζουν το ολοήμερο παραπάνω ως χώρο φύλαξης για τα παιθκιά τους, παρά να έχουν κάποιες απαιτήσεις που να σχετίζονται με τους εκπαιδευτικούς τζιαι παιδαγωγικούς στόχους που θα έπρεπε να έχει κάθε σχολική δραστηριότητα. Κατανοώ ότι βολεύκει τον κάθε εργαζόμενο να έσιει κάπου να αφήκει το μωρό του ως τες 4 το δείλις, αλλά τούτο εν θα πρέπει να τον κάμει να θεωρεί το τι γίνεται μεταξύ 1-4 λιόττερο κριτικά που το τι γίνεται ως τις 1. Βέβαια, πολλές φορές, με λύπη μου παρατηρώ, ότι τζιήνο που ενδιαφέρει τους γονείς ένι να κάμεις ούλλες τες σελίδες των βιβλίων...

Τελοσπάντων, μεν επεκταθώ δαμέ, απλά νομίζω ότι πρέπει να εξεταστεί πώς οι γονείς να ένι ενήμεροι για τα ζητήματα που αφορούν τα όσα διαδραματίζονται στα σχολεία μας, ώστε να μπορούν να ανταποκρίνονται στην εμπλοκή τους στην σχολική ζωή του παιδιού τους τζιαι στα όσα τους αφορούν ως προς το σχολείο (για μένα τούτο εν όι μόνο θεμιτό, αλλά απαραίτητο) τζιαι να επεμβαίνουν με παραγωγικό τρόπο σε συνεργασία με τα παιθκιά τους τζιαι τους δασκάλους τους.

Είδες τι παθαίνει το πλάσμα άμα θκιαβάζει πολλά; Πάλε σκόρπιες σκέψεις...

Η μάππα 2 ή ο γείτος

2008-06-19T19:04:00.004+03:00

Παλαιότερα, είχα γράψει ότι απολάμβανα τους δρόμους της Λευκωσίας όποτε είχε κάποια σημαντική ποδοσφαιρική αναμέτρηση, ιδιαίτερα όταν ήταν διεθνής και το ενδιαφέρον ήταν αυξημένο.

Φέτος έχει και πάλι Euro και ξαναθυμάμαι την παλλαϊκή υστερία που παθαίνουν (έκαστος στον τόπο του δεν λέω) μόλις κερδίσουν κάνα διεθνούς ή έστω πανευρωπαϊκής εμβέλειας βραβείο - υστερία που έκαμεν ως τζιαι νύφη τζιαι γαμπρό αντί να χορεύκουν στο γάμο τους να βαστούν τες τηλεορασούες να θωρούσιν μάππα, τέτοιες μέρες πριν 4 χρόνια.

Ο λόγος που κάθουμαι να ξαναθυμηθώ τις "ένδοξες" εκείνες μέρες (σόρρυ για τους ποδοσφαιρόφιλους, αλλά επειδή δεν πάω τα σπορ γενικώς δεν μπορώ να μοιραστώ τον ενθουσιασμό σας) εν ο γείτος.

Όταν επρωτοπιασα το διαμερισματούιν μου δαμέ στην πολυκατοικία, εσκέφτηκα ότι είμαι πολλά τυχερή γιατί αν τζιαι εν ούλλα κοντά, (βάλε λεωφόροι, υπηρεσίες, κέντρα αναψυχής κάθε λογής κτλ), φασαρίαν εν ακούω (άτε μέσα μέσα κανένα περιπολικό).

Ώσπου τζιαι ανακάλυψα τον γείτο. Ο γείτος εν μου συστήθηκε ποττέ. Παρόλα αυτά, όποτε φτάνουν οι "ευλογημένες" τζιήνες μέρες για τες οποίες ανυπομονώ να κάτσω έσσω μου να πνάσω, μόλις απλώσω τα πόθκια μου πας στο τραπεζούι του σαλονιού τζιαι ανοίξω το αποβλακοκούτι (ή ακόμα σιειρόττερα να θέλω να θκιαβάσω) ακούω τον (εν μπορείς να φανταστείς πόσο καλά, λες τζιαι κάθεται δίπλα μου - μεν σου πω μες στην κκελέ μου).

Στες αρκές ενόμισα ότι εν περίπτωση βίας στην οικογένεια. Έστησα αυτί. Όι, εν έστησα αυτί για να τα λαλώ μετά εις το κομμωτήριο. Έστησα αυτί, όπως εννα έκαμνε τζιαι κάποιος "μάτι" αν εθώρεν κάποιον να μπαίνει παράνομα στην περιουσία του γειτόνου του τζιαι επόμενα να τον καταγγείλει εις την αστυνομία. Επειδή, εσυνηθίσαμεν για τούτα να επεμβαίνουμε, αλλά άμα μουστουνιάζουν μωρά ή γεναίτζες σιωπούμεν γιατί εν πρέπει να μαστεν αδιάκριτοι (επειδή, ξέρεις, κατά τα άλλα είμαστε διακριτικότατοι...).

Άκουα που λες, κάτι φωνάρες: "ΒΛΑΚΑ", "ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ", "ΕΛΑ ΕΔΩ, ΕΔΩ ΕΛΑ ΣΟΥ ΛΕΩΩ". Μετά όμως, άρκεψα να σκέφτουμαι ότι ήταν ύποπτον που τες φωνές άκουά τες μόνο Σαββατοκύριακα, άτε άτε τζιαι καμιάν Τετάρτην. Ώσπου τζιαι έκατσα να στήσω αυτί πιο συνειδητά τζιαι προσεχτικά.

Κλείω που λες τα πάντα, λαλώ των φίλων μου να σκάσουν, τζιαι κάθουμαι τζιαι ακούω τα γνωστά: κάρτα, οφ σάιντ (έβαλα έναν μαθητή μου να μου εξηγήσει τι εν το οφ σάιντ φέτος, αλλά νομίζω ότι πάλε εν θυμούμαι ποιος παίχτης εν πρέπει να ένι μπροστά, ο δικός μας ή ο αντίπαλος; - εζωγράφισέν μου τα ούλλα στον πίνακα το μωρό τζιόλας), πέναλτι, ΓΚΟΟΟΛ!

Το θετικό της υπόθεσης ένι ότι ο γείτος ούτε τα μωρά του μουστουνιάζει, ούτε τη γεναίκα του.

Το αρνητικό της υπόθεσης ένι ότι μόνο πάρτι εν έκαμα που έμαθα ότι κάποιος έπιαε το πρωτάθλημα, τζιαι μετά είσιε κύπελλο. Το κύπελλο έπιαν το πάλε κάποιος άλλος (σόρρυ, είπαμε εν ασχολούμαι καθόλου - άμα αρκέφκουν τα αθλητικά στες ειδήσεις πάω μέσα να βάλω μουσική), πάλε αλλο λίο να κάμω πάρτι. Τζιαι τσαν! EURO ιμίσιη μου... Η φράση πάω σπίτι μου να πνάσω, όσον έσιει μάππες στην τηλεόραση, εν κενή περιεχομένου για μένα.

Το soundtrack του post θα μπορούσε να ένι οι φωνές του γείτου. Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο εν τον ακούω, μάλλον εν αρκέψαν οι μάππες. Το μόνο που ελπίζω ένι τούτη η ιστορία να τελειώσει σύντομα τζιαι να μεν αρκέψει κάτι άλλο αμέσως μετά.

Αν ισχύει τούτη η περίπτωση, ίσως να το κάμω τελικά το πάρτι (να του κάμω τζιαι γω λίη φασαρία - επειδή μου αξίζει, που λαλεί τζιαι η διαφήμιση).

Χειμερινοί Κολυμβητές

2008-06-12T16:39:00.001+03:00

Στο αρχοντικό Αξιοθέα στη Λευκωσία, 15 και 16 Ιουνίου. Και μετά θα πεθάνω ευτυχισμένη!

Σημαία

2008-06-06T01:28:00.001+03:00

Από το Φιλελεύθερο:

Ανεβοκατεβαίνει η σημαία στο ΡΙΚ

Για δυο βράδια άγνωστοι αναλαμβάνουν την έπαρση

Η ελληνική σημαία, ανεβοκατεβαίνει τις τελευταίες ημέρες στο ΡΙΚ. Τη Δευτέρα ανέβηκε, την Τρίτη κατέβηκε, την Τετάρτη ξανανέβηκε και πάλι.

Όλα άρχισαν την Τρίτη το πρωί, όταν στον ιστό της εισόδου εμφανίστηκε ελληνική σημαία και κανείς δεν ήξερε ποιος την ανέβασε. Την ίδια μέρα, ηλεκτρονικό μήνυμα που έφτασε στον κεντρικό υπολογιστή της εφημερίδας μας με την υπογραφή άγνωστης οργάνωσης, που υπέγραφε ως «εθνικό μέτωπο Κύπρου», ανέφερε ότι δικά της μέλη προχώρησαν σε έπαρση της σημαίας στο ΡΙΚ. «Η κίνησή μας αυτή ήταν συμβολική καθώς ξέρουμε ότι θα την υποστείλουν ξανά» αναφέρεται στο μήνυμα, το οποίο καταλήγει με τη φράση «η νεολαία της Κύπρου δηλώνει παρούσα, έτοιμη να αντικρούσει τα ύπουλα σχέδια για αφελληνισμό της Κύπρου».

Ο Γενικός Διευθυντής του ΡΙΚ Θέμης Θεμιστοκλέους, όταν ρωτήθηκε σχετικά από τον «Φ», δήλωσε ότι δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με ανοησίες, διότι τον απασχολούν πολύ πιο σοβαρά πράγματα. «Στην Κύπρο, είπε, έχουμε πικρά πείρα από τη δράση και τις πράξεις των Μετώπων. Διερωτώμαι όμως -συνέχισε- εάν θα προχωρήσουν με παρόμοιες πράξεις και στα κτίρια του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων, της ΑΤΗΚ, της ΑΗΚ. Μαθήματα πατριωτισμού δεν δέχομαι από κανένα, προπάντων από Μέτωπα».

Η σημαία κατέβηκε την Τρίτη, όμως την Τετάρτη το πρωί, μια άλλη υπήρχε ανεβασμένη στον ιστό διότι κάποιοι έδρασαν πάλι κατά τη διάρκεια της νύκτας. Μέχρι αργά χθες, η σημαία εξακολουθούσε να κυματίζει στην είσοδο του ΡΙΚ. Για να μην δοθεί συνέχεια στην ιστορία, ο κ. Θεμιστοκλέους, έδωσε οδηγίες για να μην κατέβει τώρα.

ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΡΠΑΣ

ΥΣ (δασκαλούας): βρήκα όμως κι αυτό (για να μη λέμε ότι είναι άγνωστοι)...

Σκόρπιες σκεψεις για την ορθογραφία

2008-05-22T16:00:00.000+03:00

Για να εξηγούμαστε από την αρχή. Η ορθογραφία για μένα είναι μια γλωσσική δεξιότητα μάλλον υπερτιμημένη στο εκπαιδευτικό σύστημα – ακόμα και με τα νέα βιβλία. Υπάρχουν πολύ πιο σημαντικές πτυχές της γλώσσας και της επικοινωνιακής δεξιότητας από ότι να αποφασίζουμε κάθε φορά ανάμεσα σε 5 ι.

Διάβασα πρόσφατα ότι υπάρχει μια πρόταση από το Μάριο Ματσάκη για να αλλάξει η γραφή της ελληνικής γλώσσας. Το βρήκα στο facebook, όπου υπάρχει γκρουπ ενάντια στην πρόταση Ματσάκη – όσοι έχετε λογαριασμό εκεί μπορείτε να βρείτε τα σχετικά. Νομίζω ότι δικαίως η πρόταση αυτή έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις. Πολλές λέξεις καθώς και άλλα στοιχεία έχουν αλλάξει ως προς τη γραπτή τους μορφή, αλλά και άλλως πως, με την πάροδο του χρόνο. Αυτό όμως γίνεται με την επιβολή ουσιαστικά εκ μέρους των φυσικών ομιλητών της ελληνικής γλώσσας, και όχι με πρόταση νόμου και τέτοια. Τα πρακτικά προβλήματα που θα δημιουργηθούν νομίζω ότι είναι ευνόητα και βγάζουν και πολύ γέλιο μάλλον τα διάφορα παραδείγματα που μπορεί να σκεφτεί κανείς.

Παρόλα αυτά, στην εποχή μας, με τους ορθογράφους και την «ηλεκτρονικοποίηση» των πάντων, δεν θεωρώ σοβαρό «μειονέχτημα» για ένα μαθητή/νέο/εργαζόμενο να μη γράφει ορθογραφημένα. Είναι ουσιαστικότερο να ανταποκρίνεται ως προς την παραγωγή και λήψη του περιεχόμενου της γλώσσας και του πώς αυτό διαμορφώνεται ανάλογα με το περιβάλλον, παρά να αγχώνεται για τη μορφή σε σημείο που αυτό να αποβαίνει ενάντια στο ίδιο το περιεχόμενο.

ΥΓ Μόνο όταν εμφανίζονται Ελληνάρες μου αρέσει να τους επισημαίνω τα ορθογραφικά τους – και αυτό όχι πάντα, συνήθως απαξιώ.

Happy, Happy Birthday Blog mou

2008-05-17T02:08:00.001+03:00

Το μπλογκ Δασκαλούα γίνεται 1 έτους, σε μια περίοδο που αναρωτιέται πού πάει η σχέση του με την ιστολόγο δασκαλούα και πόσο ακόμα θα κρατήσει... Δεχόμαστε αιτήσεις για κέρασμα...

Διαπολιτισμικός μονόλογος

2008-05-13T15:59:00.005+03:00

Αναδημοσιεύω άρθρο από το σημερινό "Πολίτη" για προβληματισμό δικό μας ως μέλη της κοινωνίας και του όποιου ιθύνοντα διαβάζει. Η ανάγκη για γενικευμένη και άμεση πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία για να διαπαιδαγωγηθούν μη ξενοφοβικοί άνθρωποι επιτέλους σε τούτον τον τόπον εν αμεσότατη! Τζιαι ενώ συμβαίνουν τούτα, ακόμα μελετούμεν. Ακόμα τζιαι κάποιοι συνάδελφοι που κάμνουν περαιτέρω σπουδές τζιαι ιστορίες στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, έρκουνται τζιαι μιλούν για τα σχολεία με μωρά μεταναστών αναφερόμενοι στο "πρόβλημα". Πού πας, ρε Καραμήτρο;

(Δασκαλούα χωρίς ιδιαίτερο χρόνο, αλλά με αρκετό θυμό).

Μονόλογος ο... διαπολιτισμικός διάλογος για τους Kύπριους γονείς

Μηδενική ανοχή σε μετανάστες μαθητές

Αν και η συνύπαρξη μαθητών διαφόρων εθνικοτήτων στα σχολεία έχει
βελτιωθεί τα τελευταία τρία χρόνια, οι γονείς παρουσιάζονται αρνητικοί μπροστά
στην ιδέα μιας πολυπολιτισμικής κυπριακής κοινωνίας, η οποία πάντως, για χρόνια τώρα, αποτελεί πραγματικότητα σ

Με έντονη καχυποψία αλλά και μηδενική ανοχή όσον αφορά τη συμβίωσή τους με τους μετανάστες, αντικρίζουν το πολυπολιτισμικό τους περιβάλλον οι Κύπριοι γηγενείς και ειδικά οι γονείς σε ό,τι αφορά τη συνύπαρξή των παιδιών τους με παιδιά μεταναστών στους χώρους εκπαίδευσης και μάθησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πιο πάνω αντίληψης δεν είναι άλλο, από πρόσφατη έρευνα την οποία διεξήγαγε το Υπουργείο Παιδείας σε μερικά σχολεία, στην οποία οι Κύπριοι γονείς μαθητών, οι οποίοι φοιτούν σε πολυπολιτισμικά σχολεία, εμφανίζονται δυσαρεστημένοι αναφορικά με την φοίτηση των παιδιών τους με παιδιά μεταναστών, στην ίδια τάξη. Μάλιστα, σε ερώτηση της ίδιας έρευνας κατά πόσον αρέσει στους γονείς, τα παιδιά τους να κάνουν παρέα με παιδιά των μεταναστών στο σχολείο, στη συντριπτική πλειοψηφία τους απάντησαν αρνητικά ενώ την ίδια ώρα, εξέφρασαν την επιθυμία να μεταφερθούν τα παιδιά τους σε άλλο, εξ ολοκλήρου ελληνικό σχολείο.

Τα πιο πάνω επισήμανε η διευθύντρια του Γυμνασίου Παλλουριώτισσας, Μαρία
Θεοδότου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου με θέμα την ημερίδα «Ομαλή Ένταξη των Μεταναστών στην Κυπριακή Κοινωνία - Η Συμβολή του Σχολείου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Η συνολική παρουσίαση της εν λόγω έρευνας καθώς και τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν οι μετανάστες στην προσπάθεια ένταξής τους στην κυπριακή κοινωνία και η ενθάρρυνση του διαπολιτισμικού διαλόγου, είναι τα κύρια θέματα τα οποία θα συζητούν στο πλαίσιο της προαναφερόμενης ημερίδας, αύριο Τετάρτη, 14 του μήνα, στις 8:30 μ.μ., στην αίθουσα της Πύλης Αμμοχώστου. Η ημερίδα αποτελεί πρωτοβουλία του Δήμου Λευκωσίας και του Γυμνασίου Παλλουριώτισσας, έχοντας ως πηγή έμπνευσης, την εκστρατεία του
διαπολιτισμικού διαλόγου του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού για το 2008 και το Ευρωπαϊκό Έτος Διαπολιτισμικού Διαλόγου, το οποίο διανύουμε φέτος. Οι
ιθύνοντες ευελπιστούν ότι μέσω της εν λόγω ημερίδας θα δοθεί το έναυσμα για μια πολυεπίδεδη συνεργασία μεταξύ του σχολείου και της τοπικής Αρχής για την
ανταλλαγή γόνιμων απόψεων στην προώθηση του διαλόγου ανάμεσα στις δύο κοινωνικές ομάδες.

Καταλύτες οι Δήμοι

Εξάλλου, την ανάγκη για την αντιμετώπιση των ραγδαίων εξελίξεων τις οποίες
βιώνει η κυπριακή κοινωνία τα τελευταία χρόνια, ώστε να βελτιωθεί ο διάλογος
μεταξύ μεταναστών και Κυπρίων, εξέφρασε χθες στη συνέντευξη Τύπου η δήμαρχος Λευκωσίας, Ελένη Μαύρου. Πρόσθεσε ακόμη ότι οι τοπικές Αρχές, έχουν τη δυνατότητα να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην καταπολέμηση αλλά και στην πρόληψη των διακρίσεων. Σε ό,τι αφορά το Δήμο Λευκωσίας, η Δήμαρχος προανήγγειλε ότι η τοπική Αρχή θα αναβαθμίσει τις υπάρχουσες διόδους επικοινωνίας της τοπικής Αρχής με τους μετανάστες οι οποίοι ζουν στην πλειοψηφία τους στην εντός των τειχών πόλη, εκδίδοντας ανακοινώσεις του Δήμου και σε άλλες γλώσσες και όχι μόνο στα ελληνικά. Παράλληλα, ανέφερε ότι το τελευταίο διάστημα επιχειρείται μια προσπάθεια, μέσω δύο προγραμμάτων τα οποία οργανώνει το Πολυδύναμο Κέντρο Λευκωσίας, για την παροχή περισσότερων ευκαιριών των γυναικών και μητέρων μεταναστριών, παιδιών και ενηλίκων να ενταχθούν στην κυπριακή κοινωνία. Τα προγράμματα αυτά αφορούν, το ένα τη μάθηση της γλώσσας και το άλλο τη διδασκαλία
των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Πάντως, η Ελένη Μαύρου ήταν ιδιαίτερα καυστική όσον αφορά στην προκατάληψη η οποία επικρατεί σχετικά με τα αυξημένα επίπεδα εγκληματικότητας στην εντός των τειχών πόλη ελέω μεταναστών, λέγοντας ότι αυτή η προσέγγιση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. «Η εντός των τειχών πόλη, αν κάποιος ζητήσει στοιχεία και από την Αστυνομία, παρουσιάζει πολύ λιγότερα περιστατικά εγκληματικότητας, σε σχέση με άλλες περιοχές στις οποίες, μάλιστα, δεν διαμένουν μετανάστες», διευκρίνισε καταλήγοντας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ
Κωδικός άρθρου: 792827
ΠΟΛΙΤΗΣ - 13/05/2008, Σελίδα: 47

Η πρόσκληση

2008-05-06T13:55:00.002+03:00

Με κάλεσε ο N.Ago που από ότι βλέπω αποφάσισε να εγκαταλείψει το μπλογκ του, πριν από κάνα μήνα περίπου να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις. Έκατσα και τις έγραψα και τις μοιράζομαι μαζί σας - ελλείψει περαιτέρω χρόνου. Δεν προσκαλώ κανέναν συγκεκριμένα να απαντήσει κι αυτός με το σειρά του, όσοι θέλετε και μπορείτε κάντε το.

1. Όνομα: Δασκαλούα

2. Γενέθλια: ανοιξιάτικα

3. Ζώδιο: του νερού

4. Χρώμα μαλλιών: πράσινα

5. Χρώμα ματιών: κίτρινα

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; τα ευκόλως εννοούμενα...

7. Είδος μουσικής που ακούς; μη κακογραμμένη και προχειρογραμμένη

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: -

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; η Ελένη

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: «γαμώτο, άργησα για τη δουλειά»

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: τελευταία ένα κόκκινο ντοσιέ

12. Τι έχεις στον τοίχο σου; αφίσες του σινεμά, αφρικάνικες μάσκες και Βαν Γκογκ

13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου; Καλή ερώτηση, μισό να δω...

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες; Σκούπα και φαράσι

15. Αγαπημένος αριθμός: 3

16. Αγαπημένο όνομα: δεν έχω

17. Τα χόμπι σου: βιβλία, ίντερνετ, μουσική, μακάρι να ‘χα χρόνο και για τ’ άλλα που μ’ αρέσουν

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Πάνω στο στρώμα μου

19. Μια ευχή για το μέλλον: να συνεννοούμαστε καλύτερα

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; πουθενά – ο καθένας είναι παιδί της εποχής του

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τους τόμους του Κορδάτου

22. Αγαπημένο λουλούδι: χρυσάνθεμα

23. Αγαπημένη σειρά: Lost

24. Αγαπημένη ταινία: American History X – αν και θα μπορούσα να έγραφα πολλές

25. Αγαπημένο τραγούδι: Αυτή την περίοδο οτιδήποτε από Franz Ferdinand.

26. Aγαπημένο βιβλίο: Από λογοτεχνία – αν αυτό εννοεί η ερώτηση – μου αρέσουν ελάχιστα. Μου αρέσει η Σώτη Τριανταφύλλου, αλλά αν έπρεπε να πάρω κάτι από τη βιβλιοθήκη μου θα έπαιρνα ή το «Ιστορίες του κ. Κόυνερ» του Μπρεχτ ή το «Οι απόψεις ενός κλόοουν» του Μπελ.

27. Αγαπημένο ζώο: γενικώς τα αιλουροειδή

28. Αγαπημένο ρούχο: οι πιτζάμες μου

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Μιρό

30. Αγαπημένο χρώμα: μοβ και κόκκινο

31. Αγαπημένο φαγητό: ο,τιδήποτε φτιάχνεται με ντομάτες στην κατσαρόλα

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Με κανέναν. Στα νειάτα μου όμως με ταύτιζαν με την Όλιβ Όιλ.

33. Κακή συνήθεια: καπνίζω

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: έλα ντε!

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει : έλα ντε!

36. Συνηθισμένη ατάκα: χάρηκα που με γνώρισες

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: δοκιμαστής στρωμάτων

38. Μεγαλύτερος φόβος: να φύγουν όλοι οι φίλοι μου και να μείνουν μόνοι τους

39. Η καλύτερη pizza: με σπανάκι

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: απαραίτητα αν έχεις τον κατάλληλο χώρο

Το αγόρι με τη βαλίτσα

2008-04-23T15:43:00.003+03:00

Στο προηγούμενο κείμενο, που λειτούργησε ψυχολυτρωτικά για μένα, είπα να φκάλω εγώ τα νεύρα μου, τζιαι στο τέλος εφκάλαν τα άλλοι.

Έχω καιρό να γράψω, οι λόγοι ευνόητοι, παρόλα αυτά είχα 2 πράγματα υπόψη μου παντώς καιρού, δηλ. που δεν συνδέονται με την επικαιρότητα ή/και πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις, και είπα σήμερα να κάτσω να μοιραστώ το ένα μαζί σας.

Έχω την τύχη στο σχολείο που δουλεύω να βρίσκονται τριγύρω μου διάφοροι Συνάδελφοι. Ένας από αυτούς, πήρε την πρωτοβουλία να κλείσει για όλο το σχολείο για να δούμε μια παράσταση από το Ανοιχτό Θέατρο σε σκηνοθεσία Αλεξίας Παπαλαζάρου. Πρόκειται για το παιδικό θεατρικό έργο "Το αγόρι με τη βαλίτσα" του Μάικλ Κένι. Ένα έργο που, είναι και έτος διαπολιτισμικού διαλόγου φέτος, θα έπρεπε να έβλεπαν όλα τα σχολεία με κάποιο τρόπο. Δεν σε ψυχοπλακώνει, χωρίς όμως να "χαριεντίζεται" με το θέμα υποβαθμίζοντας τη σοβαρότητά του (δεν είναι δηλαδή μια χαζοχαρούμενη καρικατούρα τύπου "Λούφα και Παραλλαγή" για τη χούντα στην Ελλάδα). Κατορθώνει με αυτό τον τρόπο να περάσει τα μηνύματα που πρέπει στα παιδιά, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και διανθίζοντάς το και με παραμύθια και διηγήσεις που μεταφέροντας στον κόσμο εκείνο θεατές και θεατρικούς χαρακτήρες. (Αυτονόητα τα συγχαρητήρια τόσο στην Αλεξία Παπαλαζάρου, όσο και σε όλους τους συντελεστές της παράστασης).

Σε μια εποχή, που οι πρόσφυγες είναι στιγματισμένοι, που υπάρχει καχυποψία από τους πάντες για το κατά πόσο είναι πρόσφυγες, που αντιμετωπίζουν την προκατάληψη και την αυτόματη απόρριψη, που ακούμε πόσες και πόσες ιστορίες που συμβαίνουν μέσα στην ίδια την κυπριακή κοινωνία που θυμίζουν μεθόδους Κου Κλουξ Κλαν, νομίζω ότι παρεμβατικά προγράμματα σε επίπεδο καθημερινότητας είναι πολύ σημαντικά προκειμένου να γίνουν κατανοητά τα όσα παιρνούν οι συμμαθητές μας/συνάνθρωποί μας που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο, συνοδεύεται και με μία μπροσουρίτσα με ιδέες για δραστηριότητες και περαιτέρω προέκταση του θέματος μέσα στη σχολική τάξη.

Κι αν δεν είστε συνάδελφοι για να κανονίσετε να πάτε με την τάξη/σχολείο σας, πάρτε τα παιδιά σας, ή ακόμα πάντε κι εσείς οι ίδιοι. Είμαι σίγουρη ότι θα φύγετε ευχαριστημένοι.

ΥΓ Και μια και μιλάμε για το θέμα, αν και είχα ξαναδώσει το λινκ στο παρελθόν, αξίζει τον κόπο με ένα dlp projector να παίξετε με την τάξη (όσοι συνάδελφοι ασχολείστε με δευτεροβάθμια, ή με τελευταίες τάξεις του δημοτικού) και αυτό το παιχνίδι της UNHCR. Κι όσοι είστε μη συνάδελφοι και μη γονείς - κακό δεν κάνει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τη θέση του άλλου...

Ο τατσίζης, ο εραστής τζιαι ο έρωτας

2008-04-10T19:47:00.002+03:00

Ο τατσίζης: Τζιαι εν κανεί που είσαι τατσίζης, εν κανεί που πρέπει να έρτει ο άλλος για να του πεις τι έσιεις, εν τον αφήνεις καν να ολοκληρώσει. Πιο μεγάλη δικτατορία που τούτη εν έσιει. Σηκώνεσαι, επιλέγεις εσύ το τέλος της συζήτησης τζιαι ο άλλος μεινίσκει με μισή φράση μαλάκας (με το συμπάθειο). Τζιαι πρέπει να καταλάβει γιατί το τάχα μου πολιτισμένο σου ύφος, γίνεται θυμοθκιάρικον γιατί η δημοκρατία που διεκδικείς εν άμα ο άλλος ταυτίζεται με τις δικές σου τις απόψεις τζιαι μόνον.
Ο εραστής: Άμα κατεβαίνω τα σκαλιά τζιαι δω κανέναν μπροστά μου, σιαιρετώ. Τζιαι ας μεν με σιαιρετίσει - το κρίμαν στον λαιμόν του! Ε, όι τζιαι να σου λαλώ χαλόου σαν βουρώ να πιάω το αυτοκίνητο να πάω στη δουλειά μου, τζιαι να μου κάμνεις τζιαι παρενόχληση σεξουαλική, ρε κουμπάρε! Εν σε εξανασιαιρέτησε ποττέ κανένας;
Ο έρωτας: Ελάλε το ρεπορτάζ της τηλεόρασης για τζιήνη την κορούδα που της επιτέθηκε ο τύπος με το κατσαβίδι τζιαι ότι μπορεί να το έκαμε γιατί ήταν ερωτευμένος μαζί της τζιαι τζιήνη εν ανταποκρίθηκε. Τζιαι αμέσως μετά που τα λέει τούτα ο/η ρεπόρτερ, το ρεπορτάζ κλείει με δήλωση πολίτη "Ε μα ξέρω, μπορεί να ήταν ερωτευμένος". Ε, άτε κοπέλια, τζιαι αν δεν ανταποκριθεί πιάστε το κατσαβίδι...

Σόρρυ για τα ακατάπαυστα αλλά επειδή ούλλοι οι μπλόγκερ λίο πολλά φκάλουν τζιαι τα νεύρα τους μες στα μπλογκ τους, είπα να γράψω τζιαι γω τα δικά μου...

Ο νέος υπουργός παιδείας

2008-04-09T17:16:00.003+03:00

Μπράβο, κύριε Αντρέα, που πάεις εις τα σχολεία τζιαι ρωτάς τους δασκάλους όι μόνο για ζητήματα σχολικής μονάδας αλλά τζιαι για ευρύτερα ζητήματα εκπαιδευτικής πολιτικής.

Εχάρηκα πολλά με τούτη την είδηση, όι γιατί έτσι υλοποιείται τούτο που λέει ο Γληνός (βλ. κείμενο πάρακάτω "Εκ των κάτω το φως"), που προϋποθέτει αντικειμενικές τζιαι όι υποκειμενικές συνθήκες (με την μαρξιστική έννοια του όρου), αλλά επειδή στα λία χρόνια υπηρεσίας μου εν θυμούμαι άλλον υπουργό να στήνει φτι των υφισταμένων του (όι στελεχών υπουργείου, αλλά του κάτω κάτω σκαλοπαθκιού στην ιεραρχική κλίμακα).

Ακόμα μιαν θετική παρατήρηση, κύριε Αντρέα. Το ύφος σου εν ύφος διαλόγου τζιαι όι ύφος μάστρου τζιαι άμα σου μιλά ο άλλος, εν νιώθει ότι είσαι τυπικός, αλλά ότι όντως θέλεις να ακούεις τζιαι λαμβάνεις υπόψη σου τζιήνα που ακούεις - ασχέτως του αν συμφωνείς ή όι, το τι εννα κάμεις τελικά τζιαι λοιπά. Το θέμα ένι ότι μπαίνεις σε διαδικασία διαλόγου, χωρίς μαστρλίκια, φωνές τζιαι τουπέ.

Τζιαι λία αρνητικά όμως: Άμα οι προσδοκίες σου τζιαι το περιεχόμενο της συζήτησής σου με τους εκπαιδευτικούς ενναν πιο συγκεκριμένα που τα ζητήματα των προβληματων της συγκεκριμένης σχολικής μονάδας στην οποίαν υπηρετούν (τα θέματα ευρύτερης εκπαιδευτικής πολιτικής που λέγαμε), νομίζω ότι ενναν καλό να γίνεται γνωστή που πριν μια υποτυπώδης ημερήσια διάταξη, καθώς τζιαι η δομή της συζήτησης, ώστε οι επισκέψεις τούτες να ένι όσο το δυνατό πιο εποικοδομητικές τζιαι με τα καλύττερα δυνατά αποτελέσματα τζιαι για τες θκυο πλευρές - τζιαι ειδικά για σένα που από ό,τι κατάλαβα πάεις στα σχολεία για να ακούσεις τις θέσεις της βάσης.

Επίσης, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση εν ένα κείμενο που εν καλό να υπάρχει αντίτυπό της σε ούλλες τις σχολικές μονάδες ώστε να το θκιαβάσουμε ούλλοι με το γυρίν. Εγώ έχω το έσσω μου με προσωπικά μου έξοδα τζιαι προσωπικό μου κόπο. Όμως, κάποια ογκώδη κείμενα που αφορούν νομοθετικά πλαίσια ή ολοκληρωμένες (ή τζιαι επιμέρους εδώ που τα λέμε) προτάσεις εκπαιδευτικής πολιτικής εν καλό να διευκολύνεται ο εκπαιδευτικός ως προς την πρόσβαση που έσιει σε τούτα (τζιαι να στραωθείς να το θκιαβάσεις που το ίντερνετ, εννεν ότι καλύτερο, ειδικά αν δεν είσαι πλούσιος να έσιεις τζιήνες τις σουπεργουάου ειδικές οθόνες που εν πειράζουν τα μάθκια σου). Εν γνωστό ότι η δουλειά του εκπαιδευτικού εν τελειώνει η ώρα 1 που σχολάνουν τα κοπελούθκια τζιαι ότι αν έσιει τζιαι οικογένεια τζιαι τυγχάνει φύλου θηλυκού, έσιει συνήθως τζιαι το βάρος των υποχρεώσεων του σπιθκιού. Το τελευταίου που εννα κάμει εννα ένι να κάτσει να θκιαβάσει 1000 σελίδες μεταρρύθμιση που το ίντερνετ, ή να βουρήσει να το έβρει.

Τέλος, αφού έχουν σχηματιστεί οι τεχνικές επιτροπές, τζιαι γίνονται κάποια βήματα όσον αφορά το κυπριακό, ελπίζω να ενταχθεί ένα ανάλογο πνεύμα τζιαι στην εκπαίδευση τζιαι να γίνει η εκπαίδευσή μας τέθκοια ώστε να προωθήσει την ειρηνική τζιαι ομαλή συμβίωση με την άλλη κοινότητα. Δαμέ θα μπορούσα να επεκταθώ τζιαι άλλο, αλλά εννα σταματήσω γιατί πρέπει να ετοιμάσω κάτι χαρτονούθκια. Μπράβο πάντως για την πρόθεση, τζιαι ελπίζω τα αποτελέσματα τούτων ούλων των κινήσεων να ένι θετικά προ παντώς για τα μωρά μας.

Μαθηματικά

2008-03-26T16:23:00.001+02:00

Νομίζω ήβρα γιατί εν μου διούν τα μαθηματικά των μεγάλεων τάξεων ποττέ...

Απολογισμός

2008-03-23T12:29:00.002+02:00

Λήδρας

Νομίζω ότι στην αρχή ούλλοι επεριφερούμασταν άσκοπα γιατί "εν είσιεν κανέναν". Μετά είπαμε κάποιοι που μας να πάμε για να μαζέψουμε την πρώτη ομάδα. Γιατί ο καθένας εμπορούσε να έφευκε επειδή εν είσιε κανέναν. Όταν επήαμεν, τα κανάλια τζιαι η αστυνομία ήταν σαφέστατα παραπάνω που μας. Ήμασταν 4. Οι μπλογκερς που εμέτρησα, τουλάχιστον τζιήνοι που ξέρω τες φάτσες τους ήταν 8, συν 2-3 γνωστοί σχολιασταί, συν η Ρόαμ τζιαι ο Στρατής που εν ηξέρω τες φάτσες τους. Σιγά σιγά ήρταν τζιαι οι διάφορες ομάδες με τα πανό τους. Τα πανό ήταν το μόνο που έδειχνε τζιαι μιαν άλφα προετοιμασία που πλευράς μερικών για την εκδήλωση. Ευτυχώς ήταν τζιαι ένα παιδί που έπαιζε κρουστά τζιαι εδιούσεν ένα πιο ευχαριστο κλίμα. Κατά τα άλλα, είδα απειροελάχιστους ακελικούς. Νομίζω ότι η εμπειρία δείχνει ότι εννα πρέπει να γίνονται πιο συντονισμένα πράματα για να υπάρχει ένας παλμός στα διάφορα που οργανώνονται. Ακόμα εν έχω πληροφόρηση αν έγινε κάτι αντίστοιχα τζιαι στην άλλη πλευρά, στο Λοκματζί.

Αντιπολεμική πορεία

Ξέρω ότι εννεν πολιτικό τούτο που εννα πω, αλλά επειδή τες τελευταίες μέρες εππέσαν ούλλα μαζί, συν η δουλειά, συν η προετοιμασία υλικού κτλ, ενύσταζαν πολλά. Ώσπου να αρκέψουμεν να περπατούμεν, έκατσα σε μια γωνιά με την εφημερίδα τζιαι επροσπαθούσα να συνέλθω που την νύσταν. Τζιαι εν κανεί που εν έβλεπα μπροστά μου που την νύσταν, ούλλοι ήθελαν να συνεννοηθούμεν για τα πρακτικά της πορείας.

Μετά άρπαξα μια πικέτα τζιαι άρκεψα να συμπορεύομαι με τους υπόλοιπους. Εν έγινε τίποτε το φαντασμαγορικό, αλλά τουλάχιστον είσιεν καμιάν 150ρκα άτομα τζιαι υπήρχε τζιαι ο απαιτούμενος παλμός για τα δεδομένα δαμέ. Έμαθα ότι το ρικ είπε ότι η φάση ήταν οργανωμένη που τους οικολόγους, παρόλο που τη διακήρυξη την υπέγραφαν 10 και βάλε οργανωμένα σύνολα. Το σίουρο ένι ότι μετά ένιωθα διαλυμένη. Ετζιοιμήθηκα βαθιά τζιαι πολλά. Το καλόν ένι ότι μέσα μέσα εχρησιμοποιούσα την πικέτα για να κόφκει ο ήλιος...

Στο τέλος αποζημιωθήκαμεν με ένα λαχταριστό σάντουιτς στην περιοχή του Ζήνα Πάλλας. Μετά είχα η ώρα 3 σεμινάριο. Επήα, έκατσα, έφκαλα τα παπούτσια μου τζιαι έμαθα τζιαι καινούρια πράματα. Εν ηξέρω πώς ένιωθαν οι υπόλοιποι αφού είχα φκάλει τα παπούτσια μου, το σίουρο ένι ότι η εν λόγω κίνηση ήταν πολλά ανακουφιστική για μένα.

Μέρες ξεποδαρκάσματος

2008-03-20T00:39:00.002+02:00

Τούτες τες ημέρες εππέσαν ούλλα μαζίν

Να τα πάρω με την σειρά:

Την Πέμπτη η ώρα 8μμ, στη Λευκωσία στο καφενείο "Καλά Καθούμενα" εννα έσιει ανάγνωση του κειμένου "What I heard about Iraq" που την ομάδα Roof Top Theatre group. Η ανάγνωση θα γίνει στα αγγλικά, και είναι πολύ δυνατό κείμενο, παλιό σχετικά, για τις λαφαζανιές που ακούαμε από διάφορους γνωστούς και μη εξαιρετέους για τον πόλεμο στο Ιράκ.

Την Παρασκευή υπάρχει μάζεμα στη Λήδρας η ώρα 5 το δείλις. Σύμφωνα με προηγούμενο σχόλιο του Ασερα:

Aceras Anthropophorum είπε...
Φίλε συμπλογκκά, φίλη συμπλόγκκενα,

Η Λήδρας σε λίγες μέρες ξιμπλοκκάρεται. Έλα να φωτογραφίσεις τζαι συ το οδόφραγμαν να το έχεις ενθύμιον πρίν να γραφτεί στες μάυρες σελίδες της ιστορίας της μοιρασμένης Κύπρου. Παρασκευή από τις 5 η ώρα, στο οδόφραγμα θα έρτουν τζαι άλλοι Κυπραίοι μπλόγκερς τζαι μη. Αν γινούμεν πολλοί ίσως μας ακούσουν τζαι οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων που θα τελειώνουν την πρώτην τους συνάντησην. Θα μπορέσουμεν να τους μυνήσουμεν ότι χαιρούμαστιν που το ανοίξαν τζαι θα το χαρούμεν τέλεια όταν θα φύγουν όλα τα οδοφράγματα τζαι η Κύπρος θα είναι μία χωρίς ξένους στρατούς τζαι δικούς. Η πράξη τους αποδεικνύει ότι άμαν θέλουμεν μπορούμεν. Μπορούμεν να ζήσουμε τζαι σε ειρήνη κάτω που έναν ουρανόν. Όπως εμπορέσαν να ποσπάσουν την Λήδρας που τον τοίχον της, τους καλούμεν να ποσπάσουν την Κύπρον όλην από την πράσινη γραμμή της. Εμείς θα είμαστιν δίπλα τους σε μιαν τέθκοιαν προσπάθιαν. Παρασκευή η ώρα 5 μήν ξεχάσεις.

Δασκαλούα θέλω φώτο για ενθύμιο διότι κόφκω μακρυά.

Τετ Μαρ 19, 11:51:00 μμ 2008

Άσερά μου, εν τολμώ να γράψω κάτι άλλο, γιατί απλούστατα γράφεις τα τέλεια. Όσοι πιο πολλοί μπορούμε στη Λήδρας λοιπόν.

Το Σάββατο η ώρα 11 έχει αντιπολεμική πορεία από Πλατεία Ελευθερίας προς Αμερικάνικη Πρεσβεία.

Και η ΚΙΣΑ με αφορμή την παγκόσμια μέρα κατά των φυλετικών διακρίσεων διοργανώνει, 3-6 στο European University of Cyprus συζήτηση για το ρατσισμό, ενώ ή την Παρασκευή ή το Σάββατο, θα σας γελάσω θα έχει προβολή αντιρατσιστικής ταινίας που θα την ακολουθήσει πάρτυ μεταναστών. Όποιοι ενδιαφέρονται για λεπτομέρειες υποθέτω μπορούν να μάθουν επικοινωνώντας με τη ΜΚΟ τηλεφωνικά.

Ο μαθητής που δεν καταλαβαίνει

2008-03-16T12:56:00.002+02:00

Όλοι οι συνάδελφοι πρέπει να είχαμε σε κάποια φάση της επαγγελματικής μας πορείας στην τάξη μας έστω και έναν μαθητή που προερχόταν από διαφορετικό γλωσσικό περιβάλλον από αυτό στο οποίο απευθύνεται η επίσημή μας εκπαίδευση.

Σε ένα θρανίο κάθεται ένας μαθητής ή μια μαθήτρια που δεν καταλαβαίνει τι λες ή τι λένε οι συμμαθητές του/της και είναι στιγματισμένος/η ως αυτός/η που δεν μιλά ελληνικά. Στιγματισμένος/η εκ των πραγμάτων γιατί η δυνατότητα συμμετοχής του/της στις δραστηριότητες της τάξης είναι από μηδενική ως απειροελάχιστη.

Είχα ακούσει ότι στο εξωτερικό εφαρμόζονται με μεγάλη αποδοχή και επιτυχία δίγλωσσα προγράμματα. Θυμάμαι συγκεκριμένα να συζητάμε στο γραφείο των δασκάλων πέρσι για την περίπτωση ενός σχολείου στη Γερμανία όπου τα μαθήματα γίνονταν παράλληλα στην ελληνική και γερμανική γλώσσα και όπου φοιτήσουν παιδιά ντόπιων και Ελλήνων μεταναστών.

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση για τον ΚΑΘΕ άνθρωπο θεωρείται αναφαίρετο και προστατεύεται από διεθνείς συμβάσεις κτλ. Παρόλα αυτά, τι είδους δικαίωμα στην εκπαίδευση προσφέρεται σε ένα μαθητή ή μια μαθήτρια που δεν μιλά καθόλου ελληνικά και που ανα πάσα στιγμή της σχολικής χρονιάς μπαίνει με κριτήριο την ηλικία σε μια συγκεκριμένη τάξη; Και τι γίνεται αν το παιδί αυτό δεν έχει λάβει οποιουδήποτε είδους εκπαίδευση στα πλαίσια της μητρικής του γλώσσας;

Πολλές φορές λέμε για το ρόλο του δασκάλου. Ποιος ο ρόλος του δασκάλου σε αυτή την περίπτωση; Ζητήματα που άπτονται ευρύτερης εκπαιδευτικής πολιτικής, ελάχιστα μπορούν να αντιμετωπιστούν από το δάσκαλο. Ο δάσκαλος μπορεί ενδεχομένως να διδάξει βασικούς γλωσσικούς μηχανισμούς, αλλά τα παιδιά αυτά δεν πρόκειται να ανταποκριθούν στο γλωσσικό επίπεδο της τάξης τους όσο αφορά την έκφραση ή την κατανόηση όπως μπορούν οι συμμαθητές τους που έχουν προσαρμοστεί στις γλωσσικές απαιτήσεις του σχολείου.

Επειδή δεν είμαι ειδική για το θέμα, κι επειδή καμιά φορά οι έρευνες και όχι οι εμπειρίες μας δείχνουν τι θα έπρεπε να ακολουθηθεί, βρήκα κάποια στοιχεία στο διαδίχτυο σχετικά με τα δίγλωσσα σχολεία.

Συγκεκριμένα παραθέτω το λινκ για τη μελέτη του λέκτορα διαπολιτισμικής παιδαγωγικής του ΠΤΔΕ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Γιώργου Νικολάου στο http://www.elemedu.upatras.gr/eriande/synedria/synedrio2/praktika/nikolaou.htm όπου η περίπτωση μελέτης αφορά ένα ιδιωτικό σχολείο της αρμενικής κοινότητας και που περιλαμβάνει και μια βασική βιβλιογραφία για το θέμα της διγλωσσίας και της δίγλωσσης εκπαίδευσης, όπως το βιβλίο του Baker, Εισαγωγή στη Διγλωσσία και τη Δίγλωσση Εκπαίδευση.

Κι αφού τα διαβάσουμε όλα αυτά, σε ποιο βαθμό ευθύνεται ποιος για την πορεία αυτών των μαθητών στη ζωή; Εγώ η δασκάλα; Οι γονείς τους που φύγανε από τη χώρα τους και ήρθαν στην Κύπρο; Κάτι άλλο, κάποιος άλλος; Ποιος ορίζει από την αρχή τον κοινωνικό αποκλεισμό κάποιων παιδιών και το προχώρημα κάποιων άλλων;

Εκ των κάτω το φως

2008-02-29T15:11:00.002+02:00

Με την αλλαγή της κυβέρνησης είδα πολλά χαμόγελα τριγύρω. Δεν υπήρχε μετανάστης που να μας σταματούσε στο δρόμο να μας ρωτήσει το αποτέλεσμα των εκλογών που να μην χάρηκε για την εκλογή του υποψηφίου του Ακέλ στο προεδρικό αξίωμα. Ταυτόχρονα διάφοροι συνάδελφοι είχαν το άγχος μήπως το υπουργείο παιδείας πέσει στο ΔΗΚΟ, και κατ' επέκταση εφαρμοστούν τα διάφορα που ετοιμάζονταν για τον στρατηγικό σχεδιασμό καθώς και για διάφορες άλλες πτυχές της εκπαίδευσης. Πτυχές που έχουν να κάνουν με τον εκδημοκρατισμό της σε διάφορα επίπεδα, με ένα προοδευτικό προσανατολισμό και με την απάλειψη της ασέβειας της αρχής της μη διάκρισης μέσα από τις διάφορες εκπαιδευτικές πρακτικές.

Δεν τον γνωρίζω το νέο υπουργό. Έμαθα παραπάνω για αυτόν σήμερα που το συζητούσαμε με τους συναδέλφους. Φαίνεται να είναι τουλάχιστον άνθρωπος σχετικός με την εκπαίδευση. Είναι σημαντικό το ποιος έχει την εξουσία και το ποιος προΐσταται πολιτικά του επίσημου εκπαιδευτικού θεσμού. Παράλληλα όμως, είναι γνωστό ότι οι όποιες ενδεχόμενες καλές προθέσεις και η όποια ενδεχόμενη σκληρή δουλειά ενός προέδρου, υπουργού κτλ δεν είναι ποτέ αρκετή αν δεν υπάρχει και ο έλεγχος καθώς και η πίεση από την ίδια την κοινωνία προκειμένου να προκύψουν πολιτικές και πρακτικές προς το δικό της όφελος. Κι αυτό για πολλούς λόγους που δεν μπορώ να αναλύσω εδώ.

Όσο άκουγα λοιπόν το κατά πόσο ο νέος υπουργός είναι ή δεν είναι καλός και τι το καινούριο μπορεί να πράξει, σκεφτόμουνα τα λόγια του Γληνού, έτσι όπως τα διάβασα στη σελίδα μιας παράταξης δασκάλων της Ελλάδας (συγκεκριμένα τις Ανεξάρτητες Αυτόνομες Αγωνιστικές Ριζοσπαστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης - όνομα σιδηρόδρομος). Το παραθέτω παρακάτω, χωρίς άλλα σχόλια.

Όλοι το εγνωρίσατε το σχολείον φυλακήν και το σχολείον υπνωτήριον, το σχολείον των λόγων, των γραμματικών τύπων και των κενών φράσεων, το σχολείον το σκοτεινόν εσωτερικώς και εξωτερικώς, το σχολείον του ευρώτος και του ψυχικού αποπνιγμού, το σχολείον οδοστρωτήρα και προκρούστην των ψυχών, το σχολείον το αφρονημάτιστον, το σχολείον που δίδει «χαρτιά» και τίποτε άλλο, το σχολείον το περιφρονούμενον από μαθητάς, από γονείς, από κοινωνίαν και πολιτείαν. Όλοι εγνωρίσατε το περιφρονητικόν μειδίαμα και την προσωνυμίαν «δάσκαλος» σημαίνουσαν τον φορέα πάσης πνευματικής μικρότητος, κοινωνικής πενιχρότητος και ατέλειας.

Δεν πρέπει να περιμένομεν μοιρολατρικώς την θεραπείαν εκ των άνω, ούτε από τους φορείς της επιστημονικής γνώσεως, ούτε από τους διοικητικούς προϊσταμένους, ούτε από τους κυβερνώντας. Εκ των κάτω το φως. Τούτο ισχύει δια πάσαν κοινωνικήν μεταρρύθμισιν και πρόοδον.

Μεθεκλογικό sms

2008-02-25T19:49:00.003+02:00

Αγαπημένος συνάδελφος μου έστειλε το μήνυμα που ακολουθεί όταν τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν πλέον ξεκάθαρα.

ΠΡΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΤΕ ΟΠΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ, ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ, ΑΚΥΡΩΣΕΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΣΤΑΛΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ.

Η Ελευθεροτυπία λέει ότι ανάμεσα στα υπουργεία που θα πάνε στο ΔΗΚΟ θα είναι και το Παιδείας.

Στο debate της Παρασκευής όταν βγήκαν στη φόρα τα θέματα που αφορούν στο βιβλίο ιστορίας και στο μάθημα των θρησκευτικών ο Δημήτρης δεν αναφέρθηκε καθόλου στο ότι πρέπει να αλλάξουν γιατί υπάρχουν έτσι κι αλλιώς και οδηγίες ή/και recommendations του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (για να παίξει και με τα όπλα του Κάσου περί ΕΕ κτλ). Αμφιβάλλω ότι δεν το ήξερε.

Νομίζω ότι περισσότερο θα φανεί η έλλειψη αριστεράς με την κλασική έννοια του όρου παρά ο,τιδήποτε άλλο αυτά τα 5 (αλήθεια γιατί μόνο 5;) χρόνια που θα προεδρεύσει. Έχω παρευρεθεί σε 3 συναντήσεις προεκλογικά με ακελικά μεγαλοστελέχη και άκουσα σημεία και τέρατα, που δεν συνάδουν καθόλου με τις ανησυχίες των διεθνών δημοσιογραφικών πρακτορείων για τον κομμουνιστή πρόεδρο. Τουλάχιστον όσο θα είναι πρόεδρος (για να μην πω για το πριν και το μετά), τον Λένιν θα τον βάλει στο ντουλάπι.

Αν όντως θα δοθεί το παιδείας στο ΔΗΚΟ, τότε το μεγάλο χαρτί της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης αναρωτιέμαι πώς θα παιχτεί. Δεν θεωρώ την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση την πανάκεια που θα επιφέρει την "εξίσωση δυνατοτήτων" που αναφερόταν στο πρόγραμμα Χριστόφια για την παιδεία, αλλά κάποια ριζοσπαστικά στοιχεία της αναρωτιέμαι πώς θα πραγματωθούν χωρίς ακελικό υπουργό.

ΥΓ. Ρε Νεοκλή (Συλικιώτη), αν δεν πιάεις το παιδείας, πε του να σου δώκει το εσωτερικών ρε κουμπάρε, μπας τζιαι δουν τζιαι οι μετανάστες καμιάν άσπρη μέραν! (λες να μας θκιαβάζει τζιαι ο Νεοκλής; Χα!)

Μαλλιαρή

2008-02-24T10:06:00.003+02:00

Ο ugen άφησε στο προπροηγούμενο ποστ ένα σχόλιο που μου ζουζούνιζε το κεφάλι όλο το πρωινό σήμερα. Αν και υποσχέθηκα ότι θα επανερχόμουν τη Δευτέρα, γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ και κάποιο θέμα να ποστάρω που να μην σχετίζεται με τις εκλογές, ποστάρω εδώ το σχόλιό του.

"Δασκαλούα;Η συγκέκριμενη λέξη δεν υφίσταται σε κανένα ελληνικό λεξίκο οπώς και πολλές αλλές αυτού του ιστολογίου.Αν όντως είσαι εκπαιδευτικός τοτέ πρέπει να προβληματιστείς να σταματήσεις να χρησιμοποιείς το κυπριακό ιδίωμα και να χρησιμοποιήσεις την ελληνική γλώσσα".

Ξέρεις, ugen, πολλοί συνάδελφοί μου, το όνομα των οποίων έχει μείνει στην ιστορία και τα γραφόμενα των οποίων εξακολουθούν να είναι επίκαιρα και να μας αφορούν, ίσως όσο ποτέ άλλοτε, είχαν υποστεί διωγμούς στις αρχές του 20ου αιώνα ως "μαλλιαροί", επειδή υποστήριζαν το λεγόμενο δημοτικισμό. Αναφέρομαι σε ονόματα όπως ο Δημήτρης Γληνός, ο Αλέξανδρος Δελμούζος και άλλοι που συμμετείχαν στον Εκπαιδευτικό Όμιλο που συστάθηκε το 1910.

Φυσικά, δεν ισχυρίζομαι ότι τους μοιάζω έστω και στο μικρό τους δαχτυλάκι, κι ούτε ότι οι ιδεολογικές και πολιτικές συγκυρίες της Κύπρου σήμερα είναι οι ίδιες με αυτές που επικρατούσαν στην Ελλάδα τότε.

Η υπεράσπιση του να μπορείς να εκφράζεσαι όπως μιλάς είναι πολιτική θέση. Σου απαντώ όχι στα κυπριακά αλλά στη νέα ελληνική κοινή γιατί σέβομαι το γεγονός ότι μπορεί να μην καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, όπως πολλοί Έλληνες δεν καταλαβαίνουν πλήρως το κυπριακό ιδίωμα.

Τα κυπριακά έχουν αντιμετωπιστεί πολλάκις ως μια κατώτερη γλωσσική μορφή που αρμόζει μόνο σε λαογραφικού τύπου σκετσάκια, και όχι στο να εκφράζεις την όποια άποψη για τα διάφορα φάσματα της ανθρώπινης ζωής. Αν περιδιαβάσεις μες στο ιστολόγιό μου, θα δεις ότι δυσκολεύομαι να γράφω στα κυπριακά όταν δεν είμαι και λίγο συναισθηματικά φορτισμένη. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της επιβολής της νέας ελληνικής κοινής σε όλα τα μήκη και τα πλάτη όπου ζουν ελληνόφωνοι πληθυσμοί.

Ότι είμαι εκπαιδευτικός δεν παύει να σημαίνει ότι στα κυπριακά μιλώ και εκφράζομαι στην καθημερινότητά μου. Μπορώ εύκολα και χαλαρά όμως, όπως βλέπεις και από αυτό το κείμενο, να χρησιμοποιήσω τη λεγόμενη νέα ελληνική κοινή. Παρόλα αυτά στο σχολείο υπάρχει δεδομένο αναλυτικό πρόγραμμα και ύλη για το μάθημα της γλώσσας, όπως και για τα υπόλοιπα διδασκόμενα μαθήματα βέβαια, τα οποία κάθε εκπαιδευτικός έχει καθήκον να ακολουθεί. Δεν δεσμεύομαι όμως να εκφράζομαι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκτός καθήκοντος από κανένα νόμο, κανονισμό ή ακόμα και κοινωνική επιταγή. Θα μπορούσα κάλλιστα να γράφω τα κείμενά μου στα καστελιάνικα, επειδή μπορώ. Επιλέγω να τα γράφω στα κυπριακά (τουλάχιστον κάποια από αυτά) γιατί έτσι σκέφτομαι κι έτσι μου βγαίνουν αυθόρμητα οι σκέψεις σε λεκτική μορφή.

Υπάρχουν πολλοί Κύπριοι μπλόγκερς που επιλέγουν συνειδητά να γράφουν τα ιστολόγιά τους στα κυπριακά, όπως ο Γιώργος ο Στρατής, ο Ασερας, η Ροαμ κτλ. Για όλους αυτούς μπορείς να βρεις λινκς στην στήλη στο πλάι, όπου υπάρχει μια λίστα με ιστολόγια. Οι πρώτοι δύο έχουν και ειδική αναφορά για τη γλωσσική τους επιλογή. Και οι δύο αυτές αναφορές είναι πολύ ενδιαφέρουσες αν όντως προβληματίζεσαι για γλωσσολογικά ζητήματα. Θα σου πρότεινα ακόμη να επισκεφτείς και τη σελίδα του δρ. Φοίβου Παναγιωτίδη, τον οποίο και έχω ακούσει να αναφέρεται περί μύθου ανωτερότητας-κατωτερότητας των γλωσσών.

Γιατί δασκαλούα; Αυτό ίσως να έπρεπε να το είχα ξεκαθαρίσει με το πρώτο πρώτο κείμενο που θα αναρτούσα εδώ πέρα. Όμως δεν είμαι καλή στις τυπολατρίες. Δασκαλούα γιατί ο κλάδος εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται απαξιωτικά από την κοινωνία. Οι πρώτες δασκαλούες, αγαπητέ μου ugen, ήταν οι καλές μαθήτριες των παρθεναγωγείων οι οποίες παρέμεναν ανύπαντρες και που συνήθως (τι συνήθως, πάντα) προέρχονταν από φτωχές οικογένειες. Δεν είχαν επιστημονική κατάρτιση από τη μια (επειδή δεν υπήρχε βασικά και κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα που να κάνει αυτή τη δουλειά) και από την άλλη ήταν πολύ νεαρές γιατί μόλις παντρεύονταν την έκαναν για να στήσουν σπιτικό.

Όσο αφορά το να χρησιμοποιώ την ελληνική γλώσσα... Ποια ελληνική γλώσσα; Θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγα στην Αθήνα. Μου λέει ένας φίλος: "Ρε συ, τι κάνει η φίλη μας η Χ; Την παλεύει;". Εκείνο το "την παλεύει" μέχρι να το συνηθίσω και να καταλάβω τι εννοεί, είχε δημιουργηθεί ολόκληρη παρεξήγηση, γιατί εγώ κατάλαβα ότι κάποιο πρόβλημα έχει η φίλη μας η Χ. Με αυτή την παράγραφο θέλω να πω ότι κάθε φορά που πάω στην Αθήνα, οι εκφράσεις αλλάζουν τόσο ώστε δεν ξέρω γιατί ενώ η νέα ελληνική κοινή εξελίσσεται και η κάθε φορά εξέλιξή της χρησιμοποιείται και στα ιστολόγια και σε κάθε γραπτή μορφή της, να μην γίνεται σεβαστή η χρήση της κυπριακής.

Ακόμα για να δεις και κάποιες άλλες μου σκέψεις πάνω στο θέμα πάτα εδώ και εδώ.

Nina Simone: Four Women

2008-02-22T19:17:00.001+02:00

Χωρίς πολλλά πολλά λόγια. Το βιντεούι βάλλω το γιατί μου αρέσκει πολλά τούτη τη τύπισσα. Εν το ήξερα το τραούδι, άκουσά το πρώτη φορά στο θέατρο στο Λυκαβητό το καλοκαίρι σε μια καταπληκτική συναυλία που είχα την τύχη να παρευρεθώ της Ντι Ντι Μπριτζγουότερ. Αφιερώνω το σε σας που θκιαβάζετε το μπλογκ, να χαλαρώσουμε τζιαι λίο που τα διάφορα που ακούσαμεν τόσο τζιαιρό στες προεκλογικές. Θα τα πούμε ξανά που Δευτέρας.

"Κύπρος Ελλήνων Χριστιανών"

2008-02-20T18:05:00.003+02:00

Γυρών του ο Τάσσος είσιεν καταφέρει να συνάξει όλους τους παράγοντες που δεν ήθελαν λύση, που είναι ανοιχτά και καθαρά εθνικιστές (θέση Άδωνη Γεωργιάδη του Λάος στην Ελλάδα, ΕΦΕΝ, Χρυσή Αυγή και η συναπαρτζιά τούτη), εκκλησία (με την κακή έννοια του όρου, αν υπάρχει τζιαι καλή δηλαδή). Ο Τάσσος έχασεν.

Ο Κασου που την άλλη παρουσιάζεται σαν ευρωπαϊστής. Μετά το φοβερό "Η Κύπρος είναι ελληνική" επήε μετά να τα σάσει. Τζιαι δώστου τζιαι ο Νικ δε γρηκ που πίσω να λαλεί "Η Κύπρος είναι ευρωπαϊκή" τζιαι εκαθάρισε. Εκαθάρισε;

Αρέσκει μου που ο Κάσου έσιει τζιαι θέσεις στο πρόγραμμά του για την παιδεία για διαπολιτισμική εκπαίδευση τζιαι πολιτική για τα παιδιά μεταναστών τζιαι την ένταξή τους στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Εννα τους κάμεις ειδικά προγράμματα για να τους βάλεις μετά σε ένα ελληνορθόδοξου προσανατολισμού εντατικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, όπως τούτο περιγράφεται που το 60; Τζιαι μεν ακούσω για το σύνταγμα, γιατί αν πάρουμε την εκπαίδευση βάσει συντάγματος, το υπουργείο παιδείας εννεν αντισυνταγματικόν;

Οι τζιαιροί αλλάξασιν τζιαι η παιδεία στην Κύπρο εν απευθύνεται σε μια αμιγή εθνικά τζιαι θρησκευτικά κοινότητα. Η δημόσια εκπαίδευση οφείλει να καλύπτει όλους τους πολίτες της δημοκρατίας.

Τουλάχιστον ο Χριστόφιας εν ο μόνος που προωθεί την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, με γνώμονα το να ξεφύγει που τούτον ούλον τον εθνοκεντρισμό που τη μια, τζιαι που την άλλη ο μόνος που μιλά για "εξίσωση δυνατοτήτων" τζιαι όι για "ίσες ευκαιρίες για όλους". Τούτο έσιει διαφορά γιατί οι αφετηρίες του κάθε μαθητή εννεν καθόλου οι ίδιες, άρα να τους διάς ίσες ευκαιρίες διαιωνίζεις την ανισότητα.

Πάλε σκόρπιες σκέψεις γράφω. Παραθέτω και σχετικό άρθρο που ήβρα στον Πολίτη σήμερα.

Αρχιεπίσκοπος στηρίζει Κασουλίδη
Την απόφαση του να στηρίξει την υποψηφιότητα του Ευρωβουλευτή Ιωάννη Κασουλίδη στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, ανακοίνωσε ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, μετά από συνάντηση που είχε σήμερα με τον κ. Κασουλίδη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή.

Ο Αρχιεπίσκοπος δήλωσε ότι συμφώνησαν τα πλαίσια που θα κινηθούν για την παιδεία και ως Εκκλησία όωπς είπε, συμβουλεύει ανεπιφύλακτα το λαό, την προσεχή Κυριακή, αθρόα να πάει στις κάλπες και να ψηφίσει τον κ. Κασουλίδη. "Είμαστε σίγουροι για τη συνεργασία που θα έχουμε τη νέα πενταετία", ανέφερε. "Εκφράσαμε τις ανησυχίες μας τόσο για το εθνικό θέμα που ενδιαφέρει την Εκκλησία όσο και για το Υπουργείο Παιδείας το οποίο πολύ μας ανησυχεί. Έχουμε μιλήσει στις λεπτομέρειες και ο κ. Πρόεδρος είναι σύμφωνος με τις επιθυμίες της Εκκλησίας να έχει λόγο πάνω στο θέμα της παιδείας μας γιατί αν χάσουμε τα παιδιά μας που είναι η ελπίδα του μέλλοντος αυτού του τόπου δεν μας σώζει τίποτα", είπε ο Αρχιεπίσκοπος, προσθέτοντας πως το θέμα αυτό ανησυχεί πολύ την Εκκλησία.

Ο κ. Κασουλίδης είπε πως αντικείμενο της συνάντησης ήταν η συζήτηση των πνευματικών και εθνικών ανησυχιών της Εκκλησίας έναντι των πολιτικών εξελίξεων. "Είναι περιττό να πω ότι η δική μου πολιτεία και οι απόψεις μου είναι εκείνες που ήσαν πάντοτε κοντά στην Εκκλησία της οποίας είμαστε μέλη και πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι στα θέματα τα πνευματικά και τα εθνικά θα ανταλλάσσουμε απόψεις με την ηγεσία της Εκκλησίας. Σίγουρα όπως πάντα ήταν και είναι η παράδοση αυτού του τόπου", ανέφερε.
20/02/2008

Ο Τάσσος φεύγει... οι ψηφοφόροι;

2008-02-18T18:55:00.001+02:00

Είχα συναντηθεί με ένα συμπαθέστατο φίλο των παιδικών μου χρόνων, τυχαία – όπως πάντα. «Να φύει ο μουττάς, τζιαι εν θα πάω να ψηφίσω τη δεύτερη Κυριακή», μου είπε. Οκ, ο Τάσσος θα πάει στη Χαβάη, σύμφωνα με το sms που κυκλοφορεί ευρέως τες τελευταίες ώρες. Μετά; Είτε Κασουλίδης φκει, είτε Χριστόφιας θα είναι το ίδιο;

Κασουλίδης:
● «Η Κύπρος είναι ελληνική». Είχε αναρωτηθεί ο φίλος μου ο Ασερας σε ένα άλλο μπλογκ αν τούτο το σύνθημα εν εθνικιστικό. Νομίζω σε μια χώρα στην οποία εκκρεμεί ένα πρόβλημα για το οποίο χρειάζονται συνεργασίες υπερεθνικές, η απάντηση εν δεδομένη τζιαι μάλλον το ερώτημα εν ρητορικό.
● Προέρχεται που ένα κόμμα που απευθύνεται κατευθείαν σε συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων. Μιλά για ενδυνάμωση της μεσαίας τάξης, λες τζιαι στην Κύπρο χρειάζεται περαιτέρω ενδυνάμωση τούτη η τάξη. Τα κοινωνικά προβλήματα, όπως οι άστεγοι στην ΕΕ, γίνονται αντιληπτά ως προβλήματα εξάρτησης, τζιαι όι οικονομικών χειρισμών. Ευτυχώς, οι Κυπραίοι που ζουν/ταξιδεύουν στο εξωτερικό έχουν αυξηθεί άρδην με αποτέλεσμα να βλέπει τζιαι ο κόσμος ποια κατάσταση επικρατεί όσο αφορά διάφορα ζητήματα που άπτονται αυτού που λέμε κράτος πρόνοιας.
● Ποιος ξεχάνει τη δεκαετία Κληρίδη; Η χώρα ήταν σχεδόν ακυβέρνητη σε επίπεδο εσωτερικής διακυβέρνησης τζιαι είχαν γίνει απόπειρες για πολλά και διάφορα. Μετοχοποίηση ημικρατικών οργανισμών, κουτσούρεμα ΑΤΑ κτλ

Χριστόφιας:
● Το κόμμα που το οποίο προέρχεται έκαμε πολλάκις χοντρά λάθη στο παρελθόν όσον αφορά τους κοινούς αγώνες με τους Τ/κ. Παρόλα αυτά, γίνονται παράλληλα πολλές κινήσεις που ευνοούν στο έπακρο την επαναπροσέγγιση τζιαι νομίζω ότι εν ο καλύττερος για να πλησιάσει την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε θεσμικό επίπεδο τζιαι να δημιουργήσει τζιαι τις προϋποθέσεις για ανάλογες διεργασίες στη βάση της κοινωνίας

● Προέρχεται που ένα κόμμα που εν εδοκιμάστηκε ποττέ μόνο του στην εξουσία. Πάντα υποστήριζε δεξιούς υποψήφιους τζιαι πάντα τούτο είσιε άδοξο τέλος τζιαι για μας γενικά, αλλά τζιαι για το ίδιο το Ακέλ. Η σχεδόν παντοδυναμία του προέδρου βάσει του συστήματος που έχουμε στην Κύπρο, τους άφηνε το περιθώριο να δικαιολογούνται πίσω που το ότι εν είχαν ποττέ το πάνω σιέρι στα πράματα. Για πρώτη φορά κατεβάζουν δικό τους υποψήφιο. Εν ευκαιρία να δοκιμαστεί, γιατί εν το κόμμα γύρω που το οποίο ιστορικά συγκεντρώνονται οι πλειοψηφίες του κόσμου των εργαζομένων.

● Δαμέ εν το περίεργο. Γιατί ενώ θυμούμαι τον Άντρο τον Κυπριανού να λαλεί στον Άστρα ότι «Το Ακέλ ήταν διαχρονικά ενάντια στην αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης», την ίδια στιγμή θυμούμαι το πρωτοσέλιδο στον Πολίτη με τον Χριστόφια να λέει ότι «Αν οι άλλοι συμφωνήσουν, εμείς εν θα είμαστε η παραφωνία στην υπόθεση». Παρόλα αυτά, τον Κασουλίδη εν θα μπορώ να του ασκήσω κριτική για εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Στον Χριστόφια εννα μπορώ, τζιαι αν έσιει τσίπα, εννα πρέπει να δώκει πολλά καλές εξηγήσεις στους εργαζόμενους για τυχόν (φτου κακά μακριά από μας) τέτοιες επιλογές.

Ελπίζω λοιπόν το προφανές. Γιατί υπάρχει προοπτική επαναπροσέγγισης, δημιουργίας πιο γερού μετώπου (όι μόνο σε θεσμικό επίπεδο αλλά ενδεχομένως τζιαι τζιαμέ) για καταπολέμηση του ρατσισμού/εθνικισμού (βλέπε τζιαι τα σημεία της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που καταδικάζουν τον ελληνοκεντρισμό της κυπριακής εκπαίδευσης), γιατί εν ο μόνος που στο πρόγραμμα για την παιδεία χρησιμοποιεί τη φράση «εξίσωση των δυνατοτήτων» κτλ. Παράλληλα όμως, εν θα σταθώ να πισκαλώ όποιος τζιαι να φκει, αλλά εννα είμαι σε εγρήγορση τζιαι έτοιμη για κριτική οποιουδήποτε κάμει εκπτώσεις στα δικαιώματα, στα κεκτημένα, στους αγώνες, στην επαναπροσέγγιση. Ο Κασουλίδης τζιαι ο Χριστόφιας, καλέ μου συμμαθητή, εννεν το ίδιο, για αυτό εν σημαντικό να πάεις να ψηφίσεις τζιαι τούτην την Κυριακή.

Καλή ψήφο

2008-02-15T15:42:00.001+02:00

Αφού που τα μεσάνυχτα τζιαι δα απαγορεύονται οι εκλολογίες, ας:
1.ηρεμήσουμε
2. βεβαιωθούμε ότι είναι οκ τα εκλογικά μας βιβλιάρια
3. ξέρουμε τι ψηφίζουμε και
4. ψηφίσουμε αυτόν που επιλέξαμε κρατώντας αυτά που υπόσχεται τώρα, για να δούμε γιατί θα τον ελέγχουμε ύστερα (σε περίπτωση που αυτός που επιλέξαμε εκλεγεί κιόλας, εννοώ).

Ακόμα 2 μέρες, υπομονή!

Ο Θελόνιους Μονκ εν που τους πιο γνωστούς τζαζ πιανίστες, τζιαι όντως εν καταπληκτικός. Κρίμα που η μουσική εκατάντησεν αγγαρείαν για πολλούς μουσικούς στην Κύπρο τζιαι εν το σιαίρουνται τζιόλας σαν παίζουν. Ας μεν μακρυγορώ όμως, αφιερώνω σας το μουσικό τούτο κομμάτι, ως πάρατζιει.

Καλή ψήφο!

Επετειακόν

2008-02-14T18:41:00.003+02:00

Άτε να τελειώσουν οι εκλογές να ανασάνουμε τζιαι να έχουμεν ώρα να βάλλουμε δαμέ θκυο σκέψεις παραπάνω. Εν θα πω για το πώς ένιωσα σήμερα ότι μιλώντας του κόσμου (σε αρκετό κόσμο, ξέρεις, ειδικά τζιήνους που έχουν τζιαι έναν πόστο παραπάνω ή κάποια χρόνια παραπάνω) εν σαν να σύρνω αφκά πας στον τοίχο. Εμάθαν να σου λαλούν τζιαι να σου εξηγούν, χωρίς να ακούν, τζιαι έτσι να καταλάβουν ότι ό,τι τζιαι να σου εξηγήσουν υπάρχει μια βασική διαφορά ως προς την οπτική γωνιά. Τζιαι με τούτο το ξεκάρφωτο σχόλιο, ακολουθεί ιστορία αγάπης. Για πιο σκληροπυρηνικούς, που δεν έχουν πρόβλημα με τη βία και τα αίματα υπάρχει και φιλμάκι αντιβαλεντινικο.

Σήμερα είδα την Μαρικκούν. Είσιεν τζιαι δέκα χρόνια να την δω. Όπως πάντα ήταν πολλά όμορφη - τζιαι ακόμα εν επαντρεύτηκεν. Εγώ ήθελα την πολλά την Μαρικκού, αλλά εν της το ξομολοήθηκα ποττέ μου. Αν είχα το θάρρος, ήταν να της το λάλουν τζιαι ήταν να της πω να εφκαίναμεν μαζίν. Τζιήνη ήταν να πει όι στην αρκήν, αλλά αν εγώ επέμενα τελικά είσιεν να δεχτεί. Αν η σχέση μας ελειτουργούσεν, ήταν να παντρευτούμεν, όπως εκάμασιν τζιαι κάμποσοι που τους φίλους μας.

Μπορεί πόψε να έχω την ευκαιρία να αναπληρώσω το χαμένο χρόνο. Αν τζιήνη δείξει ενδιαφέρον για λλόου μου, εννα της ζητήσω να με συνοδέψει στο ταξίδιν μου στην Αθήναν. Αν έρτει, εν θα αφήκω ανεκμετάλλευτην την ευκαιρία να κατακτήσω την καρκιάν της. Είμαι απόλυτα αποφασισμένος. Αν μου ετηλεφωνούσεν τωρά, ήσιεν να της το πω. Τι ωραία που εννα ήταν να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί της! Αν εζιούσαμεν μαζί, πάντα εννα είσιεν κάποιον να με καρτερά στο σπίτι. Σίουρα αν αρκούσα ήταν να ανησυχούσε τζιαι ήταν να εθύμωνεν τζιόλας. Ναι, αλλά εν πειράζει. Τζιήνη ήταν να ετοιμάζει το φαΐν τζιαι εγώ ήταν να πληνύσκω τα πιάτα, αν τζιαι αν αθυμούμαι καλά η Μαρικκού εν χορτοφάγος τζιαι τούτον εν πρόβλημαν. Τες Κυριακάες ήταν να εμεινήσκαμεν ως αργά μες στο κρεβάτιν, αν τζιαι αν τζιήνη ήθελεν να ξυπνά νωρίς εννα έπρεπε να ξυπνώ τζιαι γω (τζιαι το πρωινόν ξύπνημαν εν που τα πράματα που μισώ πιο πολλά στον κόσμον). Αν εσηκωνούμασταν νωρίς εννα με ανάγκαζεν να κάμω γυμναστικήν μαζί της, τζιαι μετά εννα έθελεν να καθαρίσουμεν, να βάλουμεν σίερον... (ΦΡΙΚΗ). Αν εζιούσαμεν στην πόλην της εννα έπρεπε κάθε Σάββατον να πααίνουμε στους γονιούς της, οι οποίοι, αν θυμούμαι καλά, ενι πληκτικότατοι! Η μάνα της εννα μου λαλεί τα ίδια τζιαι τα ίδια κουτσομπολιά, ενώ ο παπάς της εννα προσπαθεί να με πείσει να δουλέψω μαζί του στην οικογενειακήν επιχείρησην - έσιει καντίνα που κάμνει σάντουιτς - τζιαι εγώ ως σαντουιτσής ήταν να ππέσω σε κατάθλιψη τζιαι να εισαχθώ σε ψυχιατρική κλινική.

Η αλήθκεια ένι, τωρά που το σκέφτουμαι καλά, εννα πιά τηλέφωνο την Μαρικκούν τζιαι να της πω ότι εν ημπορώ να πάω να φάμεν πόψε γιατί εχρειάστηκε εκτάκτως τζιαι επειγόντως να πάω στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Ελπίζω ότι εν θα με έβρει τζιαμέ!

Τι προτείνουν για την παιδεία οι τρεις βασικοί υποψήφιοι

2008-02-13T23:54:00.002+02:00

Αναδημοσιεύω τις προτάσεις για την παιδεία των τριών βασικών υποψηφίων χωρίς σχόλια, για δικούς μου αρχειακούς σκοπούς πρώτα, πρώτα και δεύτερα, ένεκα του ονόματος του μπλογκ, χρήσιμο θα είναι. Σχόλια δικά μου θα ακολουθήσουν αν και εφόσον ανάψει η συζήτηση. Παράλληλα, υπάρχουν διάφοροι συνάδελφοι που έχουν αρθρογραφήσει υπέρ ή ενάντια των θέσεων κάποιου υποψηφίου για την εκπαίδευση στις εφημερίδες, οπότε ψάξτε και τα δικά τους, έχουν ενδιαφέρον.

-Τι προτείνουν οι τρεις βασικοί διεκδικητές της Προεδρίας της Δημοκρατίας
Υπόσχονται τομές στην Παιδεία

Προτάσεις, εισηγήσεις, καινοτομίες. Το θερμόμετρο, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, ανεβαίνει και οι τρεις βασικοί υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Ιωάννης Κασουλίδης, Δημήτρης Χριστόφιας και Τάσσος Παπαδόπουλος, θέτουν ενώπιον του λαού τις προτάσεις τους για την οικονομία, τους πρόσφυγες, το στεγαστικό, την Παιδεία. Στο προεκλογικό πρόγραμμα και των τριών υποψηφίων περιέχονται προτάσεις παντός είδους και ο κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να αναζητήσει και να ενημερωθεί γι΄ αυτό που θέλει και τον ενδιαφέρει. Να μελετήσει τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, να αξιολογήσει, να κρίνει και να επιλέξει τελικά ποιον από τους τρεις θα ψηφίσει. Ο "Π" συγκέντρωσε το υλικό των υποψηφίων που αφορά στην Παιδεία και παραθέτει τις θέσεις τους, ώστε ο αναγνώστης να είναι σε θέση να τις αξιολογήσει, να τις συγκρίνει και ακολούθως να αποφασίσει. Οι προτάσεις τους παρατίθενται ξεχωριστά και αφορούν στη Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Εισηγήσεις ωστόσο υποβάλλουν και οι τρεις και για θέματα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με σχολεία και πανεπιστήμια. Αφορούν τους εκπαιδευτικούς, την επιμόρφωσή τους, θέματα τεχνολογίας, ακόμη και τον τρόπο λειτουργίας του ίδιου του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.Κεφάλαιο "Παιδεία"Οι προτάσεις των υποψηφίων παρουσιάστηκαν σε συνεντεύξεις Τύπου, ενώ στο πλαίσιό τους οι τρεις διεκδικητές της Προεδρίας της Δημοκρατίας είχαν την ευκαιρία να παραθέσουν γενικά το όραμά τους για την Παιδεία του τόπου. Ο Ιωάννης Κασουλίδης εξήγησε ότι η προσέγγιση και το πρόγραμμά του για την εκπαίδευση στηρίζεται σε 12 άξονες. Κατά την παρουσίασή του ο κ. Κασουλίδης ανάφερε χαρακτηριστικά ότι "στον 21ο αιώνα ο πλούτος για κάθε πολίτη και κάθε κράτος δεν είναι τα οικονομικά αποθέματα, αλλά η γνώση και η κατάρτιση", ενώ υπογράμμισε ότι η πρότασή του στοχεύει να δώσει στους νέους μια εκπαίδευση υψηλής ποιότητας, όπως τους αξίζει και όπως απαιτείται στην εποχή των μεγάλων ευκαιριών και του αυξημένου ανταγωνισμού. Επεσήμανε επίσης ότι στόχος είναι η δημιουργία μιας νέας, δημόσιας αντισταθμιστικής εκπαίδευσης, η οποία να καλλιεργεί ελεύθερο πνεύμα και κριτική σκέψη και να παρέχει πραγματικά ίσες ευκαιρίες για όλους. Η πρόταση του κ. Κασουλίδη, όπως παρουσιάστηκε, αναλύεται σε 12 άξονες που συνοδεύονται από τα σχετικά μέτρα πολιτικής. Η εφαρμογή του προγράμματός ξεκινά με την άμεση εφαρμογή 15 μέτρων, τα οποία ο κ. Κασουλίδης δεσμεύτηκε να υλοποιήσει μέσα στο πρώτο χρονικό διάστημα της θητείας του.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας με τη σειρά του εξήγησε, κατά την παρουσίαση της πρότασής του, ότι στόχος είναι η αύξηση των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση στο 8% του ΑΕΠ. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η υλοποίηση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην οποία στοχεύει θα στηριχθεί σε ένα πενταετές σχέδιο δράσης-στο οποίο περιέχονται 20 προτεραιότητες. Όπως εξήγησε, ο ίδιος υιοθετεί τις βασικές αρχές της έκθεσης της επιτροπής για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, ενώ επεσήμανε πως η υλοποίηση της μεταρρύθμισης θα στηριχθεί σε ένα πενταετές σχέδιο δράσης, με συγκεκριμένο χρονικό προγραμματισμό, ώστε να καταμεριστούν οι δαπάνες με τρόπο ρεαλιστικά υλοποιήσιμο και να μην αιφνιδιάζονται οι επηρεαζόμενοι από ασυντόνιστες και ευκαιριακές πρωτοβουλίες. Σημείωσε παράλληλα πως "στοχεύουμε στην απελευθέρωση των τεράστιων δημιουργικών δυνατοτήτων των βασικών συντελεστών της Εκπαίδευσης (μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών), καθώς και στη διαλεκτική σύζευξη των διαφόρων λειτουργιών του σχολείου, ώστε παράλληλα και ταυτόχρονα να προωθεί τις πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, να προάγει την κριτική σκέψη, να καλλιεργεί δεξιότητες, ικανότητες και ταλέντα και να προσφέρει γνώσεις από όλο το φάσμα των επιστημών". Ο κ. Χριστόφιας επεσήμανε, τέλος, πως θα εργαστεί για ένα σχολείο που θα καλλιεργεί την ολόπλευρη μόρφωση, καθώς και ότι η προώθηση των αλλαγών στα πλαίσια της μεταρρύθμισης θα γίνεται πάντοτε μέσα από ένα συνεχή, ειλικρινή και δημιουργικό διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και ιδιαίτερα με τους εκπαιδευτικούς και τις οργανώσεις τους.

Από την πλευρά του, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεσμεύτηκε για αύξηση των διαθέσιμων θέσεων για φοιτητές της Κύπρου στις 35.000 μέχρι το 2013, σταδιακή επέκταση του υποχρεωτικού Ολοήμερου Σχολείου, εισαγωγή στα σχολεία της διαδραστικής ηλεκτρονικής εκπαίδευσης και λειτουργία του διαδικτυακού σχολείου το 2009, το κόστος του οποίου θα ανέλθει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, στα €119 εκ. Επιπλέον, ο Πρόεδρος πρότεινε επέκταση του θεσμού των σχολικών λεωφορείων για να καλυφθούν δωρεάν οι ανάγκες μετακίνησης των μαθητών των δημόσιων σχολείων, ενώ εξήγγειλε εισαγωγή του θεσμού του "Ανοικτού Σχολείου" με την αξιοποίηση των σχολικών χώρων ως κέντρων πολιτισμού, αθλητισμού και δημιουργίας (δαπάνη €1,7 εκ. ετησίως). Ο Πρόεδρος επανέλαβε ακόμη ότι εφόσον επανεκλεγεί θα διπλασιάσει τη βασική φοιτητική χορηγία.
Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι στο προεκλογικό του πρόγραμμα ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος περιέλαβε μόνο 10 μέτρα/προτάσεις, καθώς πρόσφατα υποβλήθηκε από τον Υπουργό Παιδείας, Άκη Κλεάνθους, ο αναθεωρημένος στρατηγικός σχεδιασμός για την Παιδεία, στον οποίο περιέχονται σωρεία εισηγήσεων για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και όχι μόνο. Σημειώνεται, επίσης, ότι πρόσφατα ο κ.Κλεάνθους ετοίμασε και απέστειλε στις εκπαιδευτικές οργανώσεις έγγραφο στο οποίο περιέχονται 25 μέτρα/δράσεις που απορρέουν από το στρατηγικό σχεδιασμό και μπορούν να προωθηθούν προς άμεση υλοποίηση. Στις θέσεις του Προέδρου Παπαδόπουλου για την Παιδεία περιέχονται κάποιες από αυτές τις δράσεις.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΕΩΡΓΙΑ ΨΑΡΙΑ
Κωδικός άρθρου: 771361
ΠΟΛΙΤΗΣ - 03/02/2008, Σελίδα: 39
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=771361&-V=articles

Προτάσεις για Προδημοτική-Δημοτική Εκπαίδευση
"Ναι" στο υποχρεωτικό ολοήμερο σχολείο

Στο προεκλογικό πρόγραμμα των τριών υποψηφίων περιέχονται συγκεκριμένες εισηγήσεις για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Για την προδημοτική εκπαίδευση, ο Ιωάννης Κασουλίδης εισηγείται:* Επέκταση του θεσμού του ολοήμερου νηπιαγωγείου * Ολοκλήρωση της πολιτικής στέγασης των νηπιαγωγείων * Εποπτεία και έλεγχο των ιδιωτικών νηπιαγωγείων* Ανάπτυξη και έκδοση βοηθημάτων για τους νηπιαγωγούς Για τη δημοτική εκπαίδευση προτείνει:* Δημιουργία εργαστηρίου Πληροφορικής σε κάθε σχολείο* Δημιουργία εργαστηρίου Επιστήμης σε όλα τα σχολεία* Συστηματική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών με επιστημονική προσέγγιση και με έμφαση στις διευρωπαϊκές εκπαιδευτικές δράσεις* Ένταξη και εναρμόνιση της λειτουργίας των σχολείων με το Σύστημα Εθνικών επιπέδων ποιότητας στην εκπαίδευση* Βελτίωση και επέκταση της λειτουργίας των Σχολικών Συμβούλων* Μέτρα και πρωτοβουλίες κατεύθυνσης στη διαπολιτιστική προσέγγιση της εκπαίδευσης * Στήριξη των σχολείων με ειδικά προγράμματα ένταξης αλλόγλωσσων παιδιών Ο υποψήφιος για την Προεδρία, Δημήτρης Χριστόφιας, δεσμεύεται να προωθήσει:* Την κτηριακή αναβάθμιση των δημόσιων νηπιαγωγείων και τη δημιουργία άνετων και κατάλληλων παιχνιδότοπων* Την αύξηση των κονδυλίων και τη δικαιότερη κατανομή της επιχορήγησης στα δημόσια νηπιαγωγεία * Την επέκταση της δημόσιας δωρεάν υποχρεωτικής προδημοτικής εκπαίδευσης τουλάχιστον κατά ένα χρόνο, ώστε να καλύπτει τα παιδιά ηλικίας 3 χρονών και 8 μηνών μέχρι 4 χρονών και 8 μηνών* Την επέκταση του θεσμού του προαιρετικού ολοήμερου νηπιαγωγείου για δημιουργική απασχόληση των παιδιών και εξυπηρέτηση των αναγκών της εργαζόμενης οικογένειας* Την πιλοτική εφαρμογή του θεσμού του υποχρεωτικού ενιαίου ολοήμερου νηπιαγωγείου* Τη στελέχωση των δημόσιων νηπιαγωγείων στη βάση των πραγματικών αναγκών κάθε περιοχήςΣτη Δημοτική εκπαίδευση δεσμεύεται, μεταξύ άλλων, να προωθήσει:* Τη συνεχή βελτίωση και επέκταση του θεσμού του ενιαίου υποχρεωτικού ολοήμερου σχολείου* Τη στήριξη και αναβάθμιση του θεσμού του προαιρετικού ολοήμερου σχολείου, με την εισαγωγή αναλυτικών προγραμμάτων, την αύξηση των κονδυλίων και τη βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής των προαιρετικών ολοήμερων σχολείωνΟ Τάσσος Παπαδόπουλος προτείνει τα ακόλουθα: * Σταδιακή επέκταση του υποχρεωτικού ολοήμερου σχολείου και €10 εκ. για βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς* εισαγωγή στα σχολεία της διαδραστικής εκπαίδευσης, με ολοκληρωμένη χρήση ηλεκτρονικής εκπαίδευσης, με δαπάνη ύψους €281,92 εκ. και λειτουργία του διαδικτυακού σχολείου το 2009* εισαγωγή του θεσμού του "Ανοικτού σχολείου" με την αξιοποίηση των σχολικών χώρων ως κέντρων πολιτισμού, αθλητισμού και δημιουργίας κατά τη διάρκεια του απογεύματος και σε περιόδους διακοπών* Ετοιμασία διαγνωστικών δοκιμίων για έγκαιρη διάγνωση προβλημάτων αλφαβητισμού και πρώιμη παρέμβαση* Τοποθέτηση δεύτερου εκπαιδευτικού σε τάξεις, οι μαθητές των οποίων παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση στις επιδόσεις τους* Εκπόνηση δοκιμίων ελληνομάθειας* Λειτουργία πολυθεματικών κέντρων για παιδιά με σοβαρά συναισθηματικά προβλήματα και έντονες διαταραχές στον τομέα της συμπεριφοράς* Μελέτη επέκτασης της λειτουργίας των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ)* Λειτουργία Δικτύου Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης

Κωδικός άρθρου: 771365
ΠΟΛΙΤΗΣ - 03/02/2008, Σελίδα: 40
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=771365&-V=articles&-p

Στη Μέση Εκπαίδευση
Έμφαση στην τεχνολογία

Για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση υποβλήθηκαν οι ακόλουθες προτάσεις:Ιωάννης ΚασουλίδηςΕισηγείται:* Αναβάθμιση της ενδοϋπηρεσιακής επιμόρφωσης* Έμφαση στην αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών εκπαίδευσης (πολυμέσα κλπ), στην αξιοποίηση διευρωπαϊκών εκπαιδευτικών δράσεων και στην αναβάθμιση της αισθητικής αγωγής* Εισαγωγή της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού έργου με μετρήσιμα κριτήρια και με αξιοποίηση της αυτοαξιολόγησης * Συνολική αξιολόγηση και ποιοτικός έλεγχος της μετάβασης από τη δημοτική στη μέση εκπαίδευση (με σκοπό στοχευμένες παρεμβάσεις στην όλη παιδαγωγική διαδικασία και ειδικά ενισχυτικά μαθήματα όπου χρειάζεται) * Δημιουργία Παρατηρητηρίου Ασφάλειας, με συμμετοχή όλων των ενδιαφερόμενων και αρμόδιων φορέων και με επιστημονική υποστήριξηΓυμνάσιο* Αναδόμηση και αναπροσαρμογή του ωρολογίου προγράμματος * Ενίσχυση της αισθητικής αγωγής και των μαθημάτων εικαστικής και μουσικής έκφρασης* Επέκταση σε όλες τις τάξεις του θεσμού του Υπεύθυνου Τμήματος* Εναρμόνιση των σχολικών βοηθημάτων (βιβλίων) με το αναθεωρημένο αναλυτικό πρόγραμμα Λύκειο* Τα επιλεγόμενα μαθήματα κατεύθυνσης να είναι όλα εξεταζόμενα * Επανεξέταση του πλήθους των μαθημάτων κοινού κορμού και κατεύθυνσης στην Β' και ιδιαίτερα στην Γ' Λυκείου Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση* Δημιουργία ανεξάρτητων Σχολών Μαθητείας * Δημιουργία Εσπερινής Τεχνικής Σχολής σε κάθε πόλη * Δημιουργία μεταλυκειακών Σχολών Επαγγελματικής Κατάρτισης, όπως προβλέπεται από τις ευρωπαϊκές Οδηγίες Δημήτρης ΧριστόφιαςΘα προωθήσει:* Την πιλοτική εισαγωγή του θεσμού του ολοήμερου γυμνασίου και λυκείου* Την αναβάθμιση του θεσμού του υπευθύνου τμήματος και την επέκτασή του σε όλες τις τάξεις, με ταυτόχρονη μείωση των γραφειοκρατικών καθηκόντων που εκτελεί* Τη δημιουργία εργαστηρίων και ειδικών αιθουσών στις οποίες να εφαρμόζονται διάφορες μέθοδοι μαθητοκεντρικής διδασκαλίας για όσο πιο πολλά μαθήματα γίνεται* Την επιχορήγηση για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή από όλους τους μαθητές, ώστε κάθε μαθητής να έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή στο σπίτι* Την ενοποίηση της Μέσης Γενικής Εκπαίδευσης και της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης σε μια νέα μορφή ενιαίου λυκείου, το οποίο θα συνδυάζει οργανικά τη γενική και την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση * Τον εκσυγχρονισμό του περιεχομένου της εκπαίδευσης, με την ανάπτυξη νέων αναλυτικών προγραμμάτων, από το νηπιαγωγείο μέχρι το ενιαίο λύκειο και με την παραγωγή νέων ή συμπληρωματικών διδακτικών εγχειριδίων και υλικού διδασκαλίας* Την αναδιαμόρφωση του ωρολογίου προγράμματος και των μαθημάτων που διδάσκονται* Την άμεση υλοποίηση του μέτρου για μείωση των μαθητών κατά τμήμα από 30 σε 25 σε όλες τις τάξεις* Την ουσιαστική ενίσχυση της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, για να μπορέσει να ανταποκριθεί αποτελεσματικά τόσο στην αντιμετώπιση, όσο και στην πρόληψη των σύγχρονων ψυχοκοινωνικών προβλημάτων που παρουσιάζονται στα σχολεία* Τη δημιουργία προγραμμάτων συνεργασίας με τα πανεπιστήμια, ώστε οι μαθητές να γνωρίσουν την έρευνα και τις επιστημονικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται στα πανεπιστήμιαΤάσσος ΠαπαδόπουλοςΠροτείνει:* Αλλαγές στο Ενιαίο Λύκειο (πρόταση για υιοθέτηση του συστήματος των κατευθύνσεων-δεσμών μαθημάτων με δυνατότητα περιορισμένης επιλογής μαθημάτων, η οποία αυξάνεται από τάξη σε τάξη)* Συμπλεγματοποίηση μικρών σχολικών μονάδων στην ύπαιθρο και δημιουργία περιφερειακών σχολείων* Οργάνωση τάξεων υποδοχής για ταχύρρυθμη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας από αλλόγλωσσους μαθητές* Στελέχωση σχολικών μονάδων με φροντιστή* Αναβάθμιση και ενίσχυση της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης με τη δημιουργία των πρώτων Τεχνολογικών Λυκείων, των οποίων οι απόφοιτοι θα προορίζονται για τεχνολογικές σπουδές και μετεξέλιξη των υφιστάμενων Τεχνικών Σχολών σε Επαγγελματικές Σχολές, οι οποίες θα παρέχουν διετή και τριετή προγράμματα επαγγελματικής κατεύθυνσης* Αγορά πρόσθετων 15.000 ηλεκτρονικών υπολογιστών, έτσι ώστε να αντιστοιχεί ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής ανά δύο μαθητές

Κωδικός άρθρου: 771363
ΠΟΛΙΤΗΣ - 03/02/2008, Σελίδα: 40
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=771363&-V=articles&-p

Τριτοβάθμια
Ανάπτυξη της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης

Για την Ανώτερη και Ανώτατη Εκπαίδευση ο Ιωάννης Κασουλίδης εισηγείται:* Αύξηση φοιτητικής χορηγίας* Δημιουργία 5000 νέων θέσεων σπουδών σε δημόσια πανεπιστήμια τα επόμενα πέντε χρόνια* Σαφή και λειτουργικό νομοθετικό διαχωρισμό της ανώτερης από την ανώτατη εκπαίδευση * Νομοθετική ρύθμιση του διαχωρισμού ακαδημαϊκών και επαγγελματικών ιδρυμάτων Ανώτερης Εκπαίδευσης* Διεθνή ανάθεση σε έγκριτο οργανισμό της αξιολόγησης όλων των ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης, δημόσιων και ιδιωτικών * Νομοθετική ρύθμιση για τη δημιουργία μη κρατικών μεταλυκειακών Σχολών Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης * Προτεραιότητα στη δημιουργία Ιατρικού Πανεπιστημίου * Εισαγωγή συστήματος κινήτρων για την προαιρετική μετατροπή των μη κρατικών δομών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε μη κερδοσκοπικά ιδρύματα Για τον Δημήτρη Χριστόφια στόχος είναι να καταστεί η Κύπρος ποιοτικό περιφερειακό κέντρο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οι προτεραιότητές του για την επόμενη πενταετία είναι:* Η περαιτέρω ανάπτυξη της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ώστε η Κύπρος να αποκτήσει την αυτοδυναμία της σε πανεπιστημιακά προγράμματα 1ου κύκλου, όπως συμβαίνει με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Ο κάθε νέος που θέλει, πρέπει να μπορεί να σπουδάσει στον τόπο του* Η δημιουργία νέων προπτυχιακών προγραμμάτων που να καλύπτουν νέες ειδικότητες, όπως για παράδειγμα την ιατρική, τις καλές τέχνες και τη νομική* Η υιοθέτηση ευέλικτων διαδρομών μάθησης, όχι μόνο για να διευκολύνεται η συνεχής διά βίου μάθηση και επαγγελματική κατάρτιση, αλλά και για να παρέχονται ευκαιρίες σε άτομα που δεν τις είχαν όταν ήταν σε νεαρότερη ηλικία να αποκτήσουν τυπικά ακαδημαϊκά προσόντα, μέσω της στήριξης του Ανοικτού Πανεπιστημίου* Η διασφάλιση ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα υπηρετούν με ευθύνη τη δημόσια αποστολή τους και θα προσφέρουν ποιοτικά προγράμματα σπουδών * Η ενίσχυση των υποδομών, όπως στέγαση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για την επίλυση του σοβαρού στεγαστικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές και την προσέλκυση ποιοτικών ξένων φοιτητών* Η δημιουργία νόμου πλαισίου για την ανώτατη εκπαίδευση. Η ύπαρξη ξεχωριστών νόμων για το κάθε δημόσιο πανεπιστήμιο, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για τις ιδιωτικές σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για τις παγκύπριες εξετάσεις κ.ο.κ. δημιουργεί πρακτικά προβλήματα σε σχέση με την εισαγωγή νέων ρυθμίσεων (κάθε νόμος πρέπει να τροποποιείται ξεχωριστά) με το ενδεχόμενο αντιφάσεων* Η σύσταση Φορέα για την Εξωτερική Διασφάλιση και Πιστοποίηση Ποιότητας και την Αναγνώριση Ακαδημαϊκών Προσόντων, με τη θέσπιση νέας ενιαίας νομοθεσίας, στην οποία να ενταχθούν και να ενισχυθούν οι υφιστάμενες νομοθεσίες (Συμβούλιο Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης - Πιστοποίησης, Επιτροπή Αξιολόγησης Ιδιωτικών Πανεπιστημίων, Κυπριακό Συμβούλιο Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών, Συμβουλευτική Επιτροπή Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης)* Η εισαγωγή Εθνικού Πλαισίου Προσόντων για την προώθηση της ακαδημαϊκής και επαγγελματικής αναγνώρισης προσόντων που αποκτήθηκαν στην Κύπρο, εντός της Ευρώπης και ευρύτερα, προάγοντας έτσι την κινητικότητα των πολιτών της Κύπρου* Η εκπόνηση εθνικής πολιτικής για την έρευνα και η περαιτέρω ενίσχυση και ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας, με αύξηση των αντίστοιχων δημόσιων δαπανών στο 1% του Α.Ε.Π., με στόχο τη δημιουργία των απαραίτητων υποδομών και του ανθρώπινου δυναμικού (στήριξη διδακτορικών φοιτητών και νέων ερευνητών)* Η εισαγωγή νέων θεσμών για την οικονομική στήριξη των σπουδών για φοιτητές που έχουν ανάγκη οικονομικής στήριξης* Η εισαγωγή ενός μεγάλου προγράμματος υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές σε κλάδους που έχει ανάγκη η κοινωνία και η οικονομία * Η παροχή κινήτρων για επαναπατρισμό των Κυπρίων ακαδημαϊκών του εξωτερικούΟ Τάσσος Παπαδόπουλος υπέβαλε, μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες προτάσεις:* αύξηση των διαθέσιμων θέσεων για φοιτητές στην Κύπρο στις 35.000 μέχρι το 2013 και ανάδειξη της Κύπρου ως πανεπιστημιακού εκπαιδευτικού κέντρου ψηλών προδιαγραφών, με τη δημιουργία νέων σχολών, την ανάπτυξη συνεργασίας των υφιστάμενων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με ξένα πανεπιστήμια και προσέλκυση ευρωπαίων και αλλοδαπών φοιτητών* παραχώρηση θέσεων σε εθνοφρουρούς για φοίτηση στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου* Θεσμοθέτηση του Φορέα Διασφάλισης και Πιστοποίησης Ποιότητας

Κωδικός άρθρου: 771368
ΠΟΛΙΤΗΣ - 03/02/2008, Σελίδα: 41
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=771368&-V=articles&-p

Αναδόμηση Υπουργείου Παιδείας και επιμόρφωση εκπαιδευτικών
Κι άλλα θέματα στο τραπέζι

Πέρα από τις προτάσεις τους για την Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, και οι τρεις υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας υπέβαλαν σωρεία εισηγήσεων και για άλλα θέματα, που αφορούν στους εκπαιδευτικούς, την παραπαιδεία, θέματα τεχνολογίας, αλλά και αναδόμησης του ίδιου του Υπουργείου Παιδείας. Για τους εκπαιδευτικούς, ο Ιωάννης Κασουλίδης προτείνει την εισαγωγή ενός σύγχρονου και αξιοκρατικού συστήματος αξιολόγησης, δημιουργία παιδαγωγικών θέσεων προαγωγής με δυνατότητα επιλογής, αλλά και σταδιακή αλλαγή του συστήματος διορισμού εκπαιδευτικών.

Προτείνει παράλληλα διοικητική αναδιάρθρωση του Υπουργείου Παιδείας με:
* Εξαμηνιαία δημοσιοποίηση των δεικτών ποιότητας και απόδοσης του εκπαιδευτικού συστήματος.
* Δημιουργία μιας Διεύθυνσης για τη Διαχείριση Κοινοτικών Πόρων, με στόχο την αξιοποίηση στο μέγιστο προγραμμάτων, δυνατοτήτων και πόρων που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
* Δημιουργία Διεύθυνσης Έρευνας και Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας Για να εκλείψει η ανάγκη "παραπαιδείας", ο κ. Κασουλίδης προτείνει δημιουργία πρόσθετου (τέταρτου) προαιρετικού έτους λυκειακής εκπαίδευσης, ορθολογικότερη οργάνωση της επιλογής μαθημάτων και της εξειδίκευσης στο Λύκειο, καθώς και ενίσχυση διδασκαλίας ευρωπαϊκών γλωσσών.

Για να ανταποκριθούν τα παιδιά στις ανάγκες της ψηφιακής εποχής, εισηγείται, τέλος, παροχή δωρεάν φορητού Η.Y στους μαθητές και μαθήτριες γυμνασίου (μέθοδος χρηματοδότησης: ενοικιαγορά -leasing), εγκατάσταση ασύρματης πρόσβασης στο Διαδίκτυο (Wi-Fi) σε όλα τα σχολεία και οικονομική ενίσχυση όλων των πρωτοετών φοιτητών για την απόκτηση φορητού Η.Υ. Από την πλευρά του ο Δημήτρης Χριστόφιας εισηγείται αναδιοργάνωση των διοικητικών δομών του εκπαιδευτικού συστήματος και υπογραμμίζει ότι θα προωθήσει την άμεση αναδόμηση του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, η οποία συνεπάγεται την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και ευθυνών στις επαρχίες και τις σχολικές μονάδες και τη δημιουργία νέων επιτελικών δομών, καθώς και την εισαγωγή συστημάτων μηχανογράφησης για την τυποποίηση και επιτάχυνση των γραφειοκρατικών διαδικασιών.
Για τους εκπαιδευτικούς υπογραμμίζει ότι θα προωθηθεί: η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος ενδοϋπηρεσιακής επιμόρφωσης-με στόχο τη συνεχή ποιοτική βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος-, ο σχεδιασμός και η εισαγωγή εξειδικευμένων επιμορφωτικών προγραμμάτων που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες του εκπαιδευτικού συστήματος, των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών σε κάθε στάδιο της σταδιοδρομίας τους, η θέσπιση κινήτρων για παρακολούθηση μεταπτυχιακών σπουδών από εκπαιδευτικούς, η εισαγωγή προγραμμάτων διά βίου εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών, που θα τους επιτρέψουν να παραμένουν πάντα σε επαφή με τις τρέχουσες γνώσεις και ανακαλύψεις στην παιδαγωγική επιστήμη. Δεσμεύεται επίσης να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός νέου συστήματος αξιολόγησης.

Σε ό,τι αφορά στην πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες, ο Δημήτρης Χριστόφιας θα προωθήσει:* Την επιχορήγηση για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή από όλους τους μαθητές, ώστε κάθε μαθητής να έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή στο σπίτι* Τη διασφάλιση της γρήγορης σύνδεσης όλων των μαθητών με το διαδίκτυο από το σπίτι* Τη συνέχιση και διεύρυνση των προγραμμάτων επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών στις τεχνολογίες της πληροφορίας και της επικοινωνίας* Τη σύνδεση όλων των αιθουσών διδασκαλίας με το διαδίκτυο και την ύπαρξη ικανοποιητικού αριθμού ηλεκτρονικών υπολογιστών σε κάθε αίθουσαΑνάλογες εισηγήσεις υπέβαλε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
Στο προεκλογικό του πρόγραμμα περιέχεται εισήγηση για δημιουργία "Σχολής Διευθυντών" για κατάρτιση των προσώπων που θα επιλέγονται να αναλάβουν διευθυντικά καθήκοντα. Περιέχονται επίσης οι ακόλουθες προτάσεις:* Σχέδιο παροχής κινήτρων για προώθηση της ενδοϋπηρεσιακής επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών* Δημιουργία Αναθεωρητικού Μηχανισμού (Επιτροπής) από τον Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού για την εξέταση των ενστάσεων των εκπαιδευτικών στην βαθμολόγηση τους στις ετήσιες εκθέσεις τους* Μείωση του απαιτούμενου χρόνου για την πρώτη αξιολόγηση των καθηγητώνΣε ό,τι αφορά στην αναδόμηση του Υπουργείου Παιδείας, αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη υποβλήθηκε σχετική πρόταση/έκθεση και περιέχεται στον αναθεωρημένο στρατηγικό σχεδιασμό για την Παιδεία. Όσο για την τεχνολογία, ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος δεσμεύθηκε για εισαγωγή στα σχολεία της διαδραστικής εκπαίδευσης και λειτουργία του Διαδικτυακού Σχολείου το 2009, αλλά και για αγορά πρόσθετων 15,000 ηλεκτρονικών υπολογιστών, έτσι ώστε να αντιστοιχεί ένας Η.Υ. ανά δύο μαθητές.

Κωδικός άρθρου: 771371
ΠΟΛΙΤΗΣ - 03/02/2008, Σελίδα: 42
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=771371&-V=articles

Εκλογικός Διάλογος

2008-02-09T13:55:00.000+02:00

Στον διάλογο που ακολουθεί όπου Δ=δασκαλούα και όπου Ν=νέα ψηφοφόρος. Κάμνω σκιπ τα γνωστά εισαγωγικά του διαλόγου του στιλ «τι κάμνεις, κόρη», «ου, μα εν πολλή κρυάδα, α;» κτλ και πάω στο ζουμί.

Δ: Κόρη, εννα ψηφίσεις στες εκλογές;
Ν: Ναι, ρε, πρέπει να ψηφίσουμε.
Δ: Εν εντυπωσιακό που λαλείς ότι πρέπει. Θυμούμαι εγώ στην ηλικία σου, έφκαλα εκλογικό βιβλιάριο γιατί έπρεπε (όπως έπρεπε να φκάλω ταυτότητα τζιαι διαβατήριο έναν πράμαν) τζιαι άλλοι φίλοι μου εκαθυστερήσαν το γιατί εβαρκούνταν να μπουν στη διαδικασίαν να ψηφίσουν.
Ν: Ναι, ρε, αλλά τωρά τα πράματα ένι... Ε, πρέπει να φκει... Ε, να σου πω, κόρη. Εννα ψηφίσω Παπαδόπουλο.
Δ: Α, ναι; Γιατί;
Ν: Γιατί εν μου αρέσκει ο Χριστόφκιας.
Δ: Γιατί εν σου αρέσκει ο Χριστόφκιας;
Ν: Για τζιήνα που λαλεί.
Δ: Ε, ναι κόρη, τι λαλεί που εν σου αρέσκει;
Ν: Ε, που θέλει την ενοποίηση τζιαι που εννα μας πουλήσει.
Δ: Τι εννοείς εννα μας πουλήσει;
Ν: Ε, θέλει να μας βάλει να ζιουμεν με τους Τούρκους. Εν μπορώ, κόρη, να πηαίνω στο κλαμπ τζιαι να ακουώ τούρτζικα τζιαι να πρέπει να είμαι τζιαι χαρούμενη για τζιείνο. Εντάξει, ας έρκουνται αλλά όι τζιαι να τους ακούμεν όπου πάμεν.
Δ: Οπότε αν ψηφίσεις Παπαδόπουλον εν θα τους ακούεις; Επειδή θέλεις διχοτόμησην;
Ν: Ε, ναι κόρη, τζιήνοι να μείνουν στα σπίθκια τους τζιαι εμείς στα σπίθκια μας. Διχοτόμησην. Με τον Παπαδόπουλον έτσι εννα γίνει
Δ: (αυθόρμητη ερώτηση) Ο Παπαδόπουλος ξέρει το ότι εννα τον ψηφίσεις γι’ αυτό, γιατί ο ίδιος λαλεί ότι εν θέλει τες διαχωριστικές γραμμές τζιαι ότι θέλει να το λύσει το κυπριακόν.
Ν: Κόρη, μα εν τζιαι πιστεύκω ότι εννα το λύσει κανένας το κυπριακόν.
Δ: ....

Ε, στο τέλος επερίγραψά της πώς τούτα ούλλα που λαλεί εν έξω που κάθε τρόπο σύγχρονης σκέψης (με διαφορετικά λόγια βέβαια), επειδή εν ούλλα προϊόν της προπαγάνδας που εφάμεν που τον τζιαιρό που ήμασταν μιτσιές. Είπε μου: «ναι, εν ηξέρω τον τζιαρό σου (άου=εμεγάλωσα γαμώτο, λαλεί μου τον τζιαιρόν σου) αλλά εμάς έτσι μας εμάθασιν». Λαλώ της: «Μεν αγχώνεσαι, τζιαι εμάς έτσι μας εμάχουνταν. Παρόλο που ήμουν μεγάλη όταν ανοίξαν τα οδοφράγματα, τζιαι είχα καθαρές αντιρατσιστικές απόψεις, εθώρουν τους Τ/κ τζιαι εν το επίστευκα ότι εν ήταν τέρατα πράσινα με τζιέρατα, γιατί πάνω κάτω τούτα μας εκάμναν να πιστεύκουμε για τζιήνους».

Συμπέρασμαν: Η εκπαίδευση, ο ελληνοκεντρισμός της, τα ιστορικά ψεύδη που διαπερνούν τις «εθνικές» επετείους, η απεύθυνση στο συναίσθημα μέσα που μαθήματα τύπου Δεν ξεχνώ παρά η απεύθυνση στη λογική τζιαι στην επιστημονική τεκμηρίωση, εκάμαν πολλούς νέους να θέλουν τη διχοτόμησην. Τζιαι ποιος καλύτερος, σύμφωνα με τους νέους με τους οποίους μιλούμεν στην καθημερινότητά μας πολλοί που μας (γιατί έτσι σκηνικά επεριγράψαν μου τα τζιαι άλλοι) που τον Παπαδόπουλον για να προωθήσει τούτο το πλάνο;

ΥΣ Έψαξα απεγνωσμένα αλλά δεν βρήκα, την εικόνα που μου έστειλε ένας φίλος μου με το χάρτη της Κύπρου που κάπου στο Κίτι είσιεν έναν στούππωμαν, σαν φελλός του κρασιού, που έπρεπε να το φκάλεις για να βουλιάξει το νησίν τζιαι να λυθεί το κυπριακόν, κατά την γνώμην του (βασικά για να με πειράξει που το έστειλε). Όμως την ίδια σοβαρότητα προσδίδω σε απόψεις όπως τζιήνοι που επεριγράφηκεν πιο πάνω, που δυστυχώς αυξάνονται τζιαι πληθύνονται, αλλά όι μόνον στους πολιτικούς που με λύσην του κυπριακού εν θα είχαν λόγο ύπαρξης, αλλά στο πιο ζωτικό κομμάτι μιας κοινωνίας, στους νέους ανθρώπους.

Νίκος Ξυλούρης

2008-02-08T17:44:00.001+02:00

Είδε ότι πέθανε σαν σήμερα πριν από 28 χρόνια. Με τον Ξυλούρη δεν είχα καλή σχέση στα μικράτα μου. Μέχρι που τον ανακάλυψα στο πανεπιστήμιο και τον είδα αλλιώς. Δεν θα κάνω μουσικολογική ανάλυση, ή κάνα λόγο συναισθηματικοποιητικό. Γυρνάνε τόσα πολλά στο μυαλό μου σχετικά με τις εκλογές που το θεωρώ ιεροσυλία. Για αυτό βάζω εδώ το πρώτο τραγούδι που ξέρω ότι το ερμήνευσε που μου ήρθε στο νου. Έτσι, για να θυμάμαι πού και πού άτομα που έφυγαν αλλά ξεχώρισαν για τον ένα ή τον άλλο λόγο.

Κάλαθος=κάλπη;

2008-02-02T15:57:00.000+02:00

Εν η πρώτη φορά στην ιστορία της Κύπρου που το ακέλ κατεβάζει δικό του υποψήφιο. Παρόλο που λαλεί ότι ενναν πρόεδρος ούλλης της Κύπρου (βλ. τζιαι μεροκατιάρης τζιαι μεγαλοβιομήχανος/νεοτσιφλικάς), η υποψηφιότητα τούτη διά μια νέα πνοή στα πράματα.

Το να πεις ότι απέχω γιατί εν ούλλοι το ίδιο, νομίζω ότι εν ισχύει σε τούτην την περίπτωση. Σίουρα, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, ανεξάρτητα του αν έσιει καλές προθέσεις ή όι. Το θέμα όμως είναι από τις διακηρύξεις τζιαι τις θέσεις που έσιει ήδη διατυπώσει, σε ποιο βαθμό εννα μπορεί η ίδια η κοινωνία να πιέσει τα πράματα.

Άρα, εν εύκολο νομίζω να λαλούμε απέχω γιατί εν ούλλοι το ίδιο. Το δύσκολο ένι να θκιαλέξεις τζιήνον που εννα πιο εύκολο να ασκηθούν οι πιέσεις για μια καλύττερη ζωή.

Ας πούμε ζητήματα όπως εθνικισμός/ρατσισμός, με ποιον πρόεδρο ενναν πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν; Ποιον πρόεδρο εννα ξεγυμνώσεις που την πολιτική του καταγωγή αν ιδιωτικοποιηθούν νευραλγικοί τομείς, όπως φως, νερό, τηλέφωνο; Ποιον πρόεδρο ενναν πιο εύκολο να πιέσουν οργανωμένα κοινωνικά σύνολα για τα δικαιώματά τους τζιαι για τη διατήρηση των κεκτημένων τους; Τζαι να μεν τα κάμει τούτα ούλλα, τουλάχιστον ενναν ξεκάθαρο πιον ότι αριστερά στην Κύπρο εν έσιει, τζιαι ότι όποιος πρόεδρος τζιαι να φκει, εν να πρέπει να κάτσουμεν εμείς τον κ.... μας κάτω, να συνεργαστούμε μεταξύ μας προκειμένου να μεν μας κάμουν τη ζωή μας γέριμη.

ΥΓ.
Επήα προχτές με τα μωρά να τους δείξω τους καλάθους της ανακύκλωσης μες στην πόλη, τζιαι τα διαφορετικά χρώματα των κάδων για την ταξινόμηση των προς ανακύκλωση απορριμμάτων. Ε, πιον εμάθασιν τζιαι θκιαβάζουσιν. Άπαξ τζιαι επρόσεξε ένας μιτσής πας στον κάλαθο έναν αυτοκόλλητο που έγραφε πάνω "ΚΑΛΠΗ", εθκιαβασεν μας το ούλλους μεγαλόφωνα. Δυστυχώς, εγώ τζιήνη την ώρα εσυνειδητοποίησα ότι έγραφε έτσι. "Κυρία, τι σημαίνει κάλπη;". Άτε τωρά, τι λαλείς;

Ε, να μεν πω τζιαι εγώ για τες εκλογές;

2008-02-01T17:12:00.000+02:00

Αφήνοντας πίσω μας τα τεταμένα γεγονότα να πάρουν το δρόμο τους, μέσα σε μία χώρα όπου ενώ όλοι γίνονται από οθόνης μάρτυρες της αδικίας και της καταστολής, δικαιολογημένα από την πολιτική εξουσία κι όπου η "αριστερά" παίρνει 33% στις εκλογές και κατεβάζει μηδέν κόσμο στους δρόμους, (μην πάει ενάντια στο λαϊκό αίσθημα λέει, αντί, όπως λέει και ο Μαρξ στο μανιφέστο αν θέλεις, βρε αδελφέ, να επηρεάζει έκαστος στο χώρο του για προχώρημα της συνείδησης), ας πούμε πέντε κουβέντες για τις εκλογές. Ούλλοι είπαν το το κατιτίς τους, εγώ γιατί να κόψω πίσω (για να μην πω και για τα διάφορα που ακούω για τους διάφορους ακροδεξιούς που υπάγονται σε διάφορες ομάδες τύπου οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων κτλ που προβαίνουν σε βανδαλισμούς, σωματικές επιθέσεις και εκφοβισμό της αντίθετης άποψης). Σόρρυ για το σκορπιασκεπτικολόγημα.

Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις είναι ένα απόσπασμα άρθρου που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Πολίτης και που υπογράφεται από το δρ. (να το πιάσω το δοκτοράτο τελικά, να μου διά βαρύτητα;) Χάρη Μηλιώτη. Συγκεκριμένα κάνω κόπι πέιστ (o tempora, o mores) το τελευταίο του κομμάτι. Τα μαυρισμένα γράμματα, δικά μου:

Η δήθεν προοδευτικότητα τόσο της ηγεσίας όσο και του υποψηφίου του ΑΚΕΛ περιορίζεται και παραμένει στα πλαίσια μιας τυποποιημένης και παρωχημένης αριστερής ρητορείας. Πώς αλλιώς μπορούν να εξηγήσουν στους πολίτες φαινόμενα όπως οι κλειστές συνεδρίες των κομματικών τους οργάνων, η περιβόητη επαγρύπνηση, ο κομματισμός στο ποδόσφαιρο, η πεισματική άρνηση να συζητήσουν θεσμικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και τόσα άλλα τα οποία απαξιώνουν τους θεσμούς, την κοινωνία και την πολιτική ζωή του τόπου.Απέναντι σε μία υποψηφιότητα που απευθύνεται στα στενά κομματικά όρια του ΑΚΕΛ, οι ψηφοφόροι του κέντρου και της προοδευτικής κεντροαριστεράς έχουν να αντιπαραβάλουν ως μοναδική επιλογή την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, στην πενταετία που πέρασε, με τη διακυβέρνησή του και τη στάση του σε κρίσιμες για τον τόπο στιγμές, επανέφερε το κύρος και την αξιοπιστία στο θεσμό του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποτελεί τον εκφραστή των δημοκρατικών, των προοδευτικών και των πατριωτικών δυνάμεων του τόπου. Η υποψηφιότητα Τάσσου Παπαδόπουλου αγκαλιάζει ολόκληρο το χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς και αποτελεί επιλογή εμπιστοσύνης για τον Κύπριο πολίτη.
Καταρχάς να πω ότι εν ψηφίζω Τάσσο σίουρα πράματα και το σχόλιό μου για τα μαυρισμένα γράμματα είναι ένα μεγάλο ?. Δηλαδή, από πότε ο προοδευτισμός συνεπάγεται με τη μεγαλύτερη πόλωση που εγνώρισαν μεταξύ τους, μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, όχι οι δύο κοινότητες, αλλά οι Ελληνοκύπριοι μεταξύ τους;
Ή μήπως να πιάσουμε την εσωτερική διακυβέρνηση; Η παιδεία (ε, να μεν πούμε για τα πιο κοντινά μας;) πάει σε ιδιώτες ούλλο τζιαι πιο άμεσα που τα έμμεσα που υπήρχαν πριν. Τα πρότυπα σχολεία υιοθετούνται εκτός κρατικού προϋπολογισμού από άλλους οικονομικούς φορείς προκειμένου να έχουν την τεχνολογική υποδομή που έχουν, η μεταρρύθμιση πάει περίπατο ποτζιεί ποδά, το σύστημα αυτονόμησης των σχολείων σημαίνει περαιτέρω θατσεροποίηση των νεοφιλελεύθερων εκπαιδευτικών πρακτικών, όπως τούτες τες ζούμε και σε άλλες χώρες της ΕΕ κτλ.

Να πούμε για τες συντάξεις; Μέλη του στενού μου κύκλου που τους αφορά το ζήτημα, εύχονται κάθε φορά να έσιει εκλογές πέρκι πιάνουν το κάτι τις το παραπάνω.
Να πούμε για το πάγωμα των μισθών; Να πούμε για την έρευνα του Economist που εν θυμούμαι τι πάτο πιάνουμε ακριβώς που άποψη δημοκρατικού στάτους, αλλά νομίζω ότι είμαστε κοντά στην Μποτσουάνα.
Νομίζω όμως ότι κείμενα τύπου "101 λόγοι για να μεν ψηφίσετε τον Τάσσο" εγραφτήκαν πολλά. Κάπου δαμέ θέλω να διαχωρίσω τη θέση μου τζιαι να πω ότι εν θεωρώ ότι αν φύει ο Τάσσος ούλλα εννα σάσουν. Ούτε τον Κασουλίδη ψηφίζω σε περίπτωση που κατεβεί με τον Τάσσο στο δεύτερο γύρο. Αμφισβητώ τις δυνατότητες του ιδίου και της παράταξης που τον στηρίζει να φέρουν μια ατμόσφαιρα ενότητας και επαναπροσέγγισης, χωρίς να είναι πανέτοιμοι να τα αφήκουν ούλλα τζιαμέ τζιαι να επαναφέρουν το πατριωτικοεθνικοτέτοιο στην συνθηματολογία τους, αν δεν παν καλά τα συμφέροντα των ανθρώπων τους οποίους αντιπροσωπεύκουν. Ότι η νεολαία τους εφώναζεν ότι η Κύπρος εν ελληνική, εν γνωστόν, τζιαι εν γνωστόν τζιαι το γιατί αντί να το καταδικάσουν, βρίσκουν πόθθεν να το δικαιολογήσουν (τύπου, "εν πολιτισμικά που εν ελληνική"). Ότι η φράση "ενδυνάμωση της μεσαίας τάξης" εν προσφιλής τους επίσης εν γνωστόν. Τούτο τι σημαίνει. Τζιήνοι που έτσι τζιαι αλλιώς μπορούν να έχουν τα βασικά τζιαι κάτι έξτρα που τα βασικά (κανένα weekend σε ξενοδοχεία εκτός πόλης κτλ) εννα ενδυναμωθούν εις βάρος ποιων; Τζιήνων που προσπαθούν να αγοράζουν τα απορρυπαντικά τους που τες προσφορές του smart 1 λίρα τα 5 κιλά, τζιαι μετρούν τα σελινούθκια τους για να πιαν σουβλάκια;
Όσον αφορά το αν είναι προοδευτικό κόμμα το Ακέλ, τζιαι αν είναι προοδευτικός τζιαι ο ηγέτης του... Εννα το αφήσω για λίγες μέρες, είχα ήδη ετοιμάσει ένα κείμενο που τζιαιρό, αλλά επειδή έγιναν τα γεγονότα έξω που το υπουργείο εσωτερικών, εν έβαλα τίποτε. Το μόνο που έχω να σχολιάσω εν συντομία, είναι ότι νομίζω ότι εν λίο ανιστόρητο να αποδίδεται στο Ακέλ ο κομματισμός στο ποδόσφαιρο. Τζιαι εννα το αφήκω ως δαμέ, το διάβασμα που έχω να κάμω γαρ ουκ ολίγον εστι.
Βέβαια, εύλογα θα αναρωτιέται κανείς. Εννα ψηφίσω Χριστόφια; Εννα ψηφίσω κάποιον που εννεν μες στους τρεις βασικούς; Εννα πάω για λευκό-άκυρο-αποχή; Ούλλα τούτα τα βασανιστικά, αναπάντητα ερωτήματα εννα λυθούν στις προσεχείς μέρες, στο επόμενο επεισόδιο. Ως τότε, εν πειράζει να τζιοιμάστε με τες κλάτσες, εν ψόφος αφού.

Για τα γεγονότα έξω από το υπουργείο εσωτερικών

2008-01-28T22:23:00.000+02:00

Αναδημοσιεύω κείμενο που θα μπει και σε εφημερίδες αύριο του πανεπιστημιακού καθηγητή Σταύρου Τομπάζου, αυτόπτη μάρτυρα στα γεγονότα.

Η αστυνομική αυθαιρεσία

Ως αυτόπτης μάρτυρας στα γεγονότα που οδήγησαν στη σύλληψη του Δώρου Πολυκάρπου χθες βράδυ (27/1/ 08) έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών, στην εκδήλωση συμπαράστασης στις Ιρανές γυναίκες και παιδιά που διανυχτερεύουν εκεί ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την συνεχή άρνηση των πιο στοιχειωδών τους δικαιωμάτων εκ μέρους των κυπριακών αρχών, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω τα ακόλουθα:

Η αστυνομία δεν συνέλαβε τον πρόεδρο του ΚΙΣΑ Δώρο Πολυκάρπου, διότι, δήθεν, ο τελευταίος αρνήθηκε να κλείσει τα μεγάφωνα που μετέδιδαν μουσική. Η αστυνομία ζήτησε με γραπτό κείμενο να κλείσει η μουσική εντός 15 λεπτών. Ο Δώρος Πολυκάρπου συμμορφώθηκε και φρόντισε να κλείσουν το μεγάφωνα. Στο τέλος της όλης εκδήλωσης, και ενώ ο Δώρος Πολυκάρπου προσπαθούσε να αποσυναρμολογήσει τα μεγάφωνα, η αστυνομία πλησίασε τον Πολυκάρπου και του ζήτησε να μην χρησιμοποιήσει τα μεγάφωνα για να μεταδώσει μουσική. Ο Πολυκάρπου αλλά και εγώ ο ίδιος είπαμε στην αστυνομία ότι η μουσική είναι κλειστή. Άλλωστε και οι ίδιες οι σκηνές που προβλήθηκαν από τα κανάλια επιβεβαιώνουν ότι την ώρα της επίθεσης κατά του Πολυκάρπου και της συζήτησης που προηγήθηκε δεν υπήρχε καμιά μουσική. Ο Πολυκάρπου πρόσθεσε απλώς μπροστά στα κανάλια ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος για αυτή την απαγόρευση διότι η μουσική δεν ενοχλούσε κανένα, μιας και στην περιοχή δεν υπάρχουν σπίτια σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου. Ο αστυνομικός υπεύθυνος με πολιτική ενδυμασία είπε χαμηλόφωνα στον Πολυκάρπου να σωπάσει. Όταν αυτός διερωτήθηκε γιατί, ο ίδιος υπεύθυνος έδωσε εντολή να συλληφθεί ο Πολυκάρπου και να κατασχεθούν τα μεγάφωνα και τα μαγνητόφωνα του ΚΙΣΑ.

Πρόκειται για μια καθαρή αυθαιρεσία της αστυνομίας η οποία παρενέβη για να αποτρέψει ένα αγωνιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων να πει την άποψή του. Αυτό είναι το κράτος δικαίου και ο σεβασμός των νόμων στην Κυπριακή Δημοκρατία; Η αστυνομία συμπεριφέρθηκε με απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό και βίαιο τρόπο και, κρίνοντας από τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης στο ΡΙΚ-1, παραπληροφόρησε και τον ίδιο τον υπουργό, ο οποίος δεν είχε σαφή εικόνα των γεγονότων. Ζήτησα από το ΡΙΚ-1 να παρέμβω στο Δελτίο Ειδήσεων των οχτώ αλλά ο εκεί υπεύθυνος επέλεξε να μην μου το επιτρέψει. Το ΡΙΚ-1 συνέβαλε έτσι στη δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων.

Το επεισόδιο αυτό έγινε, την ίδια στιγμή που ο αρχηγός της Αστυνομίας δηλώνει στα κανάλια –και αυτό είναι προς τιμήν του- τον αποτροπιασμό του και την ντροπή που ένιωσε για τον βάρβαρο ξυλοδαρμό πολιτών από ασυνείδητους αστυνομικούς (αναφέρομαι στο γνωστό βίντεο του Πολίτη και τη σχετική δίκη που βρίσκεται εν εξελίξει).

Τέτοιου είδους συμπεριφορές προσβάλλουν κάθε Κύπριο δημοκράτη. Καλώ δημόσια τον Υπουργό Δικαιοσύνης, τον Γενικό Εισαγγελέα αλλά και την Επίτροπο Διοικήσεως να ερευνήσουν το όλο ζήτημα της 27ης Ιανουαρίου και να αποδώσουν ευθύνες εκεί που πρέπει. Αν δεν θέλουμε αυθαιρεσίες της αστυνομίας και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αυτούς που υποτίθεται ότι έπρεπε να τα υπερασπίζονται, πρέπει να δράσουμε άμεσα.

Σταύρος Τομπάζος
Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών
Πανεπιστήμιο Κύπρου

ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ!

2008-01-27T20:32:00.000+02:00

Για τα γεγονότα που έγιναν έξω από το υπουργείο εσωτερικών σήμερα το απόγευμα, θα γίνει πορεία αύριο στις 5 από την πλατεία ελευθερίας προς το υπουργείο. Όσοι περισσότεροι είμαστε, τόσο το καλύτερο!

Χαρμολύπη

2008-01-26T19:47:00.001+02:00

Θα έγραφα ένα κείμενο για τις εκλογές. Έγραψά το πηλέ. Αλλά, αφού το αφιέρωμα στα κυπριακά δημόσια σχολεία έφτασε στο τέλος του είπα να βάλω κάτι πιο χαλαρό για αρχή. Καιρό έχω να ποστάρω κάτι δικό μου άλλωστε.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι προϊόν αγανάκτησης των όσων προβάλλονται από τα κανάλια μας (αυτά που δεν πληρώνεις συνδρομή τουλάχιστον) σε επίπεδο κωμωδίας.

Θα μου πείτε, έχουμε διάφορες κωμικές προσωπικότητες έτσι κι αλλιώς. (βλέπε κάποιοι πολιτικοί). Το θέμα είναι ότι με αυτούς γελάς στην αρχή και κλαις μετά γιατί τα "αστεία" τους συνήθως εφαρμόζονται ως πολιτικές πρακτικές. Αντίθετα, με τους Κωμικούς, ενώ θα έπρεπε να κλαις, γελάς με την ψυχή σου (και χωρίς συνέπειες).

Νομίζω ότι ζούμε στην εποχή του εξαναγκασμού του κλάματος, του γέλιου, της αιδούς, του έρωτα, του σεξουαλικού ενδιαφέροντος κτλ. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει εκβιομηχανοποιηθεί και για το οποίο να μην έχουν παραχθεί υποβοηθητικά προϊόντα προς κατανάλωση και για το οποίο να μην προωθούνται συγκεκριμένα πλαίσια/στερεότυπα.

Βλέποντας μια ταινία, ή μια σειρά στην τηλεόραση, γίνεσαι δέκτης της δύναμης της εξουσίας του σεναριογράφου, της ερμηνευτικής υπερβολής τύπου Λάμψη, ή της επιβολής των σύγχρονων τεχνολογικών μέσων, τύπου οπτικοακουστικά εφέ.

Σε μερικές (αγγλόφωνες κυρίως) κωμικές σειρές επιβάλλεται να γελάσεις, αφού μετά από την «ατάκα» ακούγονται τα γνωστά μαγνητοφωνημένα γέλια (μικρής η μεγάλης διαρκείας). Μπας και δεν καταλάβεις ότι ήταν αστείο αυτό που έγινε/ειπώθηκε.

Οι «σιωπηλοί παλιάτσοι» του βωβού κινηματογράφου, είχαν αφενός πολύ λιγότερα τεχνολογικά μέσα στη διάθεσή τους και αφετέρου πολύ πιο σοβαρό περιεχόμενο από τις πλείστες κωμικές ταινίες του σήμερα, που έχουν κυρίως σαν θέμα το πάθημα κάποιου που ήθελε να κάνει σεξ ή να γίνει πλούσιος.

Από αυτούς τους «σιωπηλούς παλιάτσους», ο Buster Keaton είχε το χάρισμα χωρίς να σκάει ούτε ένα χαμόγελο μέσα από το δράμα που διαδραματιζόταν (τραβηγμένο από τα μαλλιά, αλλά οικείο στα δράματα του κόσμου που το έβλεπαν) να μας κάνει να γελάσουμε. Για αυτό προτιμώ το θλιμμένο «παλιάτσο» που δεν χρειαζόταν να μου επιβάλει το γέλιο με κανέναν άλλο τρόπο παρά μέσα από την τραγωδία του.

Ίσως αυτό να είναι και θέμα κουλτούρας. Μιας κουλτούρας χαρμολύπης με την οποία έχουμε μεγαλώσει. Ακούς ας πούμε το «Ο χάρος βγήκε παγανιά», κατεβάζεις γρήγορα γρήγορα τον κράσο στο λαρύγγι και σηκώνεσαι να χορέψεις, λες και ακούς το πιο τσακιρκεφάτο άσμα.

Είναι κρίμα που στην κυπριακή τηλεόραση έχουμε πήξει σε κάθε είδους ηλίθιες κυπριακές παραγωγές (χωρίς εξαίρεση), σε ταινίες fast food, και σπάνια μπαίνουν (ακόμα και από τα 2 ΡΙΚ, που θα έπρεπε υποτίθεται να προσφέρουν και λίγη ποιότητα), δεν προβάλλονται καθόλου ταινίες με αυτούς τους κωμικούς υπεράνθρωπους.

Μηχανισμός Παραγωγής Υποταγμένων

2008-01-23T20:55:00.000+02:00

Μάλλον το τελευταίο κείμενο για το αφιέρωμα, εκτός αν υπάρξει τίποτα καινούριο στο μέηλ μου μέχρι το Σάββατο το απόγευμα. Μέχρι τότε λοιπόν, απολαύστε τον Ζάππα, άλλως Duke Uncensored, που αναλύει στο κείμενό του της επιπτώσεις των δύο πρώτων βαθμίδων της εκπαίδευσης στη στάση και συμπεριφορά των φοιτητών του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Όλο αυτό τον καιρό έβλεπα τι λεγόταν στο μπλογκ και έμπαινα στον πειρασμό να γράψω για το θέμα που είχε θέσει η Δασκαλού. Αλλά είχα ένα πρόβλημα. Δεν έχω την παραμικρή εμπειρία όσον αφορά τα όσα γίνονται στα κυπριακά σχολεία. Έχω όμως εμπειρία από το πράγμα στο οποίο φαίνεται να αποσκοπεί το σχολείο στην Κύπρο (και ως ένα βαθμό στην Ελλάδα και σε σχεδόν όλο τον υπόλοιπο κόσμο). Το σχολείο έχει καταντήσει μηχανισμός παραγωγής δυσδιάστατων ανθρώπων, ανθρώπων χωρίς τόλμη και βούληση, ανθρώπων που απλά υπακούν και λένε «ούφφου εννα περάσουμε». Και αυτό το λέω βλέποντας τους συμφοιτητές μου, οι οποίοι ενσαρκώνουν το ιδεώδες του αποφοίτου του ιδανικού λυκείου στην Κύπρο.

Του φοιτητή στο λεγόμενο «HARVARD ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ».

Οι συμφοιτητές μου, παρά το γεγονός ότι έχουν αφήσει εδώ και τουλάχιστον τρεις μήνες το σχολείο, επιμένουν να συμπεριφέρονται λες και η αποβολή τους περιμένει στη γωνία. Και τι δεν έχουν δει τα μάτια μου μέσα σε αυτό το έρμο το Πανεπιστήμιο. Γλείψιμο καθηγητών, βαθμοθηρία μέχρι τελικής πτώσεως και όλα τα συναφή. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των φοιτητών είναι τέτοιος, που ακόμα και καυγάδες για το ποιός θα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό στην ομάδα που κάνει την ομαδική εργασία έχω δει. Ή φοιτητές να παίρνουν παρουσίες στη θέση του καθηγητή. Και το ακόμη χειρότερο; Η ανοιχτή αμφισβήτηση του προφέσορα είναι σχεδόν απαγορευμένη.

Αυτό το τελευταίο το έχω δει ουκ ολίγες φορές. Ενώ όλοι λένε διάφορα πίσω από την πλάτη του καθηγητή, κανείς δεν σηκώνεται να τον κοντράρει δημοσίως. Ίσα ίσα αυτό αφήνεται στους «αντιδραστικούς καλαμαράδες της κλαδικής», οι οποίοι βέβαια αντιδρούν δημοσίως, αλλά εις μάτην γιατί κανείς δεν σηκώνεται να τους υποστηρίξει, ακόμα και όταν εκφράζουν αιτήματα όλων των φοιτητών που είναι παρόντες εκεί.

Και εδώ βρίσκεται η κύρια διαφορά ανάμεσα στον απόφοιτο ενός ελληνικού λυκείου από τον μέσο απόφοιτο ενός κυπριακού λυκείου. Στα ελληνικά λύκεια είχαμε τις καταλήψεις, εκ των οποίων πολλές γίνονταν για λόγους χαβαλέ (Λ.χ. η τυρόπιτα δεν είναι στρόγγυλη αλλά τετράγωνη), αλλά επίσης πολλές είχαν να κάνουν με σοβαρούς λόγους (όπως ότι 500 μαθητές στοιβάζονταν για να κάνουν μάθημα σε ένα λυόμενο κτίριο). Στην Κύπρο η μόνη κίνηση που βλέπω να γίνεται, είναι όταν μαζεύουν τους μαθητές για μια καθιερωμένη πορεία κάθε χρόνο, για ένα θέμα το οποίο δεν αφορά άμεσα το εάν θα καλυτερεύσει η ζωή τους ή όχι. Στην Ελλάδα μπορεί ένας μαθητής να διαφωνήσει δημοσίως με τον καθηγητή του, αρκεί να έχει τα επιχειρήματα. Και αυτό γιατί κατα πάσα πιθανότητα ο καθηγητής ή θα κάτσει να συζητήσει μαζί του, ή θα τον αγνοήσει, ή θα τον κόψει ξερά και απότομα. Αλλά εάν γίνει το τρίτο και ο καθηγητής έχει άδικο, είναι πάρα πολύ πιθανό να σηκωθούν άλλοι 2-3 συμμαθητές του και να υποστηρίξουν τον μαθητή. Στην Κύπρο όποιος τολμήσει να ψελίσει κάτι αντίθετο με αυτά που λέει ο καθηγητής το πιο πιθανό είναι να εισπράξει ένα «Σκασε, βλάκα, είσαι μιτσής τζαι ένι ξέρεις τίποτε, τζαι εγώ είμαι ο καθηγητής», και να μην βρεθεί να τον υποστηρίξει κανείς. Στην Ελλάδα, ενώ κάνουμε το ίδιο σχεδόν πρόγραμμα μαθημάτων με την Κύπρο, διδασκόμαστε (παράληλα και σχετικώς στη ζούλα) να αντιδρούμε όταν μας πνίγει το άδικο, και να διεκδικούμε όσα μας ανήκουν. Στην Κύπρο ο μαθητής μαθαίνει να υπακούει, να μην αντιδρά και να ακολουθεί πλήρως τις νόρμες.

Δεν φταίνε οι ίδιοι οι συμφοιτητές μου για το πως συμπεριφέρονται. Έτσι έχουν μάθει, έτσι έχουν μεγαλώσει. Αυτό που μπορώ άνετα να κατηγορήσω, είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς τον ατομικισμό και την άνευ όρων υπακοή, ενώ θα έπρεπε να τους μαθαίνει την ομαδικη δημιουργία και τη διεκδίκηση...

Οι ψυχολόγοι στα σχολεία

2008-01-20T19:47:00.001+02:00

Τελικά το αφιέρωμα θα συνεχιστεί για ακόμα λίγο από ότι φαίνεται. Σήμερα άργησα να αναρτήσω το καινούριο κείμενο λόγω "προσωπικών υποχρεώσεων", που δεν ήταν καθόλου υποχρέωση και πολύ ωραία πέρασα.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα δεύτερο άρθρο του συναδέλφου της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Γεώργιου Γεωργίου. Επειδή ο συνάδελφος αναφέρεται ονομαστικά σε λειτουργούς που έχουν κάνει στο παρελθόν κάποιες δηλώσεις σε σχέση με το ρόλο της τιμωρίας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω (πάλι), ότι οι απόψεις αυτές είναι του συναδέλφου και όχι δικές μου. Προσωπικά δεν έχω υπόψη μου τις δηλώσεις αυτές που όπως φαίνεται στάθηκαν η αφορμή για να γράψει την άποψή του σε σχέση με το ρόλο των ποινών. Σας αφήνω να δείτε την άποψη του συνάδελφου.

Ο κ. Πρωτοπαπάς, σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας, είναι κατηγορηματικός. «Η τιμωρία δεν είναι λύση. Πρέπει να ψάξουμε για τα αίτια». Αφήνει να εννοηθεί ότι αν καταφέρει να βρει τα αίτια, εύκολα θα λύσει το πρόβλημα της νεανικής παραβατικότητας και δεν χρειάζεται πλέον καμιά τιμωρία.

Ο κ. Ιωάννου, ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει: «Η λύση στο πρόβλημα της νεανικής παραβατικότητας δεν είναι η πειθαρχία και τα διάφορα πειθαρχικά μέτρα αλλά η αυτοπειθαρχία. Το μόνο που χρειάζεται είναι (πολύ απλά) η σωστή διαπαιδαγώγηση».

Με λίγα λόγια στο μυαλό και των δύο υπάρχει μια ιδανική κοινωνία. Μια κοινωνία όπου οι πολίτες θα έχουν αναπτύξει τέτοια συνείδηση που θα έχει καταστήσει την έννοια τιμωρία μουσειακό είδος. Παραδείγματος χάριν, χωρία καμιά επίβλεψη από την αστυνομία, κανένας δεν θα υπερβαίνει το όριο ταχύτητας. Κανένας δεν θα περνά με κόκκινο. Κανένας δεν θα χρησιμοποιεί το κινητό του όταν οδηγεί. Αν είμαστε λίγο τυχεροί και βρει ο κύριος Πρωτοπαπάς έγκαιρα τα αίτια, τότε δεν θα χρειαστεί να τοποθετηθούν και οι κάμερες!

Τώρα προσδεθείτε στο κάθισμά σας. Θα αυξήσουμε την ένταση της φαντασίας:
Φανταστείτε να μη χρειάζεται να κλειδώνουμε τα σπίτια μας, οι τράπεζες να είναι ανοικτές με ξεκλείδωτα τα χρηματοκιβώτια, τα καταστήματα χωρίς ταμίες.

Ακόμη λίγη αύξηση της έντασης:
Όλα τα παιδιά θα κάνουν την κατοίκον εργασία τους χωρίς καμιά παραίνεση ή πίεση από τους γονείς τους (πτου, την έχει καταργήσει ο κύριος Υπουργός!). Θα φορούν την καθορισμένη από το σχολείο τους στολή (βλέπετε, κάνουμε βήματα προς την αυτονόμηση των σχολείων). Πριν να κρούσει ο κώδωνας θα είναι έξω από την αίθουσα διδασκαλίας, έτοιμα και γεμάτα ενέργεια για ένα σύγχρονο μάθημα (λίγη αριθμητική, λίγη γραμματική και πολλή προσέγγιση). Το περιβάλλον ιδανικό – ούτε γραμμή σε θρανίο, ούτε χαρτάκι στο πάτωμα, ούτε μια κραυγή. Η μέθοδος – συνεργατική (βλέπετε, οι καθηγητές έχουν περάσει τα απαραίτητα σεμινάρια και έχουν αναβαθμιστεί).

Ακόμα λίγη φαντασία: Τα παιδιά είναι όλα άριστα!
Κύριε Ιωάννου, αν τα καταφέρεις και πέσεις κάτω από το κρεβάτι, θα χρειαστεί πολύ χρόνο για να καταλάβεις πού βρίσκεσαι.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αν θέλεις να ελέγξεις ένα κοινωνικό σύνολο, είτε μικρό είτε μεγάλο, είτε άνθρωπο είτε ολόκληρη χώρα, ο μόνος τρόπος είναι ο συνδυασμός του καρότου και του μαστιγίου (όσο άσχημα και αν ακούγεται). Με άλλα λόγια ο συνδυασμός νουθεσίας – επικρότησης και τιμωρίας. Η τέχνη όλη είναι να βρεις την ισορροπία των δύο. Αν χάσεις την ισορροπία τότε έχεις πρόβλημα. Η δυσκολία έγκειται στο ότι η ισορροπία είναι δυναμική. Τα όρια είναι μεταβαλλόμενα και εξαρτώνται από πάρα πολλούς παράγοντες. Είναι για αυτό που είναι τόσο δύσκολο και επομένως και τόσο σημαντικό το έργο του γονιού, το έργο του καθηγητή, του διευθυντή ενός σχολείου, μιας εταιρείας, του διαιτητή ενός αγώνα, του προέδρου ενός κράτους.

Οι πιο πάνω κύριοι και όχι μόνο, προτείνουν μόνο το καρότο. Άραγε γιατί; Μα επειδή το καρότο είναι λεφτά: Είναι θέσεις εργασίας άσπρων γιακάδων. Αξιώνουν τουλάχιστον ένα ψυχολόγο ανά σχολική μονάδα (οι κράχτες έπιασαν ήδη δουλειά). Κάποιοι άλλοι θα αναλάβουν την συνεχή επιμόρφωση των καθηγητών. Θα τους διδάσκουν τα μυστικά του μαγικού ραβδιού. Άλλοι θα επιμορφώσουν τους γονείς (Τι, εσείς θα τη γλυτώνατε;). Είναι επίσης υλικοτεχνική υποδομή (άρα μίζες).

Η διαιώνιση του προβλήματος θα διαιωνίσει και το ανέμελο φαγοπότι.

Για αυτό το λόγο έχουν αλυσοδέσει τους καθηγητές ούτως ώστε να μην μπορούν να λειτουργήσουν. Όσο πιο μεγάλα είναι τα προβλήματα παραβατικότητας τόσο πιο πολλές θα είναι οι ανάγκες.

Ξέρετε, αυτή η λογική δεν είναι πρωτοφανούσημη. Π.χ. κάποιοι δημιουργούν τρομοκράτες και μετά ισοπεδώνουν ολόκληρες χώρες δήθεν για να τους βρουν. Καλά, αυτοί είναι προχωρημένοι. Αφού για να φανταστείτε, στις χώρες τους, κάθε πολίτης έχει τον ψυχολόγο του (εμείς προσπαθούμε για ένα ανά σχολική μονάδα!).

Αυτό που ενοχλεί ιδιαίτερα, είναι ότι τα πάντα γίνονται στο όνομα της δημοκρατίας.

Η οργάνωση των καθηγητών ήταν εύκολη υπόθεση. Τους πάτησαν πάνω στον κάλο (παραπαιδεία) και σήκωσαν τα χέρια χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρόδωσαν (πούλησαν) τον καθηγητή που θέλει να μπαίνει στην τάξη με αξιοπρέπεια. Που θέλει να κάνει τη δουλειά του σε ανθρώπινες συνθήκες. Άλλωστε αυτοί δεν μπαίνουν σε τάξη.

Οι οργανωμένοι γονείς ή καλύτερα ο ΚΗΔΕΜΟΝΑΣ (Εδώ αναφέρουμε σε αυτόν που βλέπαμε μιαν την άλλη στα κανάλια! Σε αυτόν που του έλειψαν τα παιδιά – αποφοίτησαν, δανείστηκε ένα συγγενόπουλο του!) είχε (και έχει) όνειρα. Για αυτό, πρώτο και μοναδικό του μέλημα ήταν το χαΐδεμα αυτιών.

Κάποιοι άλλοι, που δεν έχουν το ρουθούνι για να μυριστούν τη βρόμα και δυσωδία (Εδώ αναφέρομε σε κομματάρχη), φουσκώνουν σαν παγώνια υπερηφανευόμενοι για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Θα τελειώσω με τα εξής:

Αν οι Άγγλοι επέμειναν να λύσουν το πρόβλημα του χουλιγκανισμού με τη μέθοδο της προσέγγισης του διαλόγου, η αιθάλη από το κάψιμο των αγγλικών πόλεων, θα έφτανε μέχρι την Κύπρο.

Κύριε Πρωτοπαπά, το θέμα δεν τίθεται ως επιλογή μεταύ τιμωρίας και προσέγγισης – διαλόγου. Η τιμωρία είναι μέρος της λύσης.

Το θέμα δεν τίθεται ως επιλογή μεταξύ πρόληψης και καταστολής. Η καταστολή είναι μέρος της λύσης. Οι αυστηρότερες ποινές είναι πρόληψη. Η καταστολή λειτουργεί και προληπτικά.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά. Είναι πολλοί που επωφελούνται από την αποσύνθες των δημόσιων σχολείων και πολύ φοβούμαι θα είναι πολύ αργά όταν θα αντιληφθεί ο κόσμος τι γίνεται. Θα μας έχουν τρελάνει όλους.

Γεωργίου Γεώργιος
Μαθηματικός.

Μαθήματα γονιών

2008-01-17T18:02:00.000+02:00

Δυστυχώς, το αφιέρωμα αυτό φαίνεται να φτάνει στο τέλος του, καθώς το ακόλουθο κείμενο είναι και το τελευταίο που παρέλαβα στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση. Αν παρόλα αυτά, υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμα να συμμετάσχει, υπάρχει προθεσμία μέχρι και την Κυριακή στις 6 περίπου το απόγευμα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους απέστειλαν τα κείμενά τους, καθώς και όσους συμμετείχαν με σχόλια στο διάλογο, αλλά ακόμα κι αυτούς που διάβαζαν χωρίς να αφήσουν κάποιο σχόλιο. Ακόμη, οφείλω να απολογηθώ για την σχετική απουσία μου από το αφιέρωμα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι διανύω μια περίοδο πηξίματος και έχω παραμελήσει αυτό που λέμε μπλογκόσφαιρα. Ελπίζω την Κυριακή να βρω κάτι να πω...

Το τελευταίο κείμενο λοιπόν για το αφιέρωμα στα κυπριακά δημόσια σχολεία, ανήκει στην συνμπλόγκερ Μονάχους-Μονάχους. Απολαύστε το!

Όταν πριν 13 χρόνια έπρεπε να αποχωριστώ το μωρό μου για να πάει στο δημοτικό, θυμούμαι πήρα άδεια από τη δουλειά μιαν ολόκληρη βδομάδα και βρέθηκα πρώτο τραπέζι πίστα στην αυλή του δημοτικού μαζί με άλλες μαμάδες, αγχωμένες και θλιμένες. Εκείνη την μέρα υπέστηκα ένα πρώτο σοκ και πήρα το πρώτο μου μάθημα: Στο δημοτικό της κόρης μου δεν υπήρχε κανένα μωρό που γνώριζε. Όλα έρχονταν από το ίδιο νηπιαγωγείο, το οποίο ένα-δυο χρόνια πριν είχα απορρίψει γιατί εκεί μέσα ήταν τα μωρά αππωμένων συμμαθητριών μου και δεν ήθελα με τίποτε να μάθει το δικό μου κοπελλούι τα λακόστ και τα πράντα από τα τρία του. Με έπιασαν ενοχές που πήρα το μωρό μου σε συνοικιακό νηπιαγωγείο και το άφησα «αμόρφωτο». (Το συγκεκριμένο νηπιαγωγείο αππωμένων γονιών έκανε επίδειξη στα δημοτικά στέλλοντας μωρά που ήξεραν να γράφουν και να διαβάζουν). Αυτό ήταν το πρώτο μάθημα που πήρα για τον ανταγωνισμό που επιβάλλεται στα μωρά μόλις αρχίσουν να μπουσουλούν. Κι επειδή με πήρε και με σήκωσε το κολάνι του ανταγωνισμού, πήρα τη δεύτερη μου κόρη σε αππωμένο νηπιαγωγείο για να έχει το παιδί «εφόδια» για το δημοτικό.

Ανεξαρτήτως προδημοτικής εκπαίδευσης, οι κόρες μου ήταν τυχερές. Είχαν ως επί το πλείστον πολύ καλές δασκάλες, μερικές από τις οποίες ακόμα τις βλέπω και συγκινούμαι για την αγάπη που έδωσαν, που και οι ίδιες ρωτούν πάντα με πραγματικό ενδιαφέρον για την πρόοδο τους. Ήταν και αυτό ένα καλό μάθημα: Το δημόσιο σχολείο το κάνουν οι άνθρωποι. Τα υπόλοιπα(ύλη, υποδομή κλπ) είναι μεν σημαντικά, αλλά όχι τόσο όσο οι άνθρωποι.

Ένα τρίτο μάθημα που πήρα από τη θητεία μου ως μάμμα στα δημοτικά, ήταν οι παρεμβάσεις και οι πιέσεις που ασκούν σήμερα οι γονείς, οργανωμένοι και μη, για καλό ή για κακό. Έχω δει, όπως και όλοι, πράματα και θάματα. Έχω δει μαμάδες και μπαμπάδες να κουνούν απειλητικά το δάκτυλο στους δασκάλους γιατί έκαναν παρατήρηση στο αυθάδικο κοπελλούι τους που μίλησε άσχημα ή κτύπησε άλλο μωρό ή πληγώθηκε τάχα μου γιατί το χώρισαν από το φίλο του ή έδωσαν σε άλλο τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην χριστουγεννιάτικη γιορτή.

Κάναμε κι εμείς μια φορά παρέμβαση όταν έγινε έκθεση θρησκευτικού βιβλίου στο σχολείο και ήρθε η κόρη μας με μια λίστα άχρηστα χριστιανικά βιβλία καμμιά εβδομηνταριά λιρών. Ο άντρας μου, άθεος όν, τα πήρε στο κρανίο και πήρε την λίστα στο διευθυντή. «Με ποιο δικαίωμα κύριε, διοργανώνεις έκθεση χριστιανικού βιβλίου και υποχρεώνεις τα μωρά να αγοράσουν αυτές τις αηδίες», του λέει. Ο άλλος τα μάσησε και είπε «αν θέλετε τα αγοράζετε» αλλά στο τέλος το αμόλησε: «Στο κάτω κάτω κύριε, η Παιδεία μας είναι ελληνοχριστιανική». Αυτό ήθελε να ακούσει ο δικός μου. Έγινε έξαλλος και από τότε επήλθε η κρίση της οικογένειας μας με την ελληνοχριστιανική παιδεία. ( Η ελληνοχριστιανική παιδεία και τα θρησκευτικά παραμύθια στα σχολεία, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο που δεν εξαντλείται σε μια παρένθεση. Νιώθω ότι δεν κατέχω τις γνώσεις να το αναλύσω, αλλά από την εμπειρία μου ως γονιός, θεωρώ ότι για να πάμε μπροστά οφείλουμε να περιορίσουμε τα θρησκευτικά στα σχολεία και να παραμείνουν ως μάθημα επιλογής, για όσους ενδιαφέρονται.)

Το τέταρτο και μάλλον σημαντικότερο μάθημα που πήρα, είναι πως το δημοτικό για τους σημερινούς γονείς σημαίνει ατέλειωτο (συν)διάβασμα με μωρά που βαριούνται να σκεφτούν, να γράψουν, να διαβάσουν. Με παιδιά που δεν ξέρουν να παίξουν παρά μόνο με το μοχλό του πλέι στέισιον, με το μάους του πι σι και το πι ες πι. Σημαίνει κινητό από τα εφτά και τηλεόραση στο υπνοδωμάτιο. Σημαίνει ατέλιωτα πήγαινε-έλα σε αγγλικά, γαλλικά, πιάνα, μπαλέτα, μπάντμιντον, κιθάρες, βιολιά και λαούτα (όχι λαούτα- κάνει χωριάτικο). Σημαίνει πολλά απωθημένα και δικές μας ανάγκες. Σημαίνει μεγάλες ευθύνες σε μικρούς ώμους. Σημαίνει μεγάλες προσδοκίες για μικρές αντοχές. Σημαίνει δικές μας προβολές και δικές μας ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Εξού και το αδιαχώρητο και η λίστα αναμονής στους δασκάλους (διευθυντές δημοτικής, παρακαλώ) που κάνουν ιδιαίτερα στα μωρά δημοτικού για τις εξετάσεις των ιδιωτικών γυμνασίων. Ξέρετε πόσους γονιούς γνωρίζω που θεωρούν δικό τους επίτευγμα το ότι πέρασαν τα μωρά τους στο ίγκλις σκουλ; Που αισθάνονται να παίρνουν προσωπική αξία επειδή ο γιος τους, το καμάρι τους, η κόρη τους, η πριγκίπισσα τους, πάει ίγκλις σκουλ; Που πέφτουν σε πραγματική κατάθλιψη αν το μωρό δεν καταφέρει να πάρει μία από τις 120 θέσεις για τις οποίες διαγωνίζονται 1000;

Φορτώνουμε λοιπόν ευθύνες στα παιδιά και τους βάζουμε στόχους συχνά πάνω από τις δυνάμεις τους. Αν δεν τα καταφέρουν, τους ρίχνουμε αρκετές δόσεις απαξίωσης, απόρριψης, ισοπέδωσης και αδιαφορίας γιατί δεν ανταποκρίθηκαν στην προσδοκίες μας και ύστερα κλαίμε επί ερειπίων για την αποτυχία τους, που εκφράζεται σε δική μας αποτυχία.

Αυτή την αποτυχία την πληρώνουμε τελικά ως κοινωνία γιατί στο γυμάσιο και το λύκειο τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκληρά, ο ανταγωνισμός ακόμα πιο έντονος και η ανάγκη των γονιών να πετύχουν τα παιδιά τους (για να δρέψουν εκείνοι τις δάφνες) ακόμα πιο μεγάλη. Όσο για τους εκπαιδευτικούς, αν στα δημοτικά υπάρχουν μερικοί πραγματικά συνειδητοί που έχουν να προσφέρουν αγάπη συν τις πρώτες γνώσεις, στα γυμνάσια και λύκεια οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί είναι διεκπαιρεωτές ύλης και αν ανταποκρίνονται οι μαθητές, καλώς, αλλιώς την έβαψαν. Περιθωριοποιούνται και βγάζουν το σχολείο ως να μην υπάρχουν. Ως να είναι αόρατοι, με ό,τι και αν αυτό σημαίνει για τις προσωπικότητες και τις ιδιαιτερότητες τους. Οι καθηγητές δεν έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν με το κάθε παιδί ξεχωριστά, να μπουν στον κόσμο του και να αντιληφθούν ότι η εφηβεία είναι μια σκληρή πραγματικότητα που χρειάζεται μεγάλη εξειδίκευση για να τα βγάλεις πέρα.

Και αν οι εκπαιδευτικοί έχουν το άλλοθι της υπερβολικής ύλης, των πολλών μαθητών στην τάξη και των περιορισμένων δυνατοτήτων που τους παρέχει το σύστημα, οι γονείς δεν έχουν καμιά δικαιολογία. Μια κατηγορία γονιών, με πρόσχημα ότι οι απαιτήσεις της ζωής είναι μεγάλες, εγκαταλείπουν τις οικογένειές τους αφήνοντας στις οικιακές βοηθούς το μεγάλωμα των παιδιών και δουλεύουν ατέλιωτες ώρες για να βγάλουν και άλλα λεφτά, για να αγοράσουν πιο μεγάλα σπίτια, πιο ακριβά αυτοκίνητα και περισσότερα τελευταίας τεχνολογίας γκάτζετς στα παιδιά, εξαγοράζοντας την παντελή απουσία τους από την ζωή των παιδιών και τις πραγματικές συναισθηματικές τους ανάγκες. Αυτοί κατά κανόνα εκτός από απόντες είναι και υπερβολικοί, υστερικοί και υπέρμετρα απαιτητικοί με τις μεγάλες προσδοκίες που λέγαμε πιο πάνω. Μια δεύτερη κατηγορία είναι οι αδιάφοροι και αφημένοι, βυθισμένοι στα προσωπικά τους αδιέξοδα που επίσης δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τα παιδιά τους για δικούς τους λόγους. Είτε έχουν παιδιά είτε δεν έχουν, το ίδιο τους κάνει.

Και οι δύο κατηγορίες αφορούν αποτυχημένους ανθρώπους και απομένει στα παιδιά, μόνα τους πλέον να τα βγάλουν πέρα. Αν είναι τυχερά, τα καταφέρνουν και επιβιώνουν μέσα στο ανταγωνιστικό, εχθρικό περιβάλλον του σχολείου και τα βγάζουν πέρα δύσκολα. Αν είναι ευάλωτα, έχουν βιώσει απόρριψη και αδιαφορία (από σχολείο και γονείς) επιλέγουν το στρατόπεδο των «πελλών». Αποκτούν την ανάλογη ταμπέλα και παίζεται αν θα επιβιώσουν μέσα στην ζούγκλα του σχολείου, στο τέλος της ημέρας.

Οι παραπάνω σημερινοί γονείς ζουν μέσα στην άγνοια. Πολύ μεγαλύτερη άγνοια από τις προηγούμενες γενιές, που στο κάτω κάτω δικαιολογούνταν και λόγω χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Μην κοιτάτε που το παίζουν προοδευτικοί και ανεκτικοί. Είναι παντελώς ανήξεροι και ανίδεοι για το τι συμβαίνει στα σχολεία, μέσα στις τάξεις και έξω στο διάλειμμα. Δεν ξέρουν τι συμβαίνει στα παιδιά τους, δεν έχουν ιδέα τι τα απασχολεί και ποιοι τα επηρεάζουν. Μόλις μάθουν δείχνουν να σοκάρονται, αλλλά δεν θα έπρεπε.

Η στάση όμως των γονιών απέναντι στο θέμα της εκπαίδευσης των παιδιών τους, είναι ανάλογη και αντίστοιχη της συνολικής στάσης της κοινωνίας στα θέματα Παιδείας. Στόχος είναι να βγουν άνθρωποι-μηχανές που θα συνεχίσουν να βγάζουν χρήματα για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της κάθε εποχής. Φορτώνονται τα παιδιά με άχρηστη ύλη, καλουπώνονται προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις «επαγγελματικού προσανατολισμού», επιλέγουν μαθήματα που τους είναι παντελώς αδιάφορα και κατά κανόνα βγαίνουν από σχολεία και πανεπιστημία κοινωνικά αμόρφωτοι και συναισθηματικά ανάπηροι. Δείτε την έλλιεψη ανοχής και τον ρατσισμό που υπάρχει γύρω μας. Δείτε τις επιφανειακές , συμφεροντολογικές ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό εννοώ αμόρφωτοι κοινωνικά και ανάπηροι συναισθηματικά.

Βλέποντας την σημερινή κατάσταση στα δημόσια σχολεία με τόσο ζαμανφουτισμό από πλευράς εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών, αισθάνομαι ότι πιάσαμε πάτο σαν κοινωνία και δεν ξέρω πώς θα βγούμε από πάνω. Ό,τι συμβαίνει στην εκπαίδευση, στις σχέσεις παιδιών-γονιών, κοινωνίας- σχολείου είναι ο καθρέφτης μας. Είναι η Κύπρος σήμερα. Στάσιμη, κλειστοφοβική, ξενοφοβική, ιδιοτελής. Πώς βγαίνουμε από πάνω; Ίσως μόνο με βαθειές τομές θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο. Ίσως αν εμφανιζόταν μια ομάδα ανθρώπων με οράματα, σύγχρονοι και όχι αποστεωμένοι «σοφοί» που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα , να μπορούσαμε και πάλι να ελπίζαμε. Να λέγαμε οκέι, αποτύχαμε όλοι ως τώρα, αλλά από δω και μπρος ας βάλουμε νέες βάσεις. Ουτοπικό; Ίσως, αλλά από κάπου θα πρέπει να ξαναρχίσουμε.

Μονάδες Συστηματικής Παραγωγής Ανθρώπων

2008-01-14T18:19:00.000+02:00

Ακολουθεί το κείμενο του Τζιόσιου από το Νέο Λήδρας όπως υποσχεθήκαμε. Την Πέμπτη θα αναρτηθεί το κείμενο της Μονάχους το οποίο, για την ώρα ελπίζω, είναι και το τελευταίο αυτού του αφιερώματος. Μου άρεσε πολύ αυτή η κατάθεση απόψεων και η πολυσυλλεκτικότητα ως τώρα, και αν έχει κάποιος το χρόνο, την έμπνευση και την όρεξη, ας μου στείλει και το δικό του κείμενο. (άσε που γλυκάθηκα με τόσο καιρό λουφάρισμα!)

Εγω τζιαι το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου, διατηρούμε μια πολλά ιδιαίτερη σχέση. Αντιπαθούσα, τζιαι αντιπαθώ ενα τεράστιο ποσοστό των ανθρώπων που το ελέγχουν τζιαι που το διαμορφώνουν. Κατ’ επέκτασην, θεωρώ ότι υπάρχουν τριτοκοσμικά εργοστάσια επεξεργασίας βαμβακιού, τα οποία δουλέφκουν ποιό σωστά τζιαι ποιό αποτελεσματικά απο ότι το εκπαιδευτικό σύστημα του νησιού. Γενικά, νομίζω ότι ούτε το σύστημα εν με εσυμπάθησε πολλά ούτε εμένα, όταν επέρασα που μέσα. Η αλήθεια εν ότι επέρασα τα τελευταία 6 χρόνια του σχολείου (Γυμνάσιο – Λύκειο) να αμφισβητώ τα πράματα που μας ελαλούσαν τζιαι να έρκουμε σε αντιπαράθεση με τους κανονισμούς τζιαι τις διαδικασίες. Τα πρώτα χρόνια (Δημοτικό) εν πολλομετρούν επειδή καταλήγουμε να είμαστε υποχείριο του κάθε δασκάλου τζιαι σπάνια αντιλαμβανούμαστε την πλύση εγκεφάλου που γίνεται.

Το πρόβλημα με το εκπαιδευτικό μας σύστημα εν απλά το ότι δεν είναι πλέον εκπαιδευτικό σύστημα αλλα εκκολαπτικό σύστημα. Θα εβόλευκε καλύτερα τους υπεύθηνους, να βάλουν μια μηχανή που να προγραμματίζει εγκεφάλους, σε ένα χωράφι, τζιαι να παιρνούν που την μια μεριά κοπελλούθκια τζιαι να φκάλλουν που την άλλη αρνία. Τα σχολεία μας λειτουργούν όπως λειτουργούν τζιαι οι φάρμες που μεγαλώνουν κοτόπουλλα για σφάξιμο.

Εννα γίνω ποιό σαφής.

Το υλικό που διδάσκεται στα σχολεία μας, στα μαθήματα που απαιτούν που τον μαθητή να σχηματίσει άποψη τζιαι να εκφέρει γνώμη, εν παραποιημένο, παραπλανιτικό, επιλεκτικό τζιαι προπαγανδιστικό. Με κύρια παραδείγματα, την Ιστορία, τα Ελληνικά τζιαι ούλλα τα παραπλήσια.

Στα σχολεία μας, διδάσκεται μια ιστορία που εξυψώνει τους Έλληνες τζιαι τον Ελληνικό πολιτισμό σε σημείο ασύλληπτο τζιαι θεικό. Επιλέγει να ασχοληθεί με την ξένη ιστορία με τρόπο επιφανειακό τζιαι φροντίζει πάντα να ξεκαθαρίζει τζιαι να επιβεβαιώνει την ανωτερώτητα μας σαν Έλληνες. Απλά σκεφτείτε πόσο παραπλανητική τζιαι εγωκεντρική εν η πρόταση που επιππιλούσαν οι καθηγητές μας «Η Ελλάς έδωσε τα φώτα της στην Ευρώπη». Δηλαδή, του κόλου τζιαι οι επαναστάσεις των Ευρωπαίων, του κόλου τζιαι οι βιομηχανικές εξελίξεις, του κόλου οι εφευρέσεις, οι μουσικές, οι διαφωτισμοί, οι ελευθερίες, τα συντάγματα τζιαι τα σιλιάες πράματα που εχτίσαν ούλλοι οι πολιτισμοί γυρώ μας τους τελευταίους 3 αιώνες περίπου.

Σημασία έσιη ότι πριν 3000 χρόνια, ένας λαός που εζούσε στην ίδια περιοχή μαζί μας, εμεγαλούργησε τζιαι έθεσε κάποιες βάσεις για να στηριχτούν οι υπόλοιποι. Εν αντιλέγω ότι οι Αρχαίοι Έλληνες σαν λαός εν άξιος θαυμασμού (όπως τζιαι οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι, οι Κινέζοι, οι Ίνκας και πολλοί άλλοι). Ενοχλεί με το γεγονός ότι, φροντίζουν πάντα να διατηρούν μια γραμμή που να διαχωρίζει τζίνα που επετύχαν οι Έλληνες ως θαύματα που δεν θα εμπορούσε να πετύχει κανένας άλλος λαός τζιαι ότιδηποτε άλλο ως κάτι που απλά δεν είχαν την ευκαιρία να πετύχουν οι Έλληνες (εν τζιαι να τα δημιουργούν ούλλα άλλωστε) αλλα σίουρα αν δεν ήταν τζίνοι (οι Έλληνες) εν ίσιεν να το πετύχει κανένας.Ενοχλεί με το ότι, προτιμούν να υποτιμούν το τί εκάμαν ούλλοι οι άλλοι λαοί, με αποτέλεσμα να καλλιεργούν ένα είδος ρατσισμού και φυλετικής ανωτερότητας στους μαθητές.

Ιστορικά επίσης, φροντίζουν να μας περάσουν μια ιδέα του ότι είχαμε και έχουμε πάντα δίκαιο, ότι ενώ είμαστε μικροί σαν λαός πάντα υπερνικούμε όλα τα εμπόδια χωρίς βοήθεια τζιαι ότι ούλλοι οι υπόλοιποι λαοί του κόσμου συνωμοτούν εναντίον μας επειδή μας ζηλεύκουν. Σύν του ότι, σε ούλλες τες ιστορίες οι Έλληνες εν οι καλοί.

Ποιός εδιδάκτηκε τον Μέγα Αλέξανδρο ώς σφαγέα τζιαι κατακτητή; Καλά ρε, δηλαδή ίνταλως επήεν ώς την Ινδία; Χωρίς να σφάξει τζιαι να κατακτήσει κανένα; Ούλλοι δηλαδή οι πολιτισμοί επεριμέναν τον Αλέξη για να τους κάμει αθρώπους;

Με την ίδια λογική, γιατι οι Ούννοι, οι Μογγόλοι, οι Πέρσες τζιαι οι Οθωμανοί παρουσιάζονται ως σφαγείς τζιαι αδίστακτοι κατακτητές; Αφού τζιαι τζίνοι εκάμαν ότι έκαμεν ο Αλέξανδρος, αλλά για την χώρα τους!

Προσέξετε ακόμα ότι κανένας εν ασχολείτε με την νεότερη ιστορία της Κύπρου. Ούλλα περιλιπτικά τζιαι ασαφή. Τζιαι φυσικά φροντίζουν να μας πούν ότι εμείς εν φταίμε τίποτε, φταίν οι Εγγλέζοι, οι Αμερικάνοι τζιαι οι Τούρκοι για ούλλα.

Μικρό παράδειγμα το ποιό πάνω, χωρίς να προχωρίσω σε άλλα γεγονότα όπως την Μικρασιατική καταστροφή, την εισβολή του ’74 τζιαι την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Καταλαβαίνουμε ότι εν διδάσκετε ιστορία στα σχολεία μας, αλλα ότι επιλέγουν τζιαι ότι συμφέρει τους υπεύθηνους να διδάσκετε. Διδάσκετε ξενοφοβία, ρατσισμός τζιαι εθνικισμός.

Όσον αφορά τα Ελληνικά κείμενα τζιαι την ποίηση, τζιαμέ τζιαι αν έσιη γέλιο. Πόσο ηλίθιο εν το ότι διδάσκουν ένα κείμενο ή ενα ποίημα, τζιαι μετά προσπαθούν να επιβάλουν το νόημα τζιαι την κεντρική ιδέα. Πόσο μάλλον το ότι άμα η άποψη σου εν διαφορετική που του καθηγητή, όσο βάσιμη τζιαι αν είναι, θεωρείτε λάθος. Σίουρα ο συγγραφέας έσιη κάτι υπόψην του πριν να γράψει ενα κείμενο. Ακόμα ποιο σίουρα όμως, αφήνει τζίνο που γράφει ελεύθερο να το ερμηνεύσει ο καθένας όπως θέλει τζιαι όπως νίωθει. Τα σχολεία, πρέπει να μαθαίνουν τους μαθητές να επιλέγουν, τζιαι να ερμηνεύκουν. Να έχουν άποψη. Όι να τους επιβάλλει στερεότυπες ιδέες τζιαι να τους αναγκάζει να τες αφομιώνουν.

Προσωπικά εμένα, πειράζει με πολλά το γεγονός ότι αποφεύγουν να μας ξεκαθαρίζουν την ταυτότητα μας σαν λαός. Η Κυπριακή ιστορία υποβιβάζεται τζιαι ως επι το πλείστον αποφεύγεται. Σάννα τζιαι έχουμε τίποτε να ντραπούμε. Επειδή εμείς έν έχουμε ασπίδες τζιαι σπαθκία τζιαι επειδή εμείς εν εσφάξαμε κανένα ούτε «εξαπλώσαμε τον Ελληνικό πολιτισμό και τις αξιες της ορθοδοξίας στα πέρατα του κόσμου» σημαίνει ότι εν αξίζει να αναφερόμαστε ιστορικά.

Σίουρα όμως, εν μπορείς να εκκολάψεις φανατισμένα, ρατσιστικά τζιαι εθνικιστικά υπερήφανα αρνία άμα τα διδάσκεις για ένα λαό που η βασική του ασχολία ήταν τα χωράφκια, τα πιθκίαυλια, το φαί τζιαι η καλοπέραση σωστά; Τούντου είδους τα εκκολαπτήρια χρειάζουνται θεώρατους, γενναίους πολεμιστές με πανοπλίες που σφάζουν όποιον τολμήσει να πειράξει τις ιδέες τους τζιαι εν διατεθημένοι να πεθάνουν για χάρη του ηγέτη τους. Έτσι επειδή η Κύπρος έσιη έλλειψη που τούτους, δανειζούμαστεν τους τζίνους της Ελλάδας.

Που ένα ποίημα 100 και βάλε στροφών, την 9η Ιουλίου του Μιχαηλίδη, διδασκούμαστε τες γνωστές στροφές με την Ρωμιοσύνη που εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου. Άσχετο το ότι, το ποίημα στην ολότητα του κάθε άλλο που τον εθνικισμό προωθά. Ο Επίσκοπος εν κρεμμάζεται για την Ελλάδα, αλλά για να γλυτώσουν οι απλοί ανθρώποι ( «Παρά το γίαιμα τον πολλών, εν κάλλιον του πισκόπου»). Ο μόνος που πάει να τον βοηθήσει εν Τουρκοκύπριος (Ο Κκιόρογλου) τζιαι ο γίος του Τουρκοκύπριου φκάλλει μασίερι να σφάξει τους Τούρκους που έρκουνται να συλλάβουν τον Επίσκοπο. Εν θα αναλύσω ούλλο το ποίημα, εν φανερό όμως ότι επιλέγουν να διδάσκουν τζίνο που τους συμφέρει για να προωθήσουν τες απόψεις τους, τζιαι όι ολόκληρο το ποίημα επειδή πιθανόν να δημιουργήσει ερωτήσεις που εν θα τους βολέφκει να απαντήσουν (παραδείγματος χάρην, γιατί να μαραζώσουν οι κακοί Τουρκοκύπριοι άμα εσφάξαν τον Επίσκοπο;;)

Η Κυπριακή διάλεκτος εν σάννα τζιαι εν υπάρχει. Διδασκούμαστε 6 χρόνια, Αρχαία Ελληνικά τα οποία εννα σβήσουμε που τον εγκέφαλο μας μόλις τελείωσουν οι εξετάσεις τζιαι εν διδασκούμαστε την διάλεκτο που χρησιμοποιούμε ούλλη μέρα. Μια διάλεκτος που εν υπέροχη που ακουστικής πλευράς τζιαι πλούσιας σε λέξεις, περιγραφές τζιαι χρωματισμούς.
Γενικά στα σχολεία, μεταδίδουν κρυφά μια αίσθηση αβεβαιότητας (για να μεν πώ ντροπής) για την Κυπριακή καταγωγή. Φυσικό επακόλουθο είναι να δημιουργούνται κομπλεξικοί ανθρώποι οι οποίοι νιώθουν άσιημα για την καταγωγή τους τζιαι έχουν κρίση ταυτότητας (λέγε με φοιτήτρια στην Αγγλία που αντρέπεται να πεί ότι εν που την Κύπρο τζιαι λαλεί ότι εν που την Ελλάδα).

Για να τελείωσω με τα προβλήματα της ύλης, στα σχολεία δεν δίνεται σημασία σε μαθήματα που έχουν να προσφέρουν σε άλλες πτυχές ενός μαθητή.

Στην μουσική, οι μιτσίοι μαθαίνουν για μεσαιωνικά μοτίβα τζιαι παιρνούν ώρες να μαθαίνουν για μουσουργούς που επεθάναν πριν 300 χρόνια. Στην καλύτερη (χειρότερη) περίπτωση, μαθαίνουν πατριωτικά τραγούδια που εννα τα επαναλαμβάνουν για χρόνια στες γιορτές τζιαι στις επαιτίους τζιαι κλαμουρισμένα μετα-εισβολής τραγούδια που εννα επιβεβαιώνουν την αδικημένη αλλα συνάμα ανθεκτική φύση της πατρίδας τους. Αφου στο σχολείο εν υπάρχει μουσική παιδεία, οι μιτσιοί φκαίννουν έξω τζιαι νομίζουν ότι οι μαλακίες που τραουδά η Βίσση τζιαι που γράφει ο Φοίβος εν μουσική! Πως μπορεί ενας μιτσής να επιλέξει την μουσική που εννα ακούσει ή να ζητήσει την ποιότητα που την μουσική που υπάρχει αμα εν ξέρει τις εναλλακτικές του επιλογές ή τουλάχιστον την ιστορία της μουσικής που πραγματικά υπάρχει γύρω του;

Γιατί όχι, οι μιτσίοι να μάθουν ποιός εν ο Bob Dylan, ποιός εν ο Σαβόπουλλος, ο Βαμβακάρης, η Μπέλλου, ο Θεοδωράκης, ο Τσιτσάνης, ο Τέρλικκας, οι Public Enemy, οι Pink Floyd, ο DJ Shadow τζιαι σιλίαες άλλοι μουσουργοί τους οποίους την μουσική μπορούν να καταλάβουν, αλλα ποιό σημαντικά μπορούν τζιαι να αποδεχτούν γιατί εν αντικειμενικά ποιό καλή που τες μαλακίες που κυκλοφορούν σήμερα.

Η πολιτική αγωγή περνά καλύτερα σαν μάθημα – κενή, οι μιτσίοι καταλήγουν να μεν έχουν ιδέα ούτε ποιά εν τα δικαιώματα τους τζιαι ούτε ποιές εν οι υποχρεώσεις τους σαν πολίτες. Στο τέλος, αφου εν ξέρουν τι λαλεί το κατασταστικό της πολιτείας, μασούν τζιαι αναμασούν ότι τους λαλούν τα κόμματα τζιαι οι τηλεοράσεις.

Τα σχολεία επίσης έχουν έλλειψη μαθημάτων με ενδιαφέρον τζιαι μαθημάτων που να συμβαδίζουν με την νέα τάξη πραγμάτων τζιαι που να προετοιμάζουν τους μιτσίους για την κοινωνία που εννα ζήσουν. Βασικά, τα μαθήματα που κάμνουν, προετοιμάζουν τους για μια κοινωνία που εν υπάρχει πλέον, οπόταν τζιαι τζίνοι οι λλίοι που διούν σημασία, βρίσκονται μπροστά που καταστάσεις που εν μπορούν να καταλάβουν, μετά που τελείωνουν το σχολείο.
Πρόβλημα μεγάλο εν τζιαι το θεσμικό πλαίσιο που λειτουργούν μέσα τα σχολεία. Οι κανονισμοί, τα ωράρια, ο τρόπος βαθμολογίας και πολλά άλλα.

Τα σχολεία στερούνται δραστηριότητων, δηλαδή εν υπάρχουν πράματα να κάμει κάποιος στο σχολείο, εκτός του να κάμνει μάθημα. Ακόμα τζιαι οι ομίλοι δραστηριοτήτων που διωργανώνουνται εν ένα περιπαίξιμο, εμας κάθε χρόνο αλλάζαν μας όμιλο τζιαι εβάλλαν μας κάθε φορα σε άλλο, με κλήρωση!! Καλά ρε, πως μπορώ να συμμετάσχω σε ένα όμιλο για σκάκι ασπούμε, που τη στιγμή που εν μου αρέσκει το σκάκι;

Οι κανονισμοί ασχολούνται παραπάνω με το τί έσιη έξω που την κκελλέ του ο μαθητής, παρά με το τί έσιη μέσα. Κάτι κομπλεξικές 50ρες καθηγήτριες, που ασχολούνται με το αν οι ροκόλες φορούν μαύρο σουτιέ ή άσπρο. Η ηθική εν υποκειμενική, αλλά ακόμα τζιαι οι αρχές της ανθρώπινης ηθικής, εν επιβάλλουνται, διδάσκονται. Επιπλέον, το μαλλί τζιαι το παπούτσι το αθλητικό εν έχουν καμία σχέση με το πόσο καλός μαθητής ή πόσο καλός πολίτης μπορεί να γίνει κάποιος. Τέθκιοι κανονισμοί αναγκάζουν τους μιτσίους να συμπεριφέρουνται σαν αρνία τζιαι στερούν τους το δικαίωμα της έκφρασης τζιαι της επιλογής. Γενικά το σύστημα απαγορεύει στα κοπελλούθκια να σκέφτουνται, να θκιαλέουν τζιαι να επιλέγουν. Λαλεί τους, κάμε το τούτο επειδή έτσι.

Να μιλήσω για τες γιορτές που λογοκρίνουνται τζιαι διοργανώνονται που τους καθηγητές;
Να μιλήσω για τες εκδρομές που εν κάθε φορά στον ίδιο τόπο για να τρών οι ίδιοι εστιάτορες που τες εύκολες λίρες;

Να μιλήσω για τις γιορτές τζιαι τις εξωσχολικές δραστηριότητες που περιορίζουνται σε εθνικιστικά λογύδρια του διευθηντή περί πατρίδας και θρησκείας τζιαι σε αναγκαστικές εξομολογήσεις τζιαι συμμετοχές σε εκκλησιαστικές λειτουργίες, παραγνωρίζοντας το δικαίωμα του καθε ενός να πιστεύκει ότι γουστάρει;

Ούλλα ελέγχουνται που ένα παλαιολιθικό, εκπαιδευτικό σχέδιο που εξηπηρετεί παραπάνω τους βολεμένους, κυβερνητικούς εκπαιδευτικούς παρά τους μαθητές τζιαι που προσπαθεί να προσαρμόσει μια λογική του περασμένου αιώνα σε ούλλα τα σχολεία στην Κύπρο.

Ευθήνη φέρουν τζιαι οι καθηγητές. Όχι ούλλοι, προς θεού είχα καθηγητές που θαυμάζω ακόμα τζια σήμερα, αλλα ενα πολλά μεγάλο ποσοστό τους φταίει.

Την μεγαλύτερη ευθήνη, έχουν τζίνοι οι οποίοι ενώ αναγνωρίζουν τα λάθη, τες παραποιήσεις τζιαι τα ψέματα αλλα αποφεύγουν τζιαι οι ίδιοι να κάμουν κάτι. Προσαρμόζουνται, τζιαι κάμνουν ότι τους λαλούν, εν κάμνουν κάν προσπάθεια να σπάσουν τον κύκλο τζιαι να πράξουν σωστά.

Υπάρχουν βέβαια τζιαι οι δεινόσαυροι της εκπαίδευσης που νομίζουν ότι μπορούν να πλησιάσουν τα κοπελλούθκια τζιαι να τα διδάξουν με μεθόδους του περασμένου αιώνα. Το πρόβλημα μαζί τους εν το ότι εν τζίνοι που ελέγχουν την παιδεία τζιαι επιβάλλουν τες απόψεις τους στους υπόλοιπους. Εν τζίνοι που εν τους συμφέρει να αλλάξει κάτι επειδή αν τύχει τζιαι αλλάξει εννα βρεθούν εκτός ή εννα αναγκαστούν να αλλάξουν τζιαι τζίνοι.

Οι εκπαιδευτικοί, εκαταντήσαν κυβερνητικοί. Ο εκπαιδευτικός εξασκεί λειτούργημα τζιαι όχι επάγγελμα. Οι δικοί μας απλά θωρούν το σαν δουλεία τζιαι προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους παρα την ποιότητα της εκπαίδευσης. Εν επιτρέπετε, εν ντροπή τους σαν ανθρώποι, να βάλλουν τα μωρά του δημοτικού τζιαι του γυμνασίου να διαδηλώνουν για τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ! Που εκαταντήσαμε! Τα κοπελλούθκια μας, να σταματούν τα μαθήματα για να διεκδικήσουν μισθούς των καθηγητών τους, αντι να διεκδικήσουν σωστή τζιαι ποιοτική εκπαίδευση. Είμαστε τζιαι Ευρωπαίοι κατα τα άλλα..

Συνοπτικά, εν τζιαι έχουμε παιδεία. Εν ένα αποτυχημένο εργοστάσιο που έχουμε. Επειδή ακόμα τζιαι τους στόχους που έσιη τούτο το εργοστάσιο, πλέον αποτυγχάνει να τους πετύχει. Αντι να δημιουργεί εθνικιστικά, φανατικά, τυφλά τζιαι ομοιόμορφα ανθρωπάκια (όπως εν ο στόχος του), δημιουργεί ως επι το πλείστον κενούς, χωρίς άποψη, ομοιόμορφους δέκτες που στο τέλος της ημέρας διαμορφώνονται που τα κανάλια τζιαι που τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Καταντούν τζιαι τούτοι άβουλοι ανθρώποι που εν φακκούν πέννα για τίποτε τζιαι ενδιαφέρει τους παραπάνω το τί έφαε η Πέγκυ Ζήνα εψές παρά το πόσα τρώει ο πρόεδρος τζιαι οι βουλευτές κάτω που το τραπέζι.

Ύστερα παραπονιούνται ότι εχαλάσαν οι μιτσίοι τζιαι ότι δέρνουν τους καθηγήτες τζιαι πίννουν τσιάρο μες τες αυλάες. Το σύστημα τζιαι τα μέλη του, συμπεριφέρουνται όπως τον στρουθοκάμηλο που μπείει την κκελλέ του μες το χώμα τζιαι νομίζει ότι εν ούλλα καλά τζιαι ούλλα άγια, τζιαι ότι εν φταίει για τίποτε.

Είτε μας αρέσκει είτε όχι, οι τζιαιροί αλλάξαν. Χωνέψετε το. Ούτε το Ίντερνετ εννα κλείσει, ούτε τα ιδιωτικά κανάλια εννα κλείσουν, ούτε τα παλαβο-περιοδικά εννα σταματήσουν τζιαι οι μιτσίοι θα κρατούν μόπαιλ που τα 8 τους. Η ευθήνη του συστήματος είναι να έβρει λύσεις να αντιμετωπίσει τα προβλήματα τζιαι όι να φκαίννει να φταίει τους ροκόλους ότι αλλάξαν τζιαι απποθήκαν.

Οι μιτσιοί βομβαρδίζουνται καθημερινά με πολλά διαφορετική παιδεία απο ότι την σχολική. Το περιβάλλον που ζούν πλέον, εν παραλληλίζετε με το τι διδάσκουνται στο σχολείο. Άρα εν λογικό οι μιτσίοι να συγχίζουνται τζιαι να θεωρούν ότι το σχολείο εν μια μαλακία. Όσον το σύστημα αρνείται να αναλάβει τες ευθήνες του τζιαι να αντικρίσει την πραγματικότητα, τόσο σιειρόττερα θα κάμνουν οι μαθητές.

Ένα παράδειγμα θα φέρω. Το σέξ. Οι μιτσιοί εν μες τα σχολεία τζιαι που το πρωί ως την νύχτα μαθαίνουν τους ότι το σέξ εν αμαρτία, το σέξ εν κακό. Μαθαίνουν τους να φοούνται το σώμα τους τζιαι το σώμα του αντίθετου φύλου. Να ντρέπουνται για την φύση τους με λλία λόγια. Νομίζουν πως έτσι διδάσκουν ηθική, στο τέλος εκαταντήσαν απλά να δημιουργούν κομπλεξικούς τζιαι σεξουαλικά προβληματικούς ανθρώπους. Όπως τζιαι να έσιη, παλία τούτο κάπως επετύγχενε. Όσο τζιαιρό η εξωσχολική διαπαιδαγώγηση ήταν μέσα που το σόφτ-πόρν μπί-μούβι του ΑΝΤ1 ή που την σιησμένη την κολλού με την τιτσίρα, οι μιτσίοι εν είχαν τζιαι πολλούς λόγους να αμφισβητούν τα σχολεία.

Τωρά οι καθηγητές περιμένουν τους μιτσιούς να μπουκώσουν το παραμύθι. Γίνεται; Αφου αμα πάν έσσω, τζιαι ανοίξουν το κομπιούτερ ή την τηλεόραση ή το Cosmopolitan, εννα δούν τζιαι να θκιαβάσουν τα άπαντα του Ρασπούτιν τζιαι του Μαρκησίου ντε Σάντ. Ποιόυ να δώκει βάση ο μιτσής τζιαι η μιτσία. Της 55ρας θρησκευτικού που επαναλαμβάνει τα ίδια τροπάρια τα τελευταία 30 χρόνια οξά της θεογκόμενας τζιαι του θεογκόμενου που εν άριστα εκπαιδευμένα όργανα του μάρκετινγκ;

Την ευθήνη του μιτσή που πίννει τσιάρο στο σχολείο, τζιαι δέρνει, τζιαι εν σέβεται έσιη την το σύστημα τζιαι συγκεκριμένα οι καθηγητές. Την ημέρα που εθκίαλεξαν να γίνουν καθηγητες, εν εθκίαλεξαν μόνο τους τρείς μήνες το καλοτζίαιρι διακοπές. Εθκιαλέξαν να αναγίωσουν τζιαι να επηρεάσουν τζιαι κάποιες γενίες ανθρώπων. Με το να αποποιούνται των ευθηνών τους τζιαι να φταίουν όποιονδηποτε εκτός τον εαυτό τους, απλα εθελοτυφλούν.

Εν τέλει, έχουμε ένα σύστημα απαρχαιωμένο, σκάρτο τζιαι μή λειτουργικό. Έχουμε τους μαθητές οι οποίοι εκαταλάβαν στο περίπου ότι το σύστημα εν έσιη υπόθεση τζιαι απλά αρκέψαν να το αγνοούν τζιαι να το απορρίπτουν. Έχουμε μια νέα τάξη πραγμάτων που εν η παιδεία των μέσων μαζικής εξημέρωσης που σκοπό έσιη να πουλήσει όσο παραπάνω μαλακίες γίνεται του κόσμου, παρά να επιρεάσει σωστά τα κοπελλούθκια. Τζιαι τέλος έχουμε τους εκπαιδευτικούς που ο μόνος τρόπος να σηκωστούν τζιαι να αντιδράσουν για κάτι είναι να μεν πίασουν αύξηση μια χρονία ή να τους τροποποιήσουν την μονιμότητα τους.

Η λύση εν καθαρή, πρέπει να αλλάξει το σύστημα. Το σύστημα εν αλλάζει που μόνο του. Το σύστημα πρέπει να το επιρεάσουν τζιαι να το αλλάξουν τζίνοι οι λλίοι καθηγητές που εμείναν τζιαι ακόμα νοίαζουνται για τζίνο που εθκιαλέξαν να κάμνουν. Ξέρω ότι υπάρχουν, είχα την τύχη να κάμω μάθημα με μερικούς. Το θέμα είναι να αποφασίσουν να οργανωθούν τζιαι να αντιδράσουν.

Αλλιώς καλύτερα να κλείσουμε τα σχολεία τζιαι να πέμπουμε τα κοπελλούθκια στον ΑΝΤ1, στο MAD τζιαι στην αρχισύνταξη του Cosmopolitan. Ζαττήν τζίνοι καταφέρνουν να τους μεταδώσουν ενα είδος παιδείας τουλάχιστον. Τα σχολεία μας καταφέρνουν, μόνο τα βασικά. Γραφή, αριθμητική, νάκκουρι φυσική τζιαι τσάς γεωγραφία. Στα άλλα αποτυγχάνουν παταγωδώς.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και Εκπαίδευση

2008-01-11T18:28:00.000+02:00

Το κείμενο του Άνευ_ πιάνει μια άλλη πτυχή της εκπαίδευσης που νομίζω ότι λίγες φορές τη λαμβάνουμε υπόψη. Τη Δευτέρα το απόγευμα θα ακολουθήσει κείμενο του Joshoua από το Νέο Λήδρας.

Το πιο κάτω κείμενο αποτελεί μια πρώτη παρουσίαση των προβλημάτων και δυσκολιών που χαρακτηρίζουν τα παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής. Αναμένω από τους δασκάλους και τις διδασκάλισσες να μας πουν πως λειτουργούν οι ίδιοι όταν τους τύχει και έχουν τέτοια παιδιά στην τάξη τους και αν το εκπαιδευτικό μας σύστημα μπορεί να δώσει ουσιαστική βοήθεια σ’ αυτά τα παιδιά.

Πολύ θα ήθελα να γράψω ένα κείμενο για την Ειδική Εκπαίδευση (βασικά στα Δημοτικά Σχολεία) και πιο συγκεκριμένα για το πώς αντιμετωπίζονται τα παιδιά με μαθησιακά προβλήματα. Αυτά που χαρακτηρίζονται από δυσλεξία (και μην μου πει κανείς άσχετος πως οι δυσλεξικοί είναι και έξυπνοι και πρέπει να είμαστε μέσα στην τρελή χαρά γι’ αυτό), από ελλειμματική προσοχή, υπερκινητικότητα, αδύνατη μνήμη, μειονεξία στην αντίληψη κ.λπ., αλλά ο χρόνος μου είναι πολύ περιορισμένος για να κάτσω και να γράψω για ένα τόσο εξειδικευμένο θέμα.

Εκπαιδευτικός δεν είμαι (ούτε και φιλοδοξώ να γίνω – δεν κάνω - παρ’ όλο που είμαι “γραμμένος” εδώ και χρόνια στους καταλόγους διοριστέων – υπολογίζω πως σε καμιά 50ρια χρόνια θα με καλούσαν για διορισμό, δηλ. κοντά στα 100χρόνα μου), αλλά υπάρχουν εκπαιδευτικοί στο πολύ κοντινό μου οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον.

Θα έγραφα σαν Γονιός και θα μπορούσα να γράψω σελίδες πολλές (ολόκληρο μυθιστόρημα). Για τα πολλά και διάφορα της Παιδείας και της Εκπαίδευσης, για νοοτροπίες και καταστάσεις (όπως οι φασίζουσες και ρατσιστικές συμπεριφορές σε Συνδέσμους Γονέων όταν δεν έχουν στις Επιτροπές τους ανθρώπους προοδευτικούς – διακρίσεις, γλειψίματα, άκρατος θρησκευτισμός, παραγοντισμός ή ακόμα και για το δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία πολλών δασκάλων).

Όμως μια κι έχω πάρει το λόγο θα πω λίγα λόγια για την ανικανότητα και την αδυναμία του εκπαιδευτικού μας συστήματος και τα κενά και τις αδυναμίες πολλών δασκάλων (συνήθως των πιο παλιών) να χειριστούν θέματα που αφορούν παιδιά με μαθησιακά προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα θα καταθέσω λίγα λόγια για τα παιδιά με ελλειμματική προσοχή:

1. Σκέφτηκε κανείς πως τα πρωτάκια που χαρακτηρίζονται από ελλειμματική προσοχή και/ή διαταραχή της προσοχής τους (που συνήθως έχουν και αδύνατη μνήμη και μπορεί να είναι και υπερκινητικά) δεν μπορούν να μάθουν ανάγνωση και γραφή με τη μέθοδο της παπαγαλίας προτασούλων όσο και αν τα πελεκούμε είτε ως δασκάλοι είτε ως γονιοί;
2. Αυτά τα παιδιά ουδέποτε θα μάθουν ορθογραφία έστω και αν περάσουν 200 χρόνια. Και ο δάσκαλος να νομίζει ότι είναι τεμπέληδες και αχαΐρευτοι και δεν διαβάζουν!
3. Πέραν των πιο πάνω θεωρούνται και άτακτοι γιατί λόγω αδυναμίας στις λεπτές κινήσεις των χεριών μπορεί να τους πέφτουν συνεχώς πράγματα (όπως το μολύβι ή η ρίγα και να νομίζει η δασκάλα ότι το κάνουν ξεπίτηδες για να κάνουν φασαρία ή για να δουν το … βρακάκι της δασκάλας ή της συμμαθήτριας τους! – Sorry Daskaloua, αλλά συμβαίνουν και αυτά).
4. Τα παιδιά αυτά δεν παίζουν στην αυλή, δεν κάνουν παρέα με συνομήλικα τους αγόρια (αν είναι αγόρια), αλλά με πιο μικρά αγόρια ή με κορίτσια. Πως τα βοηθά το εκπαιδευτικό σύστημα να κοινωνικοποιηθούν να κάνουν φίλους και να μην περιθωριοποιηθούν;
5. Είναι πέραν τοις άλλοις και αδέξια και τσαπατσούληδες (ακόμα ένας λόγιος που τους πέφτουν τα μολύβια, οι ξύστρες και οι ρίγες). Αποφεύγουν να κάνουν γυμναστική, να τσακώνονται ή να παίζουν αγορίστικα σκληρά παιχνίδια.
6. Μπορεί να τελειώσουν (να αποφοιτήσουν) από το Δημοτικό Σχολείο, να γίνουν δηλαδή 12-13 χρονών και να μην καταφέρνουν ακόμα να δένουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους (είπαμε έχουν πρόβλημα με τις λεπτές κινήσεις – μια λύση είναι να φοράμε παπούτσια χωρίς κορδόνια ή με αυτοκόλλητα), να συγχύζουν το δεξί με το αριστερό, να μην μπορούν να καβαλικέψουν ποδήλατο ή ακόμα και να κλοτσήσουν μια μπάλα.
7. Επίσης μπορεί να μην ξέρουν να διαβάζουν και την ώρα. Είναι χαμένοι στο χρόνο αλλά και στο χώρο. Δύσκολα αντιλαμβάνονται έννοιες όπως ώρα, λεπτά μέρα μήνας, χωριό, πόλη, χώρα.
8. Δεν μπορούν να οργανωθούν και να διατηρήσουν τάξη και σειρά, είτε στο ίδιο τους το δωμάτιο είτε και αλλού. Στη σχολική τους τσάντα συνήθως προς το τέλος της ημέρας είναι ανακατωμένος ο ερχόμενος (ένα μπάχαλο). Άσε που δεν θυμούνται που έχουν βάλει τα πράγματα τους. Ή τα ξεχνάνε στο σχολείο και να τρέχεις εσύ να τα ψάχνεις.
9. Δεν μπορούν να παρακολουθήσουν μάθημα για πολλή ώρα, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν (και να νομίζει και η κυρα δασκάλα ότι βαριούνται και αναζητούν προφάσεις).
10. Τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να ακολουθήσουν πολλαπλές οδηγίες (τούτες πρέπει να δίνονται μία μία), δεν μπορούν να περιμένουν τη σειρά τους (είτε στο παιχνίδι είτε στην καντίνα), δεν μπορούν να διαβάσουν ή να μελετήσουν μόνοι τους (αφαιρούνται και παίζουν), ενώ απαιτείται να κάνουν συχνά διαλείμματα (δεν μπορούν να παραμείνουν συγκεντρωμένα για πολλή ώρα).
11. Είναι ευαίσθητα παιδιά, αναγνωρίζουν τις αδυναμίες τους (προβληματίζονται για την ανικανότητα τους να επιτελέσουν διάφορες εργασίες) και όταν ξέρουν ότι θα αποτύχουν δεν τολμούν.
12. Αν δεν τους δοθεί έγκαιρα ουσιαστική σημασία και βοήθεια για να κοινωνικοποιηθούν μπορεί να αναπτύξουν παραβατικές συμπεριφορές ή να τυγχάνουν εκμετάλλευσης!

Αυτός ο δωδεκάλογος σαν μια πρώτη δόση στο ζήτημα. Δεν έχω αναφέρει τίποτα για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένας γονιός που έχει παιδί εμ μαθησιακά προβλήματα και τέτοια χαρακτηριστικά. Τούτο είναι μέσα στα θέματα που θα μπορούσαμε να συζητήσουμε.

Απ’ ότι έχω αντιλήφτεί εδώ μέσα (στην κυπριακή blogόσφαιρα εννοώ) συχνάζουν και δάσκαλοι και δασκάλες. Δεν ξέρω αν συνάντησαν στη δουλειά τους τέτοια παιδιά και πως τα αντιμετώπισαν αλλά είναι πλέον καιρός αυτά τα θέματα να μπουν επιτακτικά κάτω και να επιλυθούν. Χρειάζονται ειδικά εκπαιδευμένοι δασκάλοι, τακτικές συναντήσεις με εκπαιδευτικούς ψυχολόγους και όχι όποτε τύχει ή προκύψει πρόβλημα. Απαιτείται εξειδικευμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης και μάθησης για αυτά τα παιδιά και ψυχολογική στήριξη τόσο των ίδιων όσο και των γονιών τους!

Anef_oriwn

Χρησιμοθηρική εκπαίδευση (ΟΧΙ παιδεία)

2008-01-08T18:02:00.000+02:00

Τελείωσαν οι διακοπές και ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο αφιέρωμα για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, αυτή τη φορά με ένα κείμενο του Bestman. Την Παρασκευή θα ακολουθήσει το κείμενο του Άνευ_, ενώ από την επόμενη βδομάδα περιμένουν κι άλλα πολλά!!! Περιμένω και το δικό σας!!!

Η κυπριακή εκπαίδευση είναι αποκλειστικά χρησιμοθηρική. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι να γεμίσει τους μαθητές με τόσες πολλές γνώσεις, ούτως ώστε να περάσουν τις όποιες εξετάσεις απαιτούνται για να μπουν στο πανεπιστήμιο. Όχι να τους προετοιμάσει για το πανεπιστήμιο. Ουδεμία ανάπτυξη κρίσεως, καμία προσπάθεια να δώσει στους μαθητές να καταλαβαίνουν τι διαβάζουν και να το συνδυάζουν. Η προσπάθεια είναι η αποστήθιση γνώσεων. Το επακόλουθο είναι να πηγαίνουν άριστοι μαθητές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν. Ο λόγος; Δεν έχουν μάθει να διαβάζουν σωστά, να μπορούν να επιλέγουν τα κύρια σημεία ενός θέματος και να τα καταγράφουν, να αναπτύσσουν κριτική σκέψη. Ακόμα και στα κείμενα των Νέων Ελληνικών, που επιδέχονται πολλών ερμηνειών, η ερμηνεία πολλές φορές δίδεται στους μαθητές για αποστήθιση. Απλώς για να την γράψουν στις εισαγωγικές εξετάσεις. Αν γράψουν κάτι άλλο, το οποίο παρεκκλίνει των οδηγιών που έχουν οι διορθωτές, πιθανότατα, αν και σωστό στη σκέψη, να απορριφθεί.

Το παρεπόμενο της χρησιμοθηρικής παιδείας είναι η πλήρης παραγκώνιση όλων των υπολοίπων πτυχών της παιδείας, όπως οι τέχνες, τα γράμματα και ο αθλητισμός. Δύσκολα (έως σπάνια) προωθούνται μαθητές με κλίση καλλιτεχνική ή αθλητική. Εξαιρείται βεβαίως στον αθλητισμό η περίπτωση ο αθλητής να είναι μέλος της σχολικής ομάδας σε ποδόσφαιρο, καλαθόσφαιρα, πετόσφαιρα, άντε και στίβο. Όπου εκεί η ανάπτυξη (ως ένα σημείο πάντα) του αθλητή συντελείται για να βοηθήσει το σχολείο να πρωταγωνιστήσει στους όποιους αγώνες (επαρχιακούς, παγκύπριους, πανελλήνιους) Με αποτέλεσμα, περιπτώσεις στις οποίες μαθητής με διεθνή βραβεία στη ζωγραφική να έχει 12 (!!!!) στο μάθημα της τέχνης. Και όπου, σχεδόν πάντα, την ευθύνη (και το κόστος, βεβαίως) της ανέλιξης του ταλαντούχου μαθητή (ο οποίος πολύ συχνά αγνοείται από τους καθηγητές διότι έχει μέτρια απόδοση στα μαθήματα) να αναλαμβάνουν οι γονείς. Και τα κονδύλια που διατίθενται για την ανάπτυξη της κατάλληλης υλικοτεχνικής υποδομής στα σχολεία να είναι ανεπαρκή.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Έλλειψη αγάπης για τα πολιτιστικά δρώμενα και τον αθλητισμό, αφού αυτά θα πρέπει να καλλιεργούνται εξ απαλών ονύχων καθώς και η ανοχή σε οτιδήποτε σερβίρεται από πολιτικούς και άλλους παράγοντες, καθώς και η αποχή συμμετοχής στα κοινά.

And what have you done?

2007-12-25T15:24:00.001+02:00

Συνηθίζεται τέτοιες μέρες να γίνεται απολογισμός του χρόνου που πέρασε. Βάζουμε στόχους για τον επόμενο. Οκ. Προσωπικούς στόχους ως επι το πλείστον. Δεν είναι κακό αυτό. Όμως οι περισσότεροι έχουμε κολλήσει στο εγώ μας.

Την ίδια στιγμή που ζούμε την έκσταση του χριστουγεννιάτικου καταναλωτισμού, τριγύρω μας υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι που υποφέρουν. Κι αν είναι δύσκολο να σκεφτούμε τρόπους για να βοηθήσουμε τα παιδάκια στην Αφρική, για παράδειγμα, σίγουρα, υπάρχουν πολλοί εδώ τριγύρω που θα ήθελαν να τους απλώσουμε το χέρι.

Όχι φιλανθρωπικά. Δεν μου αρέσουν οι φιλανθρωπίες. Αλλά νομίζω ότι τα λόγια, είτε σε γραπτό είτε σε προφορικό επίπεδο, περισσεύουν. Πόση κειμενοπαραγωγή πια! Ας πράξουμε του χρόνου. Να ζητήσουμε από αυτούς που είναι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να πιέσουμε για να μην υπάρχουν διακρίσεις οι οποίες προβλέπονται μάλιστα ΚΑΙ από το νόμο.

Όχι φιλανθρωπικά. Να υιοθετήσεις ένα παιδάκι, μέσω των διαφόρων οργανώσεων, στην Αφρική δεν λύνει όλο το πρόβλημα. Αν το έκανε, δεν θα συνέχιζαν να πεθαίνουν τόσα παιδιά κάθε χρόνο. Νούμερα που ποτέ δεν γίνονται πρωτοσέλιδα. Ή τα έχουμε συνηθίσει, ή δεν θέλουμε πια να τα θυμόμαστε.

Στην Κύπρο για την καταπολέμηση της πείνας, για παράδειγμα, οργανώνονται φιλανθρωπικά δείπνα στο Χίλτον! Για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες οι ραδιομαραθώνιοι...

Καθώς θα μπαίνει ο νέος χρόνος ας σκεφτούμε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε μια διαμαρτυρία; Μια εκδήλωση συμπαράστασης; Που οργανώσαμε μια κινητοποίηση για να διεκδικήσουμε όσα στερούν σε εμάς ή σε συνανθρώπους μας; Το 2008, τα προβλήματα αυτά δεν θα φύγουν ως δια μαγείας, παρόλο που κάθε φορά η νέα χρονιά αντιμετωπίζεται ως κάθαρση και άφεση των όποιων αμαρτιών και ως γύρισμα σε καινούρια και ολόλευκη σελίδα. Πώς θα συμβάλουμε, λοιπόν, στο να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας καλύτερο (έστω και στο ελάχιστο), το νέο χρόνο που μας έρχεται;

Η ευτυχία που είναι πιθανότερο να γίνει πραγματικότητα δεν βρίσκεται στην προσωπική στοχοθεσία του καθενός για το νέο χρόνο. Η ευτυχία που είναι πιθανότερο να γίνει πραγματικότητα, βρίσκεται στο να δουλέψουμε όλοι μαζί για έναν καλύτερο κόσμο...

Με αυτές τις σκέψεις, και το σχετικό βιντεάκι που μου τις προκάλεσε, θα ευχηθώ να περάσετε καλά και να σκεφτείτε. Να σκεφτείτε πώς θέλετε να είστε του χρόνου και να αγωνιστείτε για να το πετύχετε στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Το blog θα επανέλθει με κείμενα για το αφιέρωμα στα κυπριακά δημόσια σχολεία στις αρχές του Γενάρη. Σας αποχαιρετώ προσωρινά, με τις θερμότερες ευχές μου!

Recollections of my adventurous school life

2007-12-22T14:24:00.000+02:00

Ακολουθεί το κείμενο της Roam, όπως σας τάξαμε, που θα φιγουράρει πρώτο-πρώτο μέχρι την Τρίτη. Θα ακολουθήσει ευχετήριο μήνυμα λόγω εορτών και ένα διάλειμμα του blog επειδή θα απουσιάζω. Αρχές Γενάρη θα συνεχίσουμε με τα κείμενα του Bestman και του Anef_. Όσοι άλλοι επιθυμείτε να συμμετέχετε με κείμενα στο αφιέρωμα για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, στείλτε τα με μέηλ. Παρακαλώ μην ξεχνάτε να βάζετε και τίτλο, κι αν θέλετε και καμιά εικονούδα για να ομορφαίνει το τοπίο. Ευχαριστώ πολύ και σας αφήνω με τις σκέψεις της Roam.

« Αγάπη μου θέλεις να πάεις ιδιαίτερα για να περάσεις ιδιωτικό?»
«Μάμμα, όι. Εγώ εν να πάω όπου παν οι φίλες μου! Τζαι θέλω να γίνω δασκάλα. Πώς εν να γίνω δασκάλα, αν πάω ιδιωτικό?»

Εν που τότες που εμπορούσα να έβρω τις καλύτερες δικαιολογίες για να γλυτώσω τον εαυτό μου που any unwanted situations (ποττέ εν έθελα να γίνω δασκάλα).
Άρα άρεσκε μου το δημόσιο σχολείο όπως το είχα γνωρίσει όταν ήμουν 1.30μ.
Άρεσκε μου που είχα κάποιον να μου μάσιετε να κάμνω πράματα (βλέπε δασκάλα,, έτυχε μου και 2-3 φορές ναν δάσκαλος).
WOW τι μεγάλο πράμα ο δάσκαλος. Ήταν θεοί στα μάθκια μοας και φυσικά το definition του ξερόλα.

Τζείνο που με έκαμε στην αρκή discourage στο δημοτικό ήταν τα τετράδια με τις άσπρες τις κόλλες. Τα παιδάκια τα ζαβρά εν κανεί που ο νους τους λαλεί τους να γράφουν ανάποδα, το να γράφουν σε μια ίσια γραμμή εν βάσανο! Βρε γύριστην κόλλα έτσι, άλλοσπως, γράψε με το χέρι σου πουπάνω/πουκάτω/να αιωρείται...
Please κυρία δασκάλα βοήθα με.
Too late. Η εμπειρία ήβρεν μου λύση για ούλλα.

Παράπονο έχω και που το μάθημα της μουσικής. Ίσως γιατί εκάμναν μου πάντα οι παράξενοι διευθυντές. Όι πέτε μου, είπαμεν το πιτσικάτο βκάλλει ενδιαφέρον ήχο πας το βιολί αλλά ολόκληρο το μάθημα να βλέπεις και να ακούεις ένα βιολί σε ρόλο κιθάρας εν σπαστικό.

Ποττέ εν μου αρέσαν τα μαθηματικά, εύρισκα τα δύσκολα. Και η ιστορία ήταν βαρετή...Ε τί μου άρεσκεν? Η Γεωγραφία!!! Έμαθα για το Παρίσι, το Τραφάλγκαρ Σκουέαρ (ήρτα και εγύρευκα τα πεζούνια της φωτογραφίας), το τροπικό και το ήπιο κλίμα...

Ούτε μου αρέσαν οι βρύσες με το νερό. Ελπίζω να το εγκαταλείψαν τούντο σύστημα. Πόσες φορές ήρταν και είπαν σας «μεν πιεις που τούτην, επιππίλλησεν την ο τάδε!!!».

Επίσης ποττέ εν εσυμπάθησα τους συνδέσμους γονέων. Τα κοπελλούδκια τους είχαν ‘άλλο αέρα’ και ενομίζαν πως εν ΟΙ παράγοντες. Είπαμεν να έχουν και οι γονείς say αλλά εν νεν και πολλά αντικειμενική η γνώμη τους...

Στο δημοτικό έμαθα να πιάνω αστεράκια, μπράβο, να γράφω ψέματα στις εκθέσεις μου για να γεμώνουν οι κόλλες, να μπαίνω στη γωνιά γιατί επετάκτηκα και είπα την απάντηση πριν μου δώσει το λόγο ο δάσκαλος (τραυματικές εμπειρίες...αλλά πόσην ώρα να καρτερώ πέρκι πουν την απάντηση!?).
Έμαθα να προσέχω την τάξη with all the sense of responsibility που μπορεί να έχει μια εφτάχρονη. Ξέρετε, στο διάλειμμα κάθε μέρα είχε γκρουπς που την επροσέχαν με το γυρί. ( Ήμουν prefect δηλαδή???)
Ααα μα ήμουν και πρόεδρος του σχολείου...εμάθαν με στα αξιώματα και εχαλάσαν με.

Το δημοτικό σε γενικά πλαίσια (τουλάχιστον την περίοδο 1993-1999) ήταν εξαιρετικό.
Εν μπορώ να πω, κάποιες δυσκολίες είχαμεν τες...σε καποια φάση αντί να κάμνω μάθημα σε τάξη έκαμνα μάθημα σε μια αποθήκη καταστήματος απέναντι που κατάστημα με lingerie…αλλά ντάξει. Εν επήεν ποττέ η μάμμα μου να διαμαρτύρεται πως εν να ππέσουν οι τοίχοι πάνω μου κτλ.

Οι δασκάλοι μου μάλλον εμάθαν μου τα πιο σημαντικά πράματα π.χ. να έχεις κάποιες αξίες (τζίνα ούλλα τα κείμενα του ‘Η Γλώσσα Μου’ ήταν τρομερά!!!). Έμαθα να δκιαβάζω το κείμενο τζαι να γίνεται εικόνα μες το νου μου, έμαθα να αγαπώ την πατρίδα (πόσες φορές να τραγουδίσουμε το 1η Απριλίου?)…

Έμαθα να αγαπώ τους συμμαθητές μου και να τους βοηθώ. Ακόμα θυμούμαι το Νικόλα που με έπρηζε στα τηλεφωνήματα να του εξηγήσω τα μαθηματικά, σαμπώς και γω έξερα τα!

Το Γυμνάσιο εν άλλη κουβέντα. Μπαμ και κάτω.
Παναγία μου, πολύς κόσμος!!! Και competition. Πλέον μπαίνουν τα Α και τα Β μες το παιχνίδι.
Οι καθηγητές (με λίγες εξαιρέσεις) ήταν ξινισμένοι ξερόλες.

Εμίσησα τα Αρχαία αφού ουσιαστικά δεν μας εμαθαίναν τίποτε useful εκτός που λλίες λέξεις ( τι με νοιάζει αν στα αρχαία η φλέβα ήταν φλεψ?).
Τα δε κείμενα...ωραία τα κείμενα αλλά ο τρόπος που βαθμολογούνται τα διαγωνίσματα εν εντελώς υποκειμενικός (ανάλογα με συμπάθειες).
Χαλά με λλίο το γεγονός ότι εν έμαθα να χειρίζομαι σωστά καμιά γλώσσα. Πάντα ένιωθα πως οι εκθέσεις έπρεπε να έχουν μια παρουσίαση κυρκιλλέ με άπλετα, εντυπωσιακά επίθετα (που εν εντελώς αχρείαστα μερικές φορές). Τα Νέα Ελληνικά και τα ‘κλασσικά μαθήματα’ στο σύνολο τους εβκάλλαν μου κάτι επιτηδευμένο και ψεύτικο. Έτσι τζαι γω είπα τους ‘άτε γειά!’ τζια έπια το science.

Τα θρησκευτικά με την τόσο απαρχαιωμένη σκέψη και το promotion του Χριστιανισμού με βάση το φόβο προς το Θεό, πού τα βάλλεις? Δευτέρα γυμνασίου μάλιστα έτυχεν να μας πει ο θρησκευτικός μας πως εν να πεθάνουμε ούλλοι που καρκίνο και εν επειδή ο κόσμος εν ζηλιάρης και κακός που στέλλει ο θεός σεισμούς (ενευριάσαμεν τον πολλά!).

Είχα και μιαν άλλη πελλή καθηγήτρια Αγγλικών που μια φορά εμάλλωσε με μια συμμαθήτρια μου και επαίξαν ξύλο, κυριολεκτικά.

Που την άλλη, έτυχε μου να έχω και λίγους εξαιρετικούς καθηγητές. Πρώτος που ούλλους ο κύριος Πάμπος ο φιλόλογος. Μελετημένος και μετρημένος άνθρωπος. Που έγινεν ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ήταν ο μόνος που έκατσε να μας πει 2 κουβέντες. Και ο Μιτίδης, που κάμνει τα σκίτσα στο Φιλελεύθερο, έκαμνε μου αγγλικά. Περιττό να σας πω ότι έβαλλεν μας να κάμνουμε ποτζίντα σκεδιούδκια...

Τζίνο που μου έμεινε που το Γυμνάσιο εν η ιδέα ότι οι καθηγητές διορίζονται χωρίς τα απαραίτητα qualifications. Ποιος του ελέγχει? Πάντως σίγουρα όχι ο επιθεωρητής που έρκεται κάθε κότζινη Πέμπτη. Όποτε ήταν να έρτει εβάλλαν μας να κάτσουμε καλά, τα πουκάμισα μας μέσα, επαρακαλούσαν μας να ψηλώνουμε το χέρι μας...εσυμπεριφέρουνταν μας άψογα. Την επόμενη μέρα όμως...

Όσο για τους συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο ποττέ εν μου άρεσε το ‘είμαι πελλός τζαι λέσιην’. Εκάμναν καφκάες μες τη μέση του σχολείου απλά για να πιαν λλίη σημασία. ΄Η το να μεν φορούν στολή νευριάζει με. Ή που εν να φορούμεν ούλλοι κάτι neat και ομοιόμορφο ή που εν να το κάμουμε τέλια πορνό τζαι γω να επήαινα με τες φανέλλες μου με τες νεκροκεφαλές τζαι τον αντίχριστο. Εδώ που τα λέμεν όμως, ποττέ εν έβαλα τα πουκάμισα μου μέσα. Έφα αμέτρητες παρατηρήσεις.

Μετά που ήρτεν η ώρα να πάω στο αγαπητό σε όλους Ενιαίο Λύκειο άφηκα τα ούλλα τζαμέ. Ποιά είμαι, πού πάω, τί θέλω να σπουδάσω? Να πάω να δώκω μες σε ένα κκόπι πέιστ του χάους του Γυμνασίου εν το θελα. Και άσε που έθελα να πάω Αγγλία. Η απόφαση ήταν μία. Ή να φκω που το σχολείο και να πουλώ λεμονάδες μες το δρόμο ή που εν να πάω ιδιωτικό. Ε ναι, τελικά επήα ιδιωτικό.

Δεν μετανοιώνω καθόλου αυτή την απόφαση. Εννοείται πως καμία σχέση η οργάνωση και η πειθαρχία στο ιδιωτικό σε σχέση με το δημόσιο. Το πρόγραμμα μας έτοιμο πριν ανοίξει το σχολείο, οι καθηγητές εξέραν ίντα που τους γίνεται τζαι που έπρεπε να ένει στην πρώτη περίοδο.

Επίσης κόφτει τους να πιάσεις έναν άλφα βαθμό. Στο κάτω κάτω πιερώνεις, έχεις απαιτήσεις και η δουλειά τους γίνεται κάθε λλίο assessed με βάση τους βαθμούς που πιάνεις εσύ.
Ξέρουν την ύλη που διδάσκουν, κάθε λλίον παν σε meetings για τα A Levels/O Levels.
Και να πεις ότι τους κόφτει μόνο για την χρονική περίοδο που είσαι τζαμέ στο σχολείο τζαι κοττάς τους τα, εν νεν έτσι. Ακόμα και μετά που κάμνουμε graduate ρωτούν και ενδιαφέρονται για το πως τα πάμε. Εκτιμούμεν τους τζαι εκτιμούν μας.
Άλλη κοινωνία, πιο κλειστή. Όχι απαραίτητα ελίτ, αλλά πιο δεμένη.

Απο θέμα επιπέδου πιστεύω το λύκειο υπερτερεί τουλάχιστον στα μαθηματικά και στη φυσική (τούτα που ξέρω σίουρα). Αλλά τι να κάμεις τη διδακτέα ύλη άμαν ο τρόπος διδασκαλίας εν νεν σωστός? Γιατί αν ήταν σωστός εν θα εβουρούσαν τα κοπελλούδκια του κόσμου στα ιδιαίτερα.
Δηλαδή τωρά που το σκέφτουμαι, αν επηαίναν μόνο στα ιδιαίτερα το απόγευμα πάλε ήταν να περάσουν τις προεισαγωγικές.
Η κατάσταση αηδιάζει με. Πόσον δημόσιο είναι το δημόσιο αν με έμμεσο τρόπο αναγκάζει τους μαθητές να πληρώνουν αδρά για τουλάχιστον 3 μαθήματα σε ιδιαίτερα. Άκουσα και για περίπτωση που επληρώναν 100 λίρες το μήνα για ΈΝΑ μόνο μάθημα. Κάμε το επί 3, εν όσα εδιούσα εγώ στο ιδιωτικό. (Και στο ιδιωτικό μπόρεις να πιάσεις και υποτροφία... έτσι μια σούμα πρέπει να τους έδωκα γύρω στις 9 000).

Φυσικά το λάθος μπορεί να εν τζαι επειδή εν περιορισμένες οι θέσεις στο Παν. Κύπρου. Ούλλοι θέλουν τη θέση. Πέρκι να είχε παραπάνω chance να μπω στο Cambridge παρά στο UCy.
Ελπίζω με τα νέα πανεπιστήμια ( ΤΕΠΑΚ και τα ιδιωτικά) να καλυτερεύσει η κατάσταση.

Εν κατακλείδι να σημειώσω ότι με καμία δύναμη εν θα επήαινα ολόισια ιδιωτικό γιατί τα λεφτά εν πολλά και που τη στιγμή που μπόρεις να πάεις πριν τα O Levels, γιατί να μεν πάεις από την 4η τάξη και μετά? Και στο κάτω κάτω η εμπειρία του Γυμνασίου έκαμε με να εκτιμήσω την σωστή παιδεία.

Εκπαιδευτική μεταρρύμιση

2007-12-19T14:15:00.000+02:00

Το τέταρτο στη σειρά κείμενο για το αφιέρωμα στα κυπριακά σχολεία, ανήκει σε ένα συνάδελφο της δευτεροβάθμιας που δεν είναι blogger. Θα ανανεώσουμε το αφιέρωμα για τα σχολεία το Σάββατο με το κείμενο της blogger Roam.

Πάντα υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, σχολεία, πανεπιστήμια, κυβερνήσεις,... που βάζουν τον πήχη ψηλά. Από τι εξαρτάται άραγε το ύψος του πήχη;

Κάποιοι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να είναι οι τύχες τους στα χέρια ανθρώπων με όραμα, με γνώμονα το καλό του συνανθρώπου τους, που έχουν τις πλάτες να σηκώσουν το βάρος. Καταλύτης: οι ευνοϊκές συγκυρίες.

Όπως ήδη ξέρετε, οι τυχεροί είναι λίγοι. Πέρασαν τα σχολεία μας και καλύτερες μέρες. Δυστυχώς εδώ και χρόνια ο πήχης πήρε την κατιούσα.

Φέτος είναι το κάτι άλλο. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι στη Μακαρίου. Να του πεις να μην καπνίζει; Έχασε κι αυτό κάθε έννοια. Άλλωστε, αρκεί μια απλή προσφυγή προς την επίτροπο (ή μια τηλεοπτική αναφορά) για να καταχωρηθεί και αυτό στα αναφαίρετα δικαιώματα (το κάπνισμα έξω από την τάξη).

Δύσκολοι καιροί για επαναστάσεις και όταν οι επαναστάτες είναι μαϊμού, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Μέσα στην απελπισία τους ύψωσαν το τζιν για λάβαρο. Άδικα αποδίδουν το «όραμα» αυτό στον Γεωργιάδη. Κάποιοι, εδώ και καιρό, πασχίζουν για την μεταρρύθμιση στην παιδεία. Αυτό μου θυμίζει πηγάδι. Άλλοι αντλούν ψήφους, και άλλοι εικοσάλιρα. Μάλιστα δηλώνουν, ότι το πηγάδι είναι απύθμενο. Έχει βάθος χρο΄νου. Για να προσδώσουν κύρος στην προσπάθεια, έβαλαν και τους σοφούς να εκπονήσουν μελέτη. Θα την ζήλευε και ο Άγιος Νεόφυτος (έχετε ακούσει για τον τάφο του!). Δύο είχα την ατυχία να γνωρίσω – Γιάκς.

Κύριε υπουργέ, ξέρω ότι πέσατε με το αλεξίπτωτο. Στην αρχή ήταν δύσκολο. Φαίνεται όμως ότι σας προσανατόλισαν γρήγορα (μέχρι και πασαρέλα). Κάποιοι άλλοι σας μίλησαν για τον κατάλογο διοριστέων, πάντα βέβαια στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Έδειχνα πολύ σοβαροί και ότι ασχολούνται με το θέμα από καιρό (αυτή η μεταρρύθμιση μου θυμίζει και την κολυμπήθρα του Σιλωάμ). Όλοι μπορούν να φανταστούν τι θα γίνει όταν ανοίξει ο ασκός του καταλόγου. Στην Κύπρο ζούμε. Εγώ ούτε να το φανταστώ δεν θέλω.

Όταν ο υπουργός, και ο κάθε υπουργός, δεν έχει όραμα και είναι μόνο ένας απλός διαχειριστής συμφερόντων τότε μοιραία ο πήχης θα κατεβαίνει.

Και λίγη ελπίδα: Κύριε υπουργέ, ένα θα σας πω. Αν καταφέρετε να ξεμπλέξετε έστω και λίγο το κουβάρι των επιλογών (μαθημάτων), θα σας ευγνωμονούν για χρόνια. Φτάνει η «δημοκρατία». Δώστε και λίγο ύψος.

Γεωργίου Γεώργιος,
Μαθηματικός

Χρειαζόμαστε ριζικές αλλαγές

2007-12-16T14:17:00.000+02:00

Μετά από τα δύο πρώτα κείμενα του αφιερώματος για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, ακολουθεί το κείμενο του Μπανανόφυλλου. Ακολουθεί κείμενο μη μπλόγκερ και συναδέλφου, που μας έστειλε μέηλ αφού είδε την ανακοίνωσή μας, την Τετάρτη το μεσημέρι.

Τελευταία έγινε και γίνεται πολύς θόρυβος γύρω από το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκεται στα σχολεία μας. Καυγάδες, φωνές, αντεκλίσεις και παρατράγουδα συνθέτουν το όλο σκηνικό. Πριν λίγο καιρό διάβαζα σε ένα έντυπο συνέντευξη του Υπουργού Παιδείας της Δανίας. Είπε διάφορα ενδιαφέρον πράγματα. Πράγματα που αν τα συγκρίνουμε με την Κύπρο θα αντιληφθούμε πόσο πίσω έχουμε μείνει, και δυστυχώς εσκεμμένα. Αυτό που ξεχώρισα ήταν η αναφορά του στην επιλογή βιβλίων που διανέμονται στα σχολεία. Συγκεκριμένα ανάφερε πως οι σχολικές μονάδες είναι αυτονομημένες, το υπουργείο Παιδείας δεν ασχολείται με το κάθε καθημερινό πρόβλημα που θα προκύψει αφού έχει επέλθει αποκέντρωση και έχουν εξουσία οι Διευθυντές των σχολείων ενώ οι γονείς έχουν την ελευθερία να επιλέξουν μέσα από μια τεράστια αγορά, ποιο βιβλίο θα διδαχτεί το παιδί τους. Στη Δανία, λοιπόν, το υπουργείο Παιδείας δεν έχει καμία αρμοδιότητα πάνω στα βιβλία που διδάσκονται στα σχολεία! Αυτά αποτελούν επιλογή των γονέων. «Τα βιβλία υπάρχουν στην ελεύθερη αγορά, η οποία είναι ιδιαιτέρως ανθηρή. Κυκλοφορούν πάνω από χίλιοι τίτλοι ετησίως. Οι μόνοι που μπορούν να αποτρέψουν τη διδαχή ενός βιβλίου είναι οι γονείς. Ο Σύνδεσμός τους σε ένα σχολείο μπορεί να απορρίψει ένα βιβλίο. Το υπουργείο δεν έχει καμία σχέση. Και ο λόγος είναι ότι στο παρελθόν δεχόμασταν πιέσεις από ομάδες του πληθυσμού με αντίθετη άποψη αλλά και από άλλες χώρες, που δεν τους άρεσαν κάποιες αναφορές σε βιβλία. Για να μην δημιουργείται πρόβλημα μεταξύ άλλων Κυβερνήσεων, λοιπόν, απαλείφθηκε η όποια εξουσία του υπουργείου Παιδείας. Και αυτό ισχύει από το '30 περίπου όταν υπήρχε πίεση από τους Ναζί και τους υποστηρικτές τους», σημειώνει ο κύριος Χάαρντερ.

Ας κάνουμε λοιπόν την αναπόφευκτη σύγκριση. Στην Κύπρο αποκλειστική αρμοδιότητα για την επιλογή των βιβλίων που θα διδαχτούν τα παιδιά έχει το Υπουργείο Παιδείας και –ουσιαστικά- η εκάστοτε κυβέρνηση. Εδώ λοιπόν και πάνω από μισό αιώνα, τα βιβλία που επιλέγονται δυστυχώς είναι κατακόρυφα αντίθετα με τις αρχές που διδάσκει και προωθεί τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και γενικά οι αναπτυγμένες χώρες του κόσμου αλλά και ο κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος πολίτης. Εδώ ριζώνουμε βαθιά στα παιδιά μας τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την απόρριψη σε οτιδήποτε διαφορετικό. Επιπλέον, μαθαίνουμε μόνο την μισή αλήθεια και κρύβουμε τις σκοτεινές πτυχές της σύγχρονης ιστορίας μας. Διδάσκουμε την αγνότητα του έθνους μας, την καθαρότητα της φυλής μας, την «πανάγια» ιστορία της Εκκλησίας μας και επικεντρωνόμαστε στην δαιμονοποίηση των εχθρών, που ουσιαστικά είναι όλοι εκτός εμείς. Ωθούμε τα παιδιά μας από μικρά μωρά να ΜΙΣΑΝΕ. Τον Τούρκο, τον Άγγλο, τον Αμερικάνο, τον έναν και τον άλλον. Χωρίς να υπάρχει μια στρατηγική διαχωρισμού των λαών από τις κυβερνήσεις τους, μαθαίνουμε να τους ρίχνουμε όλους στο ίδιο καζάνι που κοχλάζει από αμαρτίες και εγκλήματα εις βάρος μας. Ωσάν να είναι οι λαοί υπεύθυνοι. Και τα ερωτήματα είναι αμείλικτα: Πότε επιτρέψαμε στο παιδιά να έχουν πρόσβαση σε μια ευρεία -αν όχι απεριόριστη- πηγή γνώσης με διαφορετική άποψη; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά όταν μαθαίνουν Ιστορία για τα ταλιμπανίστικα εγκλήματα της δικής μας φυλής ενάντιων άλλων; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τις σκοτεινές πλευρές του Χριστιανισμού και τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος των Αρχαίων μας προγόνων Ελλήνων για να υιοθετήσουν τον Χριστιανικό τρόπο ζωής; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τον εθνικισμό που παρήγαγε και συντηρούσε ο Γρίβας και ο Μακάριος; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς να προβάλουμε μόνο τα δικά μας δίκαια; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για την ανοχή στο διαφορετικό, για τον σεβασμό στην αντίθετη άποψη, για την αυτοκριτική; ΠΟΤΕ. Και λογικό είναι, όσο υπάρχουν ακόμη στις νευραλγικές θέσεις της Παιδείας άτομα που επιμένουν να ζουν στο παρελθόν και δεν αντιλαμβάνονται τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας που είναι πολυπληθυσμιακή και προσβλέπει στην εξέλιξη.

Με αυτά που λέω δεν καταφεύγω στο άλλο άκρο. Ούτε αν διδάσκαμε στα παιδιά μας τα αντίθετα ή δεν μιλούσαμε για τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος του λαού μας από άλλες κυβερνήσεις θα ήταν ορθό. Απλά τονίζω την ανάγκη να διδάσκονται στα σχολεία οι αλήθειες. Ολόκληρες και όχι μισές. Και είναι αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο όσο η παιδεία αποτελεί τον κουβαλητή της προπαγάνδας της εκάστοτε κυβέρνησης. Το γνωρίζω πως μοιάζει απίθανο αυτό να αλλάξει, μιας και ο διχασμός που μας επέφερε ο Μακάριος και ο Γρίβας (και που τον συντηρούν ακόμη και οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες μας) ακόμα μας στοιχειώνει και ακόμη επιμένουμε να φερόμαστε σαν αρνάκια με αφθώδη πυρετό, έτοιμα να σφαχτούμε. Χρειάζεται ένα νέο μοντέλο στην παιδεία για τα σχολεία μας. Ένα μοντέλο που θα δίνει την δυνατότητα μια πιο ευρείας και αληθινής μόρφωσης. Μιας μόρφωσης που στην επιλογή της θα έχει λόγο και ο μαθητής και δεν θα του επιβάλλεται από το κράτος ετσιθελικά. Θα αναφέρω ξανά το παράδειγμα της Δανίας. Όπου το κάθε σχολείο έχει τον σύνδεσμο γονέων με ένα πολύ πιο αναβαθμισμένο ρόλο. Οι γονείς αποφασίζουν τι θα διδαχτούν τα παιδιά τους, ποια βιβλία θα χρησιμοποιηθούν και όσα κρίνονται ακατάλληλα μπορούν να απορριφθούν από τον Σύνδεσμο γονέων. Το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει λόγο σε αυτά. Ούτε επιβραβεύεται, ούτε κατακρίνεται. Οι γνώσεις των παιδιών δεν μένουν περιορισμένες στα ίδια βιβλία επί χρόνια. Έτσι θα αρχίσει να επέρχεται μια ισορροπία στην εκπαίδευση με ένα πιο δημοκρατικό και ευρύ πεδίο μόρφωσης. Στην Δανία, μόλις ανέλαβε η καινούργια κυβέρνηση και άλλαξε ο υπουργός Παιδείας, συστάθηκε ένα σώμα αποτελούμενο από αρκετά μέλη, προερχόμενα από συνδικάτα, πανεπιστήμια, επιστήμονες, κοινωνιολόγους, τον χώρο των γραμμάτων, από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και όχι μόνο φιλοκυβερνητικούς. Τέθηκαν στο τραπέζι τα θέματα που αφορούν τον καθένα και πάρθηκαν σύνολο 189 προτάσεις /εισηγήσεις. Ο Υπουργός Παιδείας δεσμεύεται να έχει σαν ατζέντα αυτές τις προτάσεις για ολόκληρη την θητεία του. Έτσι συμβάλλουν στην εκπαίδευση στα σχολεία διάφοροι άνθρωποι διαφορετικών ιδιοτήτων. Η αντιπολίτευση έχει επίσης ένα πιο εποικοδομητικό ρόλο, αλλά και λόγο, δεν περιθωριοποιείται. Επίσης, δημιουργείται ένα κλίμα κοινωνικής συνοχής καθώς τα κόμματα νιώθουν όλα πως λαμβάνουν μέρος στην όλη διαδικασία. Όπως άλλωστε λέει κι ο Δανός υπουργός παιδείας «Είμαστε μια κοινωνία στην οποία επικρατεί πνεύμα συναίνεσης, τόσο σε κοινωνικά θέματα όσο και στην εκπαίδευση»

Είναι αυτό το ιδανικό μοντέλο για την Κύπρο; Δεν θα πω ΝΑΙ, καθώς οι πραγματικότητες της Δανίας απέχουν έτη φωτός από τις δικές μας. Και πολιτιστικές και πολιτικές. Επιπλέον θα επιφέρει πολλή επιφόρτιση στους δασκάλους και ίσως και αλαζονικές αποφάσεις / συμπεριφορές από τους διευθυντές και τους συνδέσμους γονέων. Μας προσφέρει όμως κάποιες ιδέες για ριζοσπαστικές αλλαγές. Κρατώ την αποκέντρωση της παιδείας από το κράτος και τη συμμετοχή αντί την περιθωριοποίηση της αντιπολίτευσης στον βωμό της εθνικής και κοινωνικής συνοχής. Οι Δανοί το κάνουν από το 1930…. εμείς;

http://brcyprus.blogspot.com

Συμμετέχουμε στο μέλλον

2007-12-13T14:31:00.000+02:00

Τηρώντας την 3ημερη διαμονή των κειμένων που φιλοξενούνται στο μπλογκ για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, η συνάδελφος Σταρχεία μου φεύγει κι ο συνάδελφος Ρανταπλάν έρχεται. Έπεται κείμενο από μη συνάδελφο, αλλά συνγμπλόγκερ του οποίου το όνομα θα δημοσιευθεί την Κυριακή μαζί με το σχετικό του post. Είμαστε γεμάτοι εκπλήξεις!

*«Συμμετέχουμε στο μέλλον» είναι το πολύ εύηχο και συνάμα μπανάλ μότο της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης. Εγώ όμως ο δάσκαλος γιατί έχω την εντύπωση ότι η παιδεία του τόπου ζει σε μια παρατεταμένη σουρεαλιστική κατάσταση, συμμετέχοντας στο μέλλον ζώντας στο παρελθόν;;;; Και εξηγούμαι (στα γρήγορα πριν σχολάσω και τα ξεχάσω):

Μουσείο Τεχνολογίας

Στο σχολείο που υπηρετώ είμαστε πολύ τυχεροί διότι διαθέτουμε... 2 υπολογιστές με Windows XP και DVD τους οποίους προσέχουμε σαν τα μάτια μας!!!! Και γιατί αυτό; Μα, επειδή ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι (υπο)λειτουργούν με Windows 98, χωρίς DVD. Συνεπώς, οι περισσότεροι συνάδελφοι έχουν στην τάξη τους έναν υπολογιστή που δεν μπορεί να παίξει dvd, που δεν μπορεί να εφαρμόσει ένα λογισμικό που απαιτεί καλή κάρτα γραφικών, που δεν δέχεται αυτομάτως usb memory stick, που δεν διαθέτει ισχυρά ηχεία ώστε να ακούγεται σε όλη την τάξη, που χρειάζεται 5 λεπτά για να ξεκινήσει και ακόμα 5 για να σβήσει, που συνεχώς παρουσιάζει προβλήματα, που σου σπάζει τα νεύρα σου και σου ‘ρχεται να τον σπάσεις! Φυσικά, συνέχεια μας λένε ότι παραγγέλθηκαν οι καινούριοι υπερσύγχρονοι υπολογιστές (κατευθείαν από τον Bill Gates), αλλά προφανώς χρειάζονται καμιά δεκαριά χρόνια ώσπου να μεταφερθούν από το... υπερπέραν!!! Όσον αφορά τους εκτυπωτές βρίσκονται όλοι αχρηστεμένοι σε μια αίθουσα. Βλέπετε ήταν αμφισβητούμενης ποιότητας και δεν άντεξαν για πολύ. Τουλάχιστον μας έμειναν τα μελάνια. Λέτε να τα χρησιμοποιήσουμε στην φωτοτυπική;;; Αν θέλετε πάντως να επισκεφθείτε κανένα «Μουσείο Τεχνολογίας» κοπιάστε στο σχολείο μου!

Μην είδατε τα... βιβλία;;;

Εδώ κι ενάμιση μήνα περιμένουμε το Β’ τεύχος των Ελληνικών, αλλά και των Μαθηματικών! Στο ίδιο έργο θεατές κάθε χρόνο. Μετά από πολλές μέρες αναμονής είδαμε το γνωστό και περιζήτητο φορτηγάκι να έρχεται και να κατεβάζει βιβλία! Η χαρά μας κράτησε πολύ λίγο μέχρι το σημείο που διαπιστώσαμε ότι στα βιβλία που ήρθαν δεν περιλαμβάνονταν τα Β’ τεύχη, αλλά μας ξεφόρτωσαν τα Γ’ τεύχη!!!! Έλεος! Τα Β’ τεύχη των Ελληνικών και των Μαθηματικών ακόμα αγνοούνται. Αν τα δείτε τηλεφωνήστε αμέσως στο Υπουργείο Παιδείας (τα βιβλία των Ελληνικών τυπώνονται στην Ελλάδα, ενώ των μαθηματικών τυπώνονται στην Κύπρο – ας μου πει κάποιος τουλάχιστον το τυπογραφείο στην Κύπρο να πάω να τα φέρω εγώ!). Συνεπώς, βγάζουμε μαζικά φωτοτυπίες για να αντεπεξέλθουμε. Το μόνο που ελπίζουμε είναι να μην δεχθούμε και παρατήρηση από το Υπουργείο Παιδεία, διότι έστειλε εγκύκλιο να περιορίσουμε τη σπατάλη χαρτιού από τις φωτοτυπίες!

Σπαρτιατική σκληραγώγηση

Μέσα στα πλαίσια της σπαρτιατικής αγωγής οι τάξεις των σχολείων μας λειτουργούν σε συνθήκες φούρνου το καλοκαίρι και σε συνθήκες ψυγείου το χειμώνα. Έτσι, τα παιδιά θα σκληραγωγηθούν και θα αντέχουν τις δυσκολίες της ζωής (ένα χειροκρότημα στο Υπουργείο Παιδείας που μερίμνησε ΚΑΙ γι’ αυτό).
Πριν λίγα χρόνια τα σχολεία είχαν ανεμιστήρες οροφής. Εννοείται ότι ορισμένες τάξεις είχαν κι όχι όλες. Επειδή, όμως, κρίθηκαν επικίνδυνοι (ενδεχομένως σωστά) αφαιρέθηκαν. Στη θέση τους μπήκε το... τίποτα! Συνεπώς, επικρατεί μια ανυπόφορη κατάσταση που δεν επιτρέπει στο δάσκαλο, αλλά κυρίως στους μαθητές να λειτουργήσουν σε ανθρώπινες συνθήκες. Η ΑΦΟΡΗΤΗ ζέστη που επικρατεί προκαλεί δυσφορία, νεύρα, αναστάτωση.
Το χειμώνα αλλάζει κάπως η κατάσταση. Στα σχολεία μπήκε θέρμανση πετρελαίου η οποία κάνει πολύ καλή δουλειά μόνο όταν... δουλεύει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν λίγα χρόνια όταν για μια βδομάδα δεν δούλευε η θέρμανση διότι τέλειωσε το πετρέλαιο (κατά διαβολεμένη σύμπτωση ήταν από τις πιο κρύες εβδομάδες του χρόνου). Κάναμε μάθημα με σκουφάκια, κασκόλ και γάντια μέχρι που ειδοποίησε ο επιθεωρητής ότι θα έρθει την επόμενη ημέρα. Ναι, ναι! Σωστά το καταλάβατε! Την επόμενη ημέρα που ήρθε ο επιθεωρητής βρέθηκε το πετρέλαιο και το σχολείο ζεστάθηκε!
Έλεος! Μα πώς μπορεί κανείς να βιώσει τη γνώση μέσα σε έτσι συνθήκες;;;!!!!

Το κρυφό σχολειό

Ειλικρινά, σε κανένα σχολείο που υπηρέτησα δεν είχαμε συνεχή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Πάντοτε το χειμώνα πέφτει συνεχώς το ρεύμα. Σβήνουν τα φώτα, σταματά η φωτοτυπική, σταματούν οι υπολογιστές, δεν δουλεύει τίποτα. Ειδικά όταν έχει συννεφιά και δεν έχουμε ρεύμα, δημιουργείται μια κατάσταση σαν το «κρυφό σχολειό»: όλα στα σκοτεινά, όλα στα κρυφά μην μας πάρουν χαμπάρι!
Ο διευθυντής του σχολείου μου πρέπει να παίρνει ένα επιπλέον επίδομα επειδή το χειμώνα τη βγάζει δίπλα από τον κεντρικό διακόπτη για να τον ανεβάζει κάθε 5-10 λεπτά που πέφτει!

Εξοικονόμηση νερού

Είδατε ποτέ σχολικές βρύσες; Αλήθεια, τολμήσατε να πιείτε, για να μην πω κοντέψατε; Δεν φτάνει που είναι ακάθαρτες αρκετές φορές σταματά και η παροχή νερού τόσο στις βρύσες όσο και στις τουαλέτες των μαθητών και των δασκάλων!!! Εύγε! Η εξοικονόμηση νερού στο μεγαλείο της!

Οικολογικά σχολεία

Τα σχολεία μας εντάσσονται το ένα μετά το άλλο στα Οικολογικά Σχολεία, έναν πολύ αξιόλογο θεσμό. Τα σχολικά κτίρια όμως πότε θα ενταχθούν;;;; Υπάρχει κανένα σχολείο που χρησιμοποιεί φωτοβολταϊκά; Υπάρχει κανένα σχολείο που κτίσθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμεταλλεύεται τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;;;; Υπάρχει καμιά τάξη που κτίσθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι;;;; Νομίζω ότι είναι ώρα να κάνει αίτηση και το Υπουργείο Παιδείας για να ενταχθεί στα Οικολογικά Σχολεία μπας και συγκινηθεί.

Τάξη η άσχημη

Σχολικά κτίρια ανέραστα, αντιαισθητικά, που δεν εμπνέουν. Με μουντά χρώματα (αυτά είναι τα φτηνά βλέπεις), με καρέκλες και θρανία σπασμένα και γεμάτα συνθήματα. Πάγκοι και βιβλιοθήκες που αηδιάζεις να κοντέψεις. Έδρες που λείπουν τα συρτάρια και που είναι χαμηλές λες και φτιάχτηκαν για... Πυγμαίους. Ευτυχώς στα περισσότερα σχολεία όλη αυτή η ασχήμια κρύβεται με τις όμορφες εργασίες και σχέδια των μαθητών. Ή ακόμα με τη φιλοτιμία δασκάλων που έχουν το ταλέντο να ζωγραφίσουν όμορφες εικόνες στους τοίχους.

Στα πεταχτά όλα αυτά. Τα προβλήματα αμέτρητα... Ολοήμερα σχολεία που κατάντησαν ποσκόλιο, φτωχότατη υλικοτεχνική υποδομή, η καθυστερημένη και ενίοτε γελοία υποστήριξη των σχολείων από τους διάφορους ιδιώτες που αναλαμβάνουν συμβάσεις του Υπουργείου (βλέπετε η εκπαίδευση είναι η κότα που γεννά - αβίαστα και ανεξέλεγκτα - τα χρυσά αυγά), προσφορές φιάσκο, αναχρονιστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αξιότητα με βάση την αρχαιότητα κι όχι την ικανότητα, χωράφκια που ονομάστηκαν σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Επιφυλάσσομαι! Ή συμπληρώστε με...

Υ.Γ. Παρόλες τις υπαρκτές τριτοκοσμικές συνθήκες που επικρατούν η διδασκαλία και η ενασχόληση με παιδιά δεν χάνει ποτέ τη μαγεία της!

Δαγκώνει... ο ρΑν τΑν πλΑν

Κονσερβοποιεία Κύπρου

2007-12-10T15:29:00.000+02:00

Αρχίζουμε αισίως το αφιέρωμα στα κυπριακά δημόσια σχολεία μέσα από κείμενα συνμπλόγκερς, αναγνωστών και φίλων. Το ποδαρικό σήμερα θα μας κάνει η συνμπλόγκερ και συνάδελφος Σταρχεία μου, με το κείμενό της "Κονσερβοποιεία Κύπρου". Την Πέμπτη το μεσημέρι θα ανανεωθεί το μπλογκ με κείμενο του φίλτατου συναδέλφου Ραντανπλάν, ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες διάσημες και μη εξαιρεταίες προσωπικότητες.

Όταν μου ζήτησε η αγαπημένη συνάδελφος Δασκαλούα να γράψω ένα κείμενο για αυτά που μου αρέσουν και αυτά που δε μου αρέσουν στα σχολεία ενθουσιάστηκα με την ιδέα. Λέω, να μια ευκαιρία να βγάλω τα απωθημένα μου. Δεν ξέρω αν τελικά θα τα καταφέρω, αλλά υπόσχομαι στον εαυτό μου να προσπαθήσω.

Αρχικώς θέλω να εκθέσω την εικόνα που σχημάτισα για την παιδεία γενικότερα: ένα κονσερβοποιείο που παραλαμβάνει ελεύθερους ανθρώπους και τους μετατρέπει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να τους μετατρέψει, σε μηχανές της εκάστοτε κοινωνίας. Ως γνωστόν οι πνευματικές ικανότητες που αναπτύσσονται μέσα στο σχολείο είναι κυρίως η μνήμη και η επαγωγική σκέψη (2X2=4), ενώ μειώνονται η παραγωγική σκέψη (φαντασία) και η κρίση! Άρα το σχολείο δε διαμορφώνει ελεύθερα πνεύματα, αλλά ξεκάθαρα υπολογιστικές μηχανές με πολύ memory. Δε θα ξεχάσω ποτέ πόση εντύπωση μου έκανε, όταν ανακάλυψα στο πανεπιστήμιο ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι κυνήγι γενικών αντικειμενικών και γενικών απολύτων, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο – η απευθείας επαφή με τεράστια πνεύματα.

Κάθε κοινωνία φτιάχνει έτσι τα σχολεία της, ώστε να προστατεύει το σύστημά της. Δεν υπάρχει επομένως ελπίδα για προοδευτικές και ριζοσπαστικές ιδέες μέσα στο χώρο της εκπαίδευσης παρά μόνο, αν μιλάμε για μια προοδευτική κοινωνία (π.χ. τη σουηδική). Η δική μας συντηρητική, παραδοσιακή, ξενοφοβική, μιμητική, επιδειξιομανής και ανασφαλής κοινωνία φροντίζει έτσι, ώστε μέσα από την παράδοση να παράγονται γνήσια τέκνα της, ικανά να επιβιώσουν σε αυτήν χωρίς προβλήματα.

Άσχετα με αυτά που γράφουν τα βιβλία τους – τα οποία πολύ σπάνια λαμβάνουν υπόψην οι μαθητές και τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι σαν τις δέκα εντολές που πρώτοι οι ιεράρχες παραβιάζουν – τα μεγαλύτερα πρότυπα μέσα στο σχολείο είναι οι ίδιοι οι καθηγητές τους. Πολύ περισσότερο για τα παιδιά που λόγω προβλημάτων ψάχνουν αποκούμπι στο σχολείο. Δυστυχώς βέβαια οι καθηγητές δεν είναι διαφορετικοί άνθρωποι από τους υπόλοιπους. Η πλειοψηφία, όπως και σε κάθε άλλο επαγγελματικό χώρο, βρίσκεται μέσα στα κοινωνικά καλούπια: αγοράζει και πουλά, σκέφτεται τις λίρες, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τις μάππες, τις αισθητικούς, τις κομμώτριες, τα ψουμνίσματα, το κυνήγι… Αν ο – καλουπωμένος - εκπαιδευτικός μπει στον κόπο να προσεγγίσει το μαθητή, τον πειράζει για την ομάδα του για να σπάσει ο πάγος…

Σε μια συντηρητική κοινωνία σαν τη δική μας εξάλλου, μόνη γνωστή παιδαγωγική – σωφρονιστική μέθοδος είναι η τιμωρία. Τρέχεις με το αυτοκίνητο; Πλήρωσε. Χτίζεις παράνομα; Πλήρωσε. Παίρνεις ναρκωτικά; Φυλακή. Καμία πρόνοια, κανένα εναλλακτικό σχέδιο που ίσως να περιλάμβανε την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ πρόληψη. Στον καθρέφτη της κοινωνίας, το σχολείο, αυτή είναι η επικρατούσα άποψη: τιμωρία μέχρι τελικής πτώσεως. Καπνίζεις; Ενοχλείς; Δε διαβάζεις; Δε φοράς τη στολή σου; Βαριέσαι; Αντιδράς; Τιμωρία.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι σε όσα σχολεία υπηρέτησα ως τώρα επικρατεί η ίδια κατάσταση: αν ένας μαθητής δεν καλουπώνεται, τιμωρία. Αν αντιδράσει, τιμωρία. Αν ξαναντιδράσει ξανά τιμωρία, μέχρι να φτάσει σε τέτοιο σημείο που η τιμωρία να είναι πια η μόνη λύση. Φυσικά αυτό βολεύει: δεν σκάει κανείς να βρει άλλους, πιο κοπιώδεις τρόπους προσέγγισης, η τιμωρία είναι η εύκολη λύση. Η μόνη ελπίδα είναι ότι πάντα κάποιοι λίγοι εκπαιδευτικοί αντιδρούν. Όταν είναι να ληφθούν αποφάσεις (τιμωρίας), ποτέ δεν επαρκούν αριθμητικά, αλλά με τον τρόπο τους πολλές φορές δίνουν το σημαντικό μήνυμα στα παιδιά ότι δεν βρίσκονται όλοι στα καλούπια βολεμένοι. Υπάρχουν και άνθρωποι διαφορετικοί. Αυτό είναι που μου αρέσει στα σχολεία.

Ιστορία ενός μετανάστη

2007-12-07T14:27:00.000+02:00

Την ακόλουθη ιστορία μου τη διηγήθηκε ένας Νιγηριανός μετανάστης σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Κάποιος λέει τον ρώτησε γιατί μετανάστευσε στην Ευρώπη. Του είπε λοιπόν τα παρακάτω:

Φαντάσου να έχεις ένα σπίτι σε μια γειτονιά.

Και κάποιος έρχεται και στο παίρνει, σιγά-σιγά, κομμάτι-κομμάτι.

Ώσπου εν σου μεινίσκει σπίτι να μείνεις στη γειτονιά σου.

Τζιαι ανακαλύφκεις σε κάποια φάση ότι επήε τζιαι έβαλε το σπίτι σου στη δική του τη γειτονιά.

Ενναν άδικο μετά να πάεις τζιαι εσύ στη γειτονιά του τζιαι να μπεις να μείνεις στο σπίτι;

Σημείωση: η άθλια εικονογράφηση έγινε στο paint από τη δασκαλούα! Η ιστορία εν πραγματική. Μου τη διηγήθηκε Νιγηριανός μετανάστης πριν από 4-5 χρόνια. Ευνόητοι οι παραλληλισμοί.